więzadło podłużne tylne
Więzadło podłużne tylne (łac. ligamentum longitudinale posterius) jest jednym z głównych więzadeł kręgosłupa, biegnącym wzdłuż tylnej powierzchni trzonów kręgowych w kanale kręgowym. Rozpoczyna się od trzonu drugiego kręgu szyjnego (C2, axis) i biegnie w dół aż do kości krzyżowej, przyczepiając się do tylnej powierzchni krążków międzykręgowych oraz przyległych krawędzi trzonów kręgowych.
W przeciwieństwie do więzadła podłużnego przedniego, więzadło podłużne tylne jest węższe na poziomie trzonów kręgowych, a szersze na poziomie krążków międzykręgowych, co nadaje mu charakterystyczny ząbkowany wygląd. Ta anatomiczna cecha ma znaczenie kliniczne, ponieważ przepukliny krążków międzykręgowych zwykle występują bocznie od linii środkowej, gdzie więzadło jest cieńsze.
Więzadło podłużne tylne pełni kilka istotnych funkcji biomechanicznych: ogranicza nadmierne zgięcie kręgosłupa, chroni rdzeń kręgowy oraz stabilizuje krążki międzykręgowe, zapobiegając ich tylnemu przemieszczeniu. Dodatkowo jest bogato unerwione, co sprawia, że jego uszkodzenie może być źródłem znacznego bólu. Patologie związane z tym więzadłem obejmują ossyfikację (kostnawienie) więzadła podłużnego tylnego (OPLL), która może prowadzić do ucisku rdzenia kręgowego i mielopatii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Epidemiologia
Przepuklina dysku międzykręgowego, najczęściej lokalizująca się w odcinku lędźwiowym (zwłaszcza na poziomach L4-L5 i L5-S1, stanowiących około 95% przypadków u osób w wieku 25-55 lat), jest jedną z najczęstszych patologii neurochirurgicznych, odpowiadającą za 5-15% przypadków bólu dolnej części pleców (LBP). Częstość występowania objawowej przepukliny lędźwiowej wynosi 1-3% populacji dorosłych, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1 do 3:1) i szczytem zachorowań w trzeciej do piątej dekady życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek 30-50 lat, podwyższone BMI, palenie tytoniu, obciążenia mechaniczne (praca fizyczna, dźwiganie), predyspozycje genetyczne (dziedziczność odpowiada za 74% wariancji degeneracji dysku) oraz czynniki sercowo-naczyniowe u kobiet. Przepuklina dysku lędźwiowego z radikulopatią wiąże się z większym bólem, niepełnosprawnością i kosztami opieki zdrowotnej, a naturalny przebieg jest korzystny – 40-50% pacjentów ustępuje w ciągu 1 tygodnia, a do 90% w ciągu 6-12 tygodni bez interwencji medycznej, choć nawroty występują u 60-85% w ciągu 2 lat.
ból dolnej części pleców, ból kręgosłupa, ból pleców, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, degeneracja dysku, jądro miażdżyste, niepełnosprawność, pierścień włóknisty, przepuklina dysku lędźwiowego, przepuklina dysku międzykręgowego, przepuklina dysku szyjnego, przepuklina zewnątrzoponowa, radikulopatia, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, więzadło podłużne tylne, zespół cauda equina - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przepuklina dysku, obejmująca typy od uwypuklenia do sekwestracji, charakteryzuje się różnym rokowaniem, z samoistną resorpcją obserwowaną w 13,3% przypadków uwypuklenia do 93,0% w sekwestracji. Czynniki prognostyczne obejmują morfologię przepukliny, rozległość uszkodzenia pierścienia włóknistego oraz obrazowanie MRI, w tym ilościowe mapowanie T2 i sygnał wzmocnienia obwodowego (rim-enhancement), które różnicują typy przepuklin i ich podatność na resorpcję. Leczenie zachowawcze przynosi poprawę u większości pacjentów w ciągu miesiąca, jednak u około 8% z rwą kulszową nie obserwuje się poprawy, a u 23% przebieg jest przewlekły z fluktuacjami objawów. Modele prognostyczne, w tym oparte na wskaźniku niepełnosprawności Oswestry (ODI), pozwalają ocenić ryzyko niepowodzenia i pogorszenia po operacji, z prawdopodobieństwami niepowodzenia od 3% do 94% i pogorszenia od 1% do 72% w zależności od grupy ryzyka.
ból przewlekły, ekstruzja dysku, leczenie zachowawcze, mapowanie T2, numeryczna skala oceny bólu, pierścień włóknisty, protruzja dysku, przepuklina dysku, przepuklina dysku lędźwiowego, radikulopatia lędźwiowa, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, sekwestracja dysku, uwypuklenie dysku, więzadło podłużne tylne, wzmocniony rezonans magnetyczny