wysoka osmolarność
Wysoka osmolarność odnosi się do stanu, w którym stężenie cząsteczek rozpuszczonych w płynie (najczęściej w osoczu krwi) jest zwiększone powyżej wartości referencyjnych. Normalna osmolarność osocza wynosi 280-295 mOsm/kg, a wartości przekraczające 310 mOsm/kg uznaje się za hiperosmolalność.
Stan podwyższonej osmolarności może być spowodowany wzrostem stężenia elektrolitów (szczególnie sodu), glukozy, mocznika, alkoholu lub innych substancji osmotycznie czynnych. Najczęstsze przyczyny kliniczne to odwodnienie, hiperglikemia, niewydolność nerek, zatrucie alkoholem metylowym lub glikolem etylenowym oraz podanie hipertonicznych roztworów dożylnych.
Konsekwencje wysokiej osmolarności obejmują przemieszczanie wody z komórek do przestrzeni pozakomórkowej, co może prowadzić do odwodnienia komórkowego, szczególnie niebezpiecznego dla komórek mózgowych. Objawami klinicznymi są pragnienie, suchość błon śluzowych, zaburzenia świadomości, drgawki, a w skrajnych przypadkach śpiączka i zgon.
Diagnostyka hiperosmolarności opiera się na bezpośrednim pomiarze osmolarności osocza lub jej wyliczeniu na podstawie stężenia sodu, glukozy i mocznika. Leczenie polega na usunięciu przyczyny oraz ostrożnym wyrównywaniu zaburzeń wodnych i elektrolitowych, ze szczególnym uwzględnieniem tempa korekcji, aby uniknąć powikłań neurologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N7-1000E –
Dawkowanie preparatu Multimel N7-1000E ustala się indywidualnie, uwzględniając wydatkowanie energetyczne, stan kliniczny, masę ciała oraz zdolność metabolizowania składników. Przeciętne zapotrzebowanie na azot u dorosłych wynosi 0,16-0,35 g/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), a energetyczne 20-40 kcal/kg mc./dobę. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 33 ml/kg mc. (1,32 g aminokwasów, 5,28 g glukozy, 1,32 g tłuszczów, 1,06 mmol sodu i 0,79 mmol potasu/kg mc.), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2310 ml emulsji. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu nawodnienia, z maksymalnymi dawkami aminokwasów do 2,5 g/kg mc./dobę (2-11 lat) i 2 g/kg mc./dobę (12-18 lat), glukozy do 8,6 g/kg mc./dobę (2-11 lat) i 5,8 g/kg mc./dobę (12-18 lat), oraz wartości energetycznej do 75 kcal/kg mc./dobę (2-11 lat) i 55 kcal/kg mc./dobę (12-18 lat). Ograniczenia dawkowania wynikają ze stężenia magnezu (2-11 lat) i glukozy (12-18 lat).
aminokwasy, dawkowanie pediatryczne, emulsja do infuzji, katabolizm, leczenie żywieniowe, osmolarność, stan kliniczny pacjenta, stan nawodnienia, suplementacja, szybkość wlewu, tłuszcze, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, wysoka osmolarność, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 4,25% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Balance 4,25% to roztwór do dializy otrzewnowej o wysokiej osmolarności (511 mOsm/l) zawierający 42,5 g glukozy i 1,75 mmol/l wapnia w 1000 ml roztworu, przeznaczony wyłącznie do stosowania dootrzewnowego. Terapia może być prowadzona w trybie ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO) lub automatycznej dializy otrzewnowej (ADO), z indywidualnym doborem objętości wymiany (standardowo 2000 ml u dorosłych w CADO, 1500-3000 ml w ADO), liczby wymian (4× dziennie w CADO, 3-10 cykli nocnych w ADO) oraz czasu zalegania (2-10 godzin). U pacjentów z dużą masą ciała lub bez resztkowej czynności nerek objętość może być zwiększona do 2500-3000 ml (CADO) lub całkowita dobowa do 10-12 litrów. W pediatrii dawkowanie uwzględnia pole powierzchni ciała (600-1200 ml/m² w CADO, 800-1400 ml/m² w ADO) oraz tolerancję i funkcję nerek. Stosowanie roztworu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko uszkodzenia błony otrzewnowej, odwodnienia i nadmiernego obciążenia glukozą.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, ból rozpierający, BSA, CADO, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler dializacyjny, czas zalegania, dializa otrzewnowa, glukoza, jama otrzewnowa, objętość wymiany, odwodnienie, podanie dootrzewnowe, pole powierzchni ciała, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, stężenie glukozy, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, wysoka osmolarność - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N6-900E
Produkt Multimel N6-900E jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego i dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała, wydatku energetycznego oraz zdolności metabolizowania składników. U dorosłych maksymalna dawka dobowa wynosi 40 ml/kg mc., co odpowiada 1,36 g aminokwasów, 4,8 g glukozy, 1,6 g tłuszczów, 1,28 mmol sodu i 0,96 mmol potasu na kg masy ciała. Dla pacjenta o masie 70 kg maksymalna dawka to 2800 ml emulsji. U dzieci powyżej 2 lat dawkowanie zależy od wieku, stanu nawodnienia i zapotrzebowania na azot, z maksymalną dawką dobową 45 ml/kg dla obu grup wiekowych (2-11 i 12-18 lat), ograniczoną przez stężenie magnezu. Szybkość wlewu nie powinna przekraczać 2,0 ml/kg/h u młodzieży, a u dzieci do 11 lat do 3,0 ml/kg/h, z ograniczeniem przez stężenie glukozy.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, katabolizm, leczenie żywieniowe, osmolarność, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan nawodnienia, stan odżywienia, szybkość wlewu, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, wysoka osmolarność, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe