wydatek energetyczny

Wydatek energetyczny to całkowita ilość energii zużywana przez organizm w ciągu doby. Składa się z trzech głównych komponentów: podstawowej przemiany materii (PPM), termicznego efektu pożywienia (TEF) oraz aktywności fizycznej (AF). PPM stanowi największą część (60-75%) całkowitego wydatku energetycznego i odpowiada za utrzymanie podstawowych funkcji życiowych organizmu w stanie spoczynku.

Na wielkość wydatku energetycznego wpływa wiele czynników, w tym: wiek, płeć, masa i skład ciała, stan zdrowia, poziom aktywności fizycznej, a także czynniki środowiskowe jak temperatura otoczenia. Mężczyźni zazwyczaj charakteryzują się wyższym wydatkiem energetycznym niż kobiety ze względu na większą masę mięśniową, która jest metabolicznie bardziej aktywna niż tkanka tłuszczowa.

Pomiar wydatku energetycznego ma kluczowe znaczenie w planowaniu interwencji żywieniowych, kontroli masy ciała oraz w diagnostyce i leczeniu zaburzeń metabolicznych. Do metod pomiaru należą kalorymetria bezpośrednia i pośrednia, metoda podwójnie znakowanej wody (DLW), a także mniej dokładne, ale bardziej dostępne metody oparte na równaniach predykcyjnych, takich jak Harris-Benedict czy Mifflin-St Jeor.

W praktyce klinicznej znajomość indywidualnego wydatku energetycznego pacjenta pozwala na precyzyjne określenie jego zapotrzebowania energetycznego, co jest niezbędne w leczeniu otyłości, niedożywienia, a także w optymalizacji wydolności fizycznej u sportowców. Monitorowanie wydatku energetycznego jest również istotne w chorobach przewlekłych, gdzie zaburzenia metaboliczne mogą prowadzić do nieprawidłowego wykorzystania energii przez organizm.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N7-1000E –

Dawkowanie preparatu Multimel N7-1000E ustala się indywidualnie, uwzględniając wydatkowanie energetyczne, stan kliniczny, masę ciała oraz zdolność metabolizowania składników. Przeciętne zapotrzebowanie na azot u dorosłych wynosi 0,16-0,35 g/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), a energetyczne 20-40 kcal/kg mc./dobę. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 33 ml/kg mc. (1,32 g aminokwasów, 5,28 g glukozy, 1,32 g tłuszczów, 1,06 mmol sodu i 0,79 mmol potasu/kg mc.), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2310 ml emulsji. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu nawodnienia, z maksymalnymi dawkami aminokwasów do 2,5 g/kg mc./dobę (2-11 lat) i 2 g/kg mc./dobę (12-18 lat), glukozy do 8,6 g/kg mc./dobę (2-11 lat) i 5,8 g/kg mc./dobę (12-18 lat), oraz wartości energetycznej do 75 kcal/kg mc./dobę (2-11 lat) i 55 kcal/kg mc./dobę (12-18 lat). Ograniczenia dawkowania wynikają ze stężenia magnezu (2-11 lat) i glukozy (12-18 lat).
aminokwasy, dawkowanie pediatryczne, emulsja do infuzji, katabolizm, leczenie żywieniowe, osmolarność, stan kliniczny pacjenta, stan nawodnienia, suplementacja, szybkość wlewu, tłuszcze, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, wysoka osmolarność, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Finomel Peri –

Finomel Peri to jednorazowa emulsja do infuzji dożylnej, dostępna w trójkomorowych workach, które po zmieszaniu tworzą białą emulsję. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz możliwości metabolizowania składników. Zalecany zakres dawkowania wynosi 20-40 ml/kg masy ciała/dobę, co odpowiada 0,6-1,3 g aminokwasów/kg m.c./dobę (0,10-0,21 g azotu/kg m.c./dobę), 14-27 kcal/kg m.c./dobę całkowitej wartości energetycznej oraz 11-22 kcal/kg m.c./dobę wartości energetycznej niebiałkowej. Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 3,0 ml/kg m.c./godz., z maksymalnymi szybkościami dla glukozy 0,25 g/kg m.c./godz., aminokwasów 0,1 g/kg m.c./godz. oraz tłuszczów 0,15 g/kg m.c./godz. Zalecany czas infuzji to 14-24 godziny, a szybkość podawania powinna być stopniowo zwiększana w pierwszej godzinie.
anabolizm, biała emulsja, charakterystyka produktu leczniczego, dawka dobowa, emulsja do infuzji, infuzja aminokwasów, infuzja glukozy, infuzja tłuszczów, niedożywienie, podanie dożylne, rekonstytucja produktu, stan metaboliczny, stosowanie produktu leczniczego, stres kataboliczny, stres metaboliczny, szybkość przepływu, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ClinOleic 20% –

ClinOleic 20% to emulsja lipidowa do infuzji dożylnej zawierająca 200 g/l tłuszczów (200 mg/ml), w skład której wchodzą oczyszczony olej z oliwek i olej sojowy. Preparat dostarcza 2000 kcal/l (8,36 MJ/l) przy osmolarności 270 mOsm/l. Dawkowanie u dorosłych wynosi 1-2 g tłuszczów/kg mc./dobę (odpowiednio 5-10 ml/kg mc./dobę), z maksymalną szybkością wlewu 0,15 g tłuszczów/kg mc./godz. (0,75 ml/kg mc./godz.). Infuzję rozpoczyna się powoli, z szybkością 0,1 g tłuszczów/min przez pierwsze 10 minut, a następnie stopniowo zwiększa do docelowej wartości w ciągu 30 minut. W populacji pediatrycznej dawka nie powinna przekraczać 3 g tłuszczów/kg mc./dobę, podawana jest w infuzji ciągłej trwającej 24 godziny, z koniecznością stopniowego zwiększania dawki w pierwszym tygodniu terapii. U wcześniaków (>28 tyg. ciąży) początkowa dawka wynosi 0,5-1,0 g/kg mc., zwiększana co 24 godziny do 2,0 g/kg mc.
destabilizacja emulsji, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, filtr końcowy, infuzja ciągła, infuzja dożylna, kompletne żywienie pozajelitowe, olej sojowy oczyszczony, olej z oliwek oczyszczony, osmolarność, stan kliniczny, worek infuzyjny, wydatek energetyczny, zdolność metabolizowania, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N12E –

OLIMEL N12E to emulsja do żywienia pozajelitowego, dostarczająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity, przeznaczona do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 26 ml/kg, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 1,9 g glukozy/kg i 0,9 g tłuszczów/kg, a dla pacjenta 70 kg to 1820 ml produktu (138 g aminokwasów, 133 g glukozy, 64 g tłuszczów, 1171 kcal niebiałkowych, 1723 kcal całkowitej energii). U pacjentów poddawanych ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT) oraz u osób z chorobliwą otyłością dawka może wzrosnąć do 33 ml/kg (2,5 g aminokwasów/kg, 2,4 g glukozy/kg, 1,2 g tłuszczów/kg). Szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,3 ml/kg/godz. (0,10 g aminokwasów/kg/godz., 0,10 g glukozy/kg/godz., 0,05 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwas, chorobliwa otyłość, CRRT, elektrolit, emulsja do infuzji, glukoza, idealna masa ciała, katabolizm, leczenie żywieniowe, metabolizowanie składników, osmolarność, stan odżywienia, szybkość infuzji, terapia nerkozastępcza, tłuszcz, wartość energetyczna, worek wielokomorowy, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na płyny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Numeta G13%E Preterm –

Produkt NUMETA G13%E Preterm wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania, uwzględniając masę ciała, wiek, stan kliniczny oraz zdolność metabolizowania składników. Maksymalne dawki dobowe i szybkości infuzji różnią się w zależności od aktywowanego worka: dwukomorowego (240 ml) lub trójkomorowego (300 ml). Dla worka dwukomorowego maksymalna szybkość infuzji wynosi 5,1 ml/kg mc./godz., aminokwasy 0,20 g/kg mc./godz., glukoza 0,85 g/kg mc./godz., a lipidy nie są podawane. Maksymalna dawka dobowa to 102,3 ml/kg mc./dobę, 4,0 g aminokwasów/kg mc./dobę, 17,1 g glukozy/kg mc./dobę i 0 g lipidów. Dla worka trójkomorowego odpowiednio: 6,4 ml/kg mc./godz., 0,20 g aminokwasów/kg mc./godz., 0,85 g glukozy/kg mc./godz., 0,16 g lipidów/kg mc./godz., oraz dawka dobowa 127,9 ml/kg mc./dobę, 4,0 g aminokwasów/kg mc./dobę, 17,1 g glukozy/kg mc./dobę i 3,2 g lipidów/kg mc./dobę. Parametry te są zgodne z wytycznymi ESPEN-ESPGHAN. Ze względu na wysoką osmolarność (1400 mOsm/l dla W2K i 1150 mOsm/l dla W3K) preparat należy podawać przez żyłę centralną lub rozcieńczać wodą do wstrzykiwań, co obniża osmolarność do około 700 mOsm/l (W2K) i 575 mOsm/l (W3K).
2 mikrona, aminokwas, filtr 1, glukoza, infuzja, lipid, maksymalna dawka dobowa, metabolizowanie składników, naczynie obwodowe, osmolarność, pierwiastek śladowy, podawanie pozajelitowe, preparat elektrolitowy, suplementacja elektrolitów, szybkość infuzji, szybkość przepływu, wcześniak, witamina, woda do wstrzykiwań, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Alanina – Właściwości farmakodynamiczne

Alanina, jako aminokwas endogenny, pełni kluczową rolę w metabolizmie białek oraz w cyklu glukozowo-alaninowym, uczestnicząc w transporcie azotu i węgla między tkankami. W żywieniu pozajelitowym stanowi istotny składnik mieszanin aminokwasów, dostarczając niezbędne substraty do syntezy białek oraz wspierając procesy termogenezy i utrzymania homeostazy metabolicznej. Zawartość alaniny w preparatach do żywienia pozajelitowego jest zróżnicowana, np. w Aminoplasmal 15% wynosi 22,35 g/l (14,9% całkowitej zawartości aminokwasów), a w Finomel 20,7%. Specjalistyczne formulacje, takie jak Aminoplasmal Hepa 10% czy preparaty pediatryczne (Aminoplasmal Paed 10%, Aminoven Infant 10%), są dostosowane do specyficznych potrzeb pacjentów z chorobami wątroby, nerek oraz dzieci, co pozwala na optymalizację metabolizmu aminokwasów i minimalizację ryzyka zaburzeń metabolicznych.
aminokwas endogenny, białko strukturalne, bilans azotowy, choroba wątroby, cykl glukozowo-alaninowy, dializa otrzewnowa, dysfagia, formulacja pediatryczna, funkcje fizjologiczne, homeostaza aminokwasów, mieszanina aminokwasów, niewydolność nerek, preparat wieloskładnikowy, preparat żywienia pozajelitowego, proces anaboliczny, stan patologiczny, synteza białek, szlak metaboliczny, termogeneza, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
L-prolina – Właściwości farmakodynamiczne

L-prolina, aminokwas endogenny o unikatowej strukturze pierścieniowej, pełni kluczową rolę w syntezie białek ustrojowych, zwłaszcza kolagenu, oraz w procesach anabolicznych organizmu. W żywieniu pozajelitowym stanowi istotny składnik preparatów aminokwasowych, których zawartość L-proliny różni się w zależności od przeznaczenia klinicznego. Standardowe roztwory, takie jak Aminomel 10E i Aminomel 12,5E, zawierają odpowiednio 7,50 g/l i 9,38 g/l L-proliny, natomiast preparaty specjalistyczne, np. Aminosteril N-Hepa 8% dedykowany pacjentom z niewydolnością wątroby, zawierają 5,73 g/l. W pediatrii stosuje się Vaminolact z 5,6 g/l L-proliny, a Vamin 18 Electrolyte-Free zawiera 6,8 g/l. L-prolina wykazuje efekt termogenny, zwiększając wydatkowanie energetyczne podczas infuzji, jednak nie posiada specyficznych działań farmakodynamicznych poza funkcją odżywczą przy zalecanej szybkości podawania.
aminokwas endogenny, Aminomel, Aminosteril, bilans azotowy, efekt termogenny, encefalopatia wątrobowa, infuzja roztworu, katabolizm białek, kwas glutaminowy, niewydolność wątroby, podaż energii, preparat aminokwasowy, proces anaboliczny, proces kataboliczny, stan kataboliczny, stan odżywienia, stężenie amoniaku, synteza białek, synteza kolagenu, terapia żywieniowa, Vamin, wydatek energetyczny, zaburzenie metaboliczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N7E

OLIMEL N7E to emulsja do żywienia pozajelitowego zawierająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity, przeznaczona do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia. Dawkowanie u dorosłych jest indywidualizowane na podstawie masy ciała, stanu klinicznego i metabolizmu, z zalecanym dobowym zapotrzebowaniem na azot 0,16-0,35 g/kg m.c. (1-2 g aminokwasów/kg m.c.), energię 20-40 kcal/kg m.c. oraz płyny 20-40 ml/kg m.c. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 kcal/kg m.c. (35 ml/kg m.c.), co odpowiada 1,5 g aminokwasów, 4,9 g glukozy, 1,4 g tłuszczów, 1,2 mmol sodu i 1,1 mmol potasu na kg masy ciała. Przykładowo, dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka to 2450 ml, dostarczająca 108 g aminokwasów, 343 g glukozy, 98 g tłuszczów oraz 2793 kcal energii całkowitej. Szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,7 ml/kg m.c./godz., co odpowiada 0,08 g aminokwasów, 0,24 g glukozy i 0,07 g tłuszczów na kg masy ciała na godzinę.
aminokwas, elektrolit, emulsja, emulsja do infuzji, energia całkowita, energia niebiałkowa, glukoza, katabolizm, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, składnik odżywczy, stan kliniczny, tłuszcz, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Finomel –

Finomel jest emulsją do infuzji przeznaczoną do jednorazowego użycia, podawaną wyłącznie do żyły centralnej, z czasem trwania infuzji od 14 do 24 godzin. Dawkowanie wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz dodatkowe źródła białka i energii. Dla pacjentów dorosłych z prawidłowym stanem odżywienia lub łagodnym stresem katabolicznym zaleca się dawkę 0,6–0,9 g aminokwasów/kg m.c./dobę (0,10–0,15 g azotu/kg m.c./dobę), natomiast przy umiarkowanym lub dużym stresie metabolicznym dawka wzrasta do 0,9–1,6 g aminokwasów/kg m.c./dobę (0,15–0,25 g azotu/kg m.c./dobę). Standardowy zakres dawkowania wynosi 13–31 ml/kg m.c./dobę, co odpowiada 0,7–1,6 g aminokwasów/kg m.c./dobę, 14–33 kcal/kg m.c./dobę całkowitej wartości energetycznej oraz 11–27 kcal/kg m.c./dobę wartości energetycznej niebiałkowej.
anabolizm, emulsja do infuzji, infuzja do żyły centralnej, niedożywienie, stres kataboliczny, stres metaboliczny, szybkość infuzji, szybkość przepływu, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna
Leksykon substancji czynnych
Insulina ludzka – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Insulina ludzka, dostępna w preparatach takich jak Gensulin R, N, M30, Humulin R, N, M3 oraz Polhumin R i mieszankach MIX-4 i MIX-5, stanowi podstawę terapii cukrzycy u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. W trakcie ciąży zapotrzebowanie na insulinę ulega dynamicznym zmianom: w I trymestrze zwykle się zmniejsza, natomiast w II i III trymestrze wzrasta, osiągając nawet dwukrotność dawki sprzed ciąży. Insulina ludzka nie przenika przez łożysko, co potwierdza jej bezpieczeństwo dla płodu. Kluczowe jest utrzymanie prawidłowej kontroli glikemii, aby zapobiec hipoglikemii i hiperglikemii, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym uszkodzenia wewnątrzmacicznego i śmierci płodu. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę znacząco spada, zbliżając się do wartości sprzed ciąży.
cukrzyca ciężarnych, cukrzyca insulinozależna, hipoglikemia i hiperglikemia, insulina ludzka, insulina o przedłużonym działaniu, insulina szybkodziałająca, karmienie piersią, laktacja, mieszanka insulinowa, monitorowanie stężenia glukozy, parametry metaboliczne, przenikanie insuliny do mleka, przenikanie insuliny przez łożysko, ryzyko hipoglikemii, stężenie glukozy we krwi, trymestr ciąży, uszkodzenie wewnątrzmaciczne, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na insulinę
Leksykon substancji czynnych
Octany – Dawkowanie i sposób podawania

Octany, obecne w preparacie Olimel N9E jako sód octan trójwodny, stanowią ważny składnik żywienia pozajelitowego, dostarczając odpowiednio 54 mmol (1000 ml), 80 mmol (1500 ml) oraz 107 mmol (2000 ml) octanów na worek. Dawkowanie preparatu jest indywidualizowane na podstawie masy ciała, stanu klinicznego i zdolności metabolicznych pacjenta, z maksymalną dawką 35 ml/kg/dobę, co u pacjenta 70 kg odpowiada 2450 ml, dostarczając 140 g aminokwasów, 270 g glukozy, 98 g tłuszczów oraz 2058 kcal energii niebiałkowej. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana w pierwszej godzinie, a następnie dostosowywana do potrzeb pacjenta. Preparat nie jest zalecany u dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na skład i objętość, a dawkowanie u dzieci i młodzieży (2-11 lat i 12-18 lat) uwzględnia ograniczenia wynikające ze stężeń magnezu, aminokwasów i glukozy oraz różne zakresy objętości (25 ml/kg/dobę dla 2-11 lat i 35 ml/kg/dobę dla 12-18 lat) i maksymalną szybkość infuzji 1,8 ml/kg/godz.
aminokwas, emulsja do infuzji, maksymalna dawka dobowa, metabolizm wodorowęglanów, octan, OLIMEL N9E, poziom elektrolitów, równowaga kwasowo-zasadowa, sodu octan trójwodny, stężenie aminokwasów, stężenie glukozy, stężenie magnezu, szybkość infuzji, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g

Multimel N4-550 E to trójkomorowa emulsja do infuzji przeznaczona do kompleksowego żywienia pozajelitowego, zawierająca aminokwasy, glukozę i tłuszcze. Dawkowanie preparatu wymaga indywidualnej oceny stanu klinicznego pacjenta, masy ciała, wydatku energetycznego oraz zdolności metabolizowania składników. Maksymalna dawka dobowa u dorosłych wynosi 40 ml/kg mc., co odpowiada 0,88 g aminokwasów/kg mc., 3,2 g glukozy/kg mc., 0,8 g tłuszczów/kg mc., 0,84 mmol sodu/kg mc. i 0,64 mmol potasu/kg mc. Dla pacjenta 70 kg maksymalna objętość to 2800 ml. U dzieci powyżej 2 lat i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie zapotrzebowania na azot i płyny, z maksymalnymi dawkami odpowiednio: 50 ml/kg mc./dobę płynów, 1,1 g aminokwasów/kg mc./dobę, 4,0 g glukozy/kg mc./dobę, 1,0 g tłuszczów/kg mc./dobę, 1,1 mmol sodu/kg mc./dobę i 0,8 mmol potasu/kg mc./dobę. Stężenie magnezu stanowi ograniczenie maksymalnej dawki w tej grupie.
aminokwasy, emulsja do infuzji, glukoza, katabolizm, metabolizm składników, Multimel N4-550 E, osmolarność preparatu, stan nawodnienia, stan odżywienia, stężenie magnezu, szybkość wlewu, tłuszcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Seryma – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie preparatów zawierających substancję seryma w żywieniu pozajelitowym musi być indywidualnie dostosowane do zapotrzebowania pacjenta na aminokwasy, elektrolity i płyny, uwzględniając stan kliniczny, masę ciała, stopień katabolizmu oraz dodatkowe źródła składników odżywczych. U dorosłych zalecane dobowe dawki wynoszą 0,16-0,35 g azotu/kg masy ciała (1-2 g aminokwasów/kg), 20-40 kcal/kg oraz 20-40 ml płynu/kg lub 1-1,5 ml na zużywaną kcal. Szczególne grupy, takie jak pacjenci poddawani ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT) lub z chorobliwą otyłością, mogą wymagać maksymalnej dawki do 33 ml/kg (około 2,5 g aminokwasów/kg). U dzieci od 2 lat dawkowanie zależy od wieku i masy ciała, z zalecanymi dawkami aminokwasów od 1 do 2,5 g/kg/dobę oraz płynów od 50 do 120 ml/kg/dobę, przy czym dawki maleją wraz z wiekiem. Preparaty nie są zalecane u dzieci poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiedni skład i objętość.
aminokwas, chorobliwa otyłość, ciągła terapia nerkozastępcza, idealna masa ciała, katabolizm, metabolizm składników odżywczych, niezbędne kwasy tłuszczowe, osmolarność, pierwiastki śladowe, podaż płynów, podaż tłuszczów, śróddializacyjne żywienie pozajelitowe, stan odżywienia, szybkość infuzji, terapia nerkozastępcza, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Wskazania do stosowania

Fentermina w połączeniu z topiramatem, dostępna w produkcie Qsiva w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest wskazana do leczenia otyłości u dorosłych pacjentów z BMI ≥30 kg/m² oraz u pacjentów z nadwagą (BMI ≥27 kg/m²) z towarzyszącymi chorobami współistniejącymi, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 lub dyslipidemia. Terapia powinna być stosowana jako uzupełnienie diety o obniżonej kaloryczności oraz regularnej aktywności fizycznej. Produkt dostępny jest w czterech dawkach: 3,75 mg fenterminy + 23 mg topiramatu, 7,5 mg + 46 mg, 11,25 mg + 69 mg oraz 15 mg + 92 mg, z obecnością substancji pomocniczych takich jak sacharoza oraz barwniki tartrazyna (E102) i żółcień pomarańczowa FCF (E110), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u wrażliwych pacjentów.
cholesterol całkowity, cukrzyca typu 2, deficyt kaloryczny, dieta o obniżonej kaloryczności, dyslipidemia, fentermina, frakcja HDL, frakcja LDL, interwencja niefarmakologiczna, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, nadciśnienie tętnicze, nadwaga, nietolerancja cukrów, otyłość, profil lipidowy, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, tartrazyna, topiramat, trójglicerydy, wskaźnik masy ciała, wydatek energetyczny, wywiad medyczny, żółcień pomarańczowa FCF
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N5E

OLIMEL N5E to trójkomorowa emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami, które po zmieszaniu tworzą jednorodną emulsję o mlecznym wyglądzie. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego zapotrzebowania energetycznego, stanu klinicznego i masy ciała, z uwzględnieniem podaży doustnej lub dojelitowej. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc. (1–2 g aminokwasów/kg), 20-40 kcal/kg mc. oraz 20-40 ml płynu/kg mc. Maksymalna dawka dobowa to 1,3 g aminokwasów/kg, 4,6 g glukozy/kg, 1,6 g tłuszczów/kg, 1,4 mmol sodu/kg i 1,2 mmol potasu/kg mc., co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2800 ml emulsji dostarczającej 92 g aminokwasów, 322 g glukozy, 112 g tłuszczów i 2772 kcal całkowitej energii. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalna szybkość to 2,1 ml/kg/godz. (0,07 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz., 0,08 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, infuzja, katabolizm, magnez, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podanie dojelitowe, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan metaboliczny, stan odżywienia, substancje odżywcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Numeta G16%E –

Numeta G16%E jest preparatem do żywienia pozajelitowego u pacjentów pediatrycznych, dostępny w formie trójkomorowego worka zawierającego 155 ml 50% roztworu glukozy, 221 ml 5,9% roztworu aminokwasów z elektrolitami oraz 124 ml 12,5% emulsji tłuszczowej. W zależności od stanu klinicznego pacjenta, worek może być aktywowany jako dwukomorowy (376 ml roztworu aminokwasów i glukozy) lub trójkomorowy (500 ml roztworu aminokwasów, glukozy i lipidów). Maksymalne szybkości infuzji i dawki dobowe są ściśle określone i zależą od składnika limitującego: dla woreczka dwukomorowego maksymalna szybkość infuzji wynosi 5,8 ml/kg m.c./godz., aminokwasy 0,20 g/kg m.c./godz., glukoza 1,2 g/kg m.c./godz., a maksymalna dawka dobowa to 72,3 ml/kg m.c./dobę, 2,5 g aminokwasów/kg m.c./dobę i 14,9 g glukozy/kg m.c./dobę. Dla woreczka trójkomorowego odpowiednio: 5,5 ml/kg m.c./godz., 0,14 g aminokwasów/kg m.c./godz., 0,85 g glukozy/kg m.c./godz., 0,17 g lipidów/kg m.c./godz., oraz dawka dobowa 96,2 ml/kg m.c./dobę, 2,5 g aminokwasów/kg m.c./dobę, 14,9 g glukozy/kg m.c./dobę i 3,0 g lipidów/kg m.c./dobę. Podawanie nierozcieńczonego preparatu wymaga dostępu centralnego ze względu na wysoką osmolarność (1585 mOsm/l dla dwukomorowego i 1230 mOsm/l dla trójkomorowego worka), natomiast rozcieńczenie równą objętością wody do wstrzykiwań obniża osmolarność do odpowiednio 792,5 i 615 mOsm/l, umożliwiając podanie przez dostęp obwodowy.
aminokwasy, dostęp obwodowy, emulsja tłuszczowa, filtr medyczny, infuzja cykliczna, infuzja dożylna, naczynie obwodowe, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, pierwiastki śladowe, preparat elektrolitowy, roztwór glukozy, szybkość infuzji, terapia żywieniowa, tolerancja metaboliczna, woda do wstrzykiwań, worek dwukomorowy, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N9

OLIMEL N9 to trójkomorowy preparat do żywienia pozajelitowego zawierający glukozę, emulsję tłuszczową oraz aminokwasy, przeznaczony do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz metabolizm składników. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 35 ml/kg masy ciała, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 3,9 g glukozy/kg i 1,4 g tłuszczów/kg, a dla pacjenta 70 kg to 2450 ml (140 g aminokwasów, 270 g glukozy, 98 g tłuszczów), dostarczając łącznie 2622 kcal. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalnie do 1,8 ml/kg/godz. (0,10 g aminokwasów/kg/godz., 0,19 g glukozy/kg/godz., 0,07 g tłuszczów/kg/godz.). Preparat ze względu na wysoką osmolarność (1170 mOsm/l) podaje się wyłącznie do żyły centralnej, a czas infuzji wynosi 12-24 godziny.
azot, droga dojelitowa, emulsja tłuszczowa, IDPN, infuzja, kalorie niebiałkowe, katabolizm, metabolizm składników, niedożywienie, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podaż aminokwasów, roztwór aminokwasów, składniki odżywcze, śróddializacyjne żywienie pozajelitowe, stan kliniczny, stan odżywienia, substancja odżywcza, szybkość infuzji, tolerancja metaboliczna, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N9E

OLIMEL N9E to emulsja do infuzji o wysokiej zawartości azotu, dostarczana w trójkomorowym worku zawierającym roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiedni skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego wydatku energetycznego, stanu klinicznego, masy ciała oraz zdolności metabolizowania składników. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi: azot 0,16-0,35 g/kg mc (1-2 g aminokwasów/kg), energia 20-40 kcal/kg mc oraz płyny 20-40 ml/kg mc lub 1-1,5 ml/kcal. Maksymalna dawka dobowa OLIMEL N9E to 35 ml/kg mc, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 3,9 g glukozy/kg, 1,4 g tłuszczów/kg, 1,2 mmol sodu/kg i 1,1 mmol potasu/kg. Przykładowo, dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka wynosi 2450 ml, dostarczając 140 g aminokwasów, 270 g glukozy, 98 g tłuszczów oraz 2622 kcal całkowitej energii.
dawka dobowa, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, energia niebiałkowa, katabolizm, OLIMEL N9E, podaż aminokwasów, populacja pediatryczna, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór glukozy z wapniem, składniki odżywcze, stan odżywienia, stężenie aminokwasów, stężenie glukozy, stężenie magnezu, szybkość infuzji, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na azot, zapotrzebowanie na płyny, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N6-900E

Produkt Multimel N6-900E jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego i dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała, wydatku energetycznego oraz zdolności metabolizowania składników. U dorosłych maksymalna dawka dobowa wynosi 40 ml/kg mc., co odpowiada 1,36 g aminokwasów, 4,8 g glukozy, 1,6 g tłuszczów, 1,28 mmol sodu i 0,96 mmol potasu na kg masy ciała. Dla pacjenta o masie 70 kg maksymalna dawka to 2800 ml emulsji. U dzieci powyżej 2 lat dawkowanie zależy od wieku, stanu nawodnienia i zapotrzebowania na azot, z maksymalną dawką dobową 45 ml/kg dla obu grup wiekowych (2-11 i 12-18 lat), ograniczoną przez stężenie magnezu. Szybkość wlewu nie powinna przekraczać 2,0 ml/kg/h u młodzieży, a u dzieci do 11 lat do 3,0 ml/kg/h, z ograniczeniem przez stężenie glukozy.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, katabolizm, leczenie żywieniowe, osmolarność, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan nawodnienia, stan odżywienia, szybkość wlewu, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, wysoka osmolarność, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe