osłonka biaława
Osłonka biaława (łac. substantia alba) to struktura anatomiczna w układzie nerwowym, składająca się głównie z aksonów neuronów pokrytych osłonką mielinową. Ta mielina nadaje jej charakterystyczny biały kolor, odróżniający ją od istoty szarej.
W ośrodkowym układzie nerwowym osłonka biaława tworzy zewnętrzną część rdzenia kręgowego oraz głębokie obszary mózgu. Zawiera ona włókna nerwowe, które łączą różne obszary układu nerwowego, umożliwiając komunikację między odległymi regionami mózgu oraz między mózgiem a rdzeniem kręgowym.
Uszkodzenia osłonki białawej mogą prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych, jak w przypadku stwardnienia rozsianego, gdzie dochodzi do demielinizacji, czyli zniszczenia osłonek mielinowych. Wpływa to na przewodnictwo impulsów nerwowych, powodując różnorodne objawy neurologiczne, w zależności od lokalizacji zmian.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Patofizjologia i mechanizm
Guzy jądra, głównie pochodzenia germinalnego (97%), rozwijają się z neoplazji zarodkowej in situ (GCNIS), wywodzącej się z niedojrzałych gonocytów. Kluczową aberracją genetyczną jest izochromosom 12p [i(12p)], obecny w około 80% przypadków, prowadzący do nadekspresji genu cykliny D2 (CCND2) i aktywacji kinaz cdk4/6, co sprzyja proliferacji i niestabilności genomowej. Patogeneza guzów zarodkowych jądra (TGCT) wiąże się z zaburzeniami rozwojowymi gonad, w tym zespołem dysgenezji jąder (TDS), oraz czynnikami ryzyka jak wnętrostwo (10% przypadków) i zespoły interpłciowe z chromosomem Y. Modele powstawania raka in situ obejmują transformację z zablokowanych w rozwoju gonocytów lub spermatocytów w stadium zygotenu-pachytenu, z udziałem mechanizmów apoptozy i niestabilności genomowej. Ponadto, guzy jądra rozprzestrzeniają się głównie drogą limfatyczną, a markery takie jak AFP, beta-hCG i LDH są użyteczne w diagnostyce i monitorowaniu, z podwyższonym AFP wskazującym na NSGCT lub guzy mieszane.
cykl komórkowy, dysgenezja gonad, ginekomastia, guz jądra, guz komórek Sertoliego, guz podścieliska sznurów płciowych, guz zarodkowy jądra, izochromosom, komórka rozrodcza, ludzka gonadotropina kosmówkowa, neoplazja zarodkowa in situ, niestabilność genomowa, nowotwór jądra, osłonka biaława, osłonka pochwowa jądra, rak in situ jądra, seminoma, skręt jądra, spermatocele, wnętrostwo, wodniak jądra, zespół dysgenezji jąder, żylak powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Peyroniego charakteryzuje się dwiema fazami: ostrą (6-18 miesięcy) z postępującą deformacją prącia i bólem oraz przewlekłą, gdzie deformacja stabilizuje się na co najmniej 3-6 miesięcy, a ból ustępuje. Naturalny przebieg rzadko prowadzi do samoistnej poprawy, a większość pacjentów doświadcza stabilizacji lub pogorszenia objawów. Wczesne leczenie, zwłaszcza w ciągu pierwszych 6 miesięcy od wystąpienia objawów, może zapobiec progresji i poprawić wyniki. Leczenie zachowawcze obejmuje doustną kolchicynę (poprawa u 30% pacjentów), terapię trakcyjną, iniekcje doogniskowe oraz stosowanie aparatów próżniowych. Połączenie kolchicyny z witaminą E oraz miejscowe stosowanie werapamilu z elektroforezą (EMDA) wykazują lepszą skuteczność. Ból podczas erekcji zwykle ustępuje w ciągu 1-2 lat, jednak tkanka bliznowata i deformacja często pozostają, a krzywizna powyżej 30° może utrudniać aktywność seksualną.
choroba Peyroniego, deformacja prącia, faza ostra, faza przewlekła, implantacja protezy prącia, iniekcja doogniskowa, jonoforeza, kolagenaza Clostridium histolyticum, kolchicyna, leczenie zachowawcze, nikardypina, osłonka biaława, pęczek naczyniowo-nerwowy, plikacja osłonki białawej, plikacja prącia, terapia falami uderzeniowymi, terapia trakcyjna, tkanka bliznowata, werapamil, zaburzenia erekcji