zwężenie
Zwężenie (stenoza) to patologiczne zmniejszenie światła narządu lub naczynia, które ogranicza przepływ płynów ustrojowych. Może dotyczyć różnych struktur anatomicznych, w tym naczyń krwionośnych (np. zwężenie tętnicy szyjnej, aorty), dróg oddechowych (zwężenie krtani, tchawicy), przewodu pokarmowego (zwężenie przełyku, odźwiernika) czy dróg moczowych (zwężenie cewki moczowej).
Etiologia zwężeń jest zróżnicowana i obejmuje procesy wrodzone, pourazowe, pozapalne, nowotworowe oraz degeneracyjne. Miażdżyca stanowi najczęstszą przyczynę zwężeń naczyniowych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Zwężenia pozapalne często występują po przebytych infekcjach, procesach autoimmunologicznych lub w przebiegu chorób zapalnych jelit.
Diagnostyka zwężeń obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI, angiografia), endoskopowe oraz czynnościowe. Leczenie zależy od lokalizacji, stopnia i przyczyny zwężenia, a obejmuje metody farmakologiczne, endoskopowe (dylatacje, stentowanie) oraz chirurgiczne. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie pozwala zapobiec powikłaniom, takim jak niedokrwienie, niewydolność narządowa czy martwica.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Objawy
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (SRUS) to rzadka, łagodna choroba przewodu pokarmowego, charakteryzująca się obecnością pojedynczych lub mnogich owrzodzeń odbytnicy, często związanych z dyssynergią anorektalną (25-82% przypadków) i nadmiernym parciem podczas defekacji (90-95%). Objawy kliniczne są zróżnicowane, z dominującym krwawieniem z odbytu u 80-98% pacjentów, zaparciami (47-64%), wydzielaniem śluzu (28-52%) oraz uczuciem niepełnego wypróżnienia (35-76%). Choroba dotyka głównie młodych dorosłych, z różnym przebiegiem i często długim czasem od pojawienia się objawów do diagnozy (średnio 5 lat u dorosłych, 1,2-5,5 lat u dzieci). U dzieci obserwuje się cięższe krwawienia i większe ryzyko niedokrwistości wymagającej transfuzji. Patofizjologia SRUS wiąże się z urazem mechanicznym i miejscowym niedokrwieniem, a także zaburzeniami defekacji i wypadaniem odbytnicy w zaawansowanych przypadkach.
biegunka, biofeedback, błona śluzowa odbytnicy, ból odbytnicy, gojenie, krwawienie z odbytnicy, masywny krwotok, niedokrwienie miejscowe, niedokrwistość, niepełne wypróżnienie, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie stolca, owrzodzenie odbytnicy, parcie na stolec, remisja, tenesmus, wydzielanie śluzu, wypadanie odbytnicy, zaburzenie defekacji, zaparcie, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zmiana rumieniowa, zwężenie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba uchyłkowa jelit i zapalenie uchyłków – Etiologia i przyczyny
Choroba uchyłkowa jelit charakteryzuje się tworzeniem się uwypukleń ściany jelita grubego, głównie w esicy, gdzie ciśnienie wewnątrzjelitowe jest najwyższe. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując osłabienie błony mięśniowej jelita, wysokie ciśnienie śródjelitowe oraz zaburzenia motoryki. Dieta uboga w błonnik, bogata w czerwone mięso i przetworzone produkty, a także czynniki takie jak otyłość, palenie tytoniu, brak aktywności fizycznej i przyjmowanie NLPZ, sterydów czy opioidów zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Genetyczne predyspozycje odgrywają istotną rolę, z udziałem około 40-50% ryzyka zapalenia uchyłków, co potwierdzają badania rodzinne i genetyczne, m.in. związek z genem TNFSF15 i mutacjami w genie LAMB4. Różnice geograficzne w lokalizacji uchyłków sugerują wpływ czynników genetycznych i środowiskowych. Mikrobiota jelitowa jest kolejnym istotnym elementem patogenezy, gdzie dysbioza może sprzyjać stanowi zapalnemu i zaburzeniom motoryki jelit.
błona śluzowa jelita, choroba uchyłkowa jelit, cytomegalowirus, dieta uboga w błonnik, mikrobiota jelitowa, naczynie krwionośne, niedokrwienie, niedrożność jelita, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okrężnica esowata, patogeneza, perforacja, przetoka, przetoka okrężniczo-pochwowa, ropień, tkanka łączna, uchyłek, wielotorbielowatość nerek, wskaźnik masy ciała, zakażenie bakteryjne, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Williamsa, zwężenie, zwłóknienie - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z karczocha – Przeciwwskazania stosowania
Wyciąg z karczocha (Cynara scolymus L.), stosowany m.in. w preparacie Cynarex zawierającym 250 mg wyciągu suchego z ziela, posiada istotne przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed wdrożeniem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z alergią na rośliny z rodziny Astrowatych (Compositae), takich jak rumianek, arnika czy mniszek lekarski, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Przed zastosowaniem preparatu konieczna jest dokładna analiza historii alergii pacjenta oraz składu leku.
choroba dróg żółciowych, choroba wątroby, Cynara scolymus, Cynarex, działanie niepożądane, działanie żółciopędne, działanie żółciotwórcze, kamica żółciowa, nadwrażliwość, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność dróg żółciowych, odpływ żółci, preparat leczniczy, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, substancja pomocnicza, substancja roślinna, wyciąg z karczocha, zwężenie - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Epidemiologia
Łuszczyca biała (lichen sclerosus, LS) to przewlekłe, zapalne schorzenie dermatologiczne o częstości występowania szacowanej na 1:1000 do 1:300 osób, z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek 3:1 do 10:1). Choroba charakteryzuje się bimodalnym rozkładem wiekowym u kobiet – szczyty zachorowań przypadają na wiek przedpokwitaniowy (4-13 lat) oraz okres okołomenopauzalny (52-60 lat). Najwyższa roczna zapadalność w badaniu szwedzkim wyniosła 224,8/100 000 u kobiet w wieku 70-79 lat. LS lokalizuje się głównie w okolicach narządów płciowych i okołoodbytniczych (85-98%), a zmiany pozagenitalne są rzadkie (15-20%). U około 15,4% pacjentów stwierdza się współistnienie chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza u kobiet (18,9%), z dominacją chorób tarczycy (15,2%). Występuje zwiększone ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego w obszarach objętych LS – u kobiet ryzyko raka sromu wynosi 2-6%, a u mężczyzn raka prącia około 1%. Regularne stosowanie miejscowych kortykosteroidów może redukować to ryzyko.
badanie fizykalne, bielactwo, błona śluzowa jamy ustnej, choroba autoimmunologiczna, choroby tarczycy, cukrzyca typu 1, hiperkeratoza, kortykosteroidy miejscowe, łuszczyca biała, łuszczyca biała sromu, łysienie plackowate, narządy płciowe, niedokrwistość złośliwa, obrzezanie noworodkowe, okolica okołoodbytnicza, okres okołomenopauzalny, rak płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy sromu, rak prącia, schorzenie dermatologiczne, śródnabłonkowa neoplazja sromu, stulejka, transformacja nowotworowa, zapadalność, zmiany pozagenitalne, zwężenie