stężenie miedzi
Stężenie miedzi to istotny parametr diagnostyczny, który pomaga ocenić gospodarkę tego pierwiastka w organizmie. Miedź jest mikroelementem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wielu układów, uczestniczy w procesach enzymatycznych jako kofaktor, jest niezbędna do tworzenia czerwonych krwinek oraz w procesach włóknienia tkanek.
Prawidłowe stężenie miedzi w surowicy u dorosłych wynosi 70-140 μg/dl (11-22 μmol/l). Oznaczenie stężenia miedzi najczęściej wykonuje się łącznie z oceną stężenia ceruloplazminy, białka transportującego ten pierwiastek. Obniżone wartości mogą wskazywać na zespół złego wchłaniania, niedobór pokarmowy lub chorobę Wilsona, natomiast podwyższone stężenia obserwuje się w chorobach zapalnych, nowotworach, chorobach wątroby oraz w zatruciach miedzią.
W diagnostyce chorób związanych z zaburzeniami gospodarki miedzi, szczególnie choroby Wilsona, oprócz oznaczania stężenia miedzi w surowicy, wykonuje się również oznaczenie wydalania miedzi z moczem oraz ocenę zawartości miedzi w wycinkach wątroby. Kompleksowa ocena tych parametrów pozwala na precyzyjne rozpoznanie zaburzeń metabolizmu tego pierwiastka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Peditrace Novum produkt złożony
Produkt leczniczy Peditrace Novum, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający pierwiastki śladowe: cynk (500 μg/ml), miedź (40,0 μg/ml), mangan (1,00 μg/ml), selen (7,00 μg/ml) oraz jod (1,96 μg/ml), nie posiada formalnych badań interakcji z innymi lekami. Niemniej jednak, ze względu na farmakodynamiczne i farmakokinetyczne właściwości mikroelementów, należy uwzględnić potencjalne interakcje, zwłaszcza z antybiotykami (tetracykliny, chinolony), lekami chelatującymi (penicylamina, trientyna), lekami przeciwnowotworowymi zawierającymi platynę oraz lekami przeciwtarczycowymi (lewotyroksyna, tiamazol). Alkohol etylowy, szczególnie przy przewlekłym spożyciu, może zaburzać metabolizm i homeostazę pierwiastków śladowych, wpływając na ich wchłanianie, dystrybucję i wydalanie, co jest istotne w kontekście terapii Peditrace Novum.
amiodaron, antybiotyk, biodostępność cynku, biodostępność pierwiastka, chinolon, choroba tarczycy, choroba Wilsona, cisplatyna, funkcja tarczycy, homeostaza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek chelatujący, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwtarczycowy, lek tarczycowy, lewotyroksyna, mikroelement, monitorowanie stężenia, nierozpuszczalny kompleks, penicylamina, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, stężenie miedzi, stężenie pierwiastków śladowych, tetracyklina, tiamazol, trientyna, wchłanianie antybiotyku, zaburzenie funkcji tarczycy, związek chelatujący, żywienie pozajelitowe