ciałko pęcherzykowo-blaszkowate
Ciałko pęcherzykowo-blaszkowate, znane również jako ciałko Paciniego, to wyspecjalizowany receptor mechaniczny obecny w skórze i tkankach głębokich. Należy do grupy mechanoreceptorów o wysokim progu pobudliwości i szybkiej adaptacji, wykrywających wibracje i nagłe zmiany nacisku.
Struktura ciałka Paciniego jest charakterystyczna – składa się z włókna nerwowego otoczonego koncentrycznie ułożonymi warstwami tkanki łącznej, przypominającymi przekrój cebuli. Taka budowa umożliwia skuteczne wykrywanie drgań o częstotliwości 250-350 Hz. Receptory te są szczególnie liczne w opuszkach palców, dłoniach, stopach, okostnej, krezce i narządach płciowych zewnętrznych.
W diagnostyce klinicznej uszkodzenie ciałek Paciniego może prowadzić do zaburzeń czucia wibracji, co jest istotnym elementem badania neurologicznego, szczególnie w ocenie neuropatii obwodowych. Dysfunkcja tych receptorów często występuje we wczesnych stadiach polineuropatii cukrzycowej, co czyni badanie czucia wibracji ważnym elementem diagnostycznym u pacjentów z cukrzycą.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Korzeń Lukrecji (Glycyrrhiza spp., radix) nie był poddany standardowym badaniom bezpieczeństwa przedklinicznego, a dostępne dane dotyczą głównie toksyczności rozwojowej i przenikania metabolitów przez barierę łożyskową. Kwas 18 β-glicyretynowy, aktywny metabolit glicyryzyny, wykazuje zdolność przenikania do płodów szczurów po podaniu dawki 100 mg/kg mc./dobę od 13. dnia ciąży, z rosnącym stężeniem w osoczu płodów (5–32 µg/ml w dniach 17–21 ciąży). Podawanie glicyryzyny amonowej w dawkach 100 i 250 mg/kg mc. od 7. do 20. dnia ciąży wywoływało niewielkie embriotoksyczne efekty, głównie zmiany w tkankach miękkich nerek i krwawienia zewnętrzne. Wysoka dawka kwasu 18 β-glicyretynowego (1000 mg/kg mc.) indukowała istotne zmiany w układzie oddechowym płodów, w tym zmniejszenie ciałka blaszkowatego i surfaktantu, bez wzrostu częstości wad rozwojowych czy śmiertelności płodów.
badanie bezpieczeństwa przedklinicznego, bariera łożyskowa, ciałko blaszkowate płuc, ciałko pęcherzykowo-blaszkowate, cyklofosfamid, działanie embriotoksyczne, efekt teratogenny, genotoksyczność, glicyryzyna, Glycyrrhiza glabra, kwas 18 β-glicyretynowy, potencjał rakotwórczy, surfaktant, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ oddechowy płodu, wyciąg z lukrecji -
Leksykon substancji czynnych
Lukrecja (Glycyrrhiza glabra L.) i jej główne składniki aktywne, w tym kwas 18 β-glicyretynowy, wykazują zdolność przenikania przez barierę łożyskową, co potwierdzono w badaniach na ciężarnych szczurach, gdzie stężenia metabolitu w osoczu matek wynosiły około 100 µg/ml, a u płodów 5–32 µg/ml w różnych dniach ciąży. Badania toksyczności rozwojowej wykazały, że dawki 100–250 mg/kg glicyryzyny amonowej indukowały nieprawidłowości tkanek miękkich, głównie nerek, oraz krwawienia zewnętrzne, natomiast dawka 1000 mg/kg kwasu 18 β-glicyretynowego powodowała istotne zmiany w rozwoju płuc płodów, bez zwiększenia częstości malformacji czy śmiertelności. Dodatkowo, wyciąg z lukrecji w dawce 100 mg/kg nasilał teratogenne działanie cyklofosfamidu, co wskazuje na potencjalne ryzyko interakcji z innymi substancjami teratogennymi.
badania toksyczności, bariera łożyskowa, ciałko blaszkowate płuc, ciałko pęcherzykowo-blaszkowate, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekstrakt z korzenia lukrecji, genotoksyczność, glicyryzyna, Glycyrrhiza glabra, kwas 18 β-glicyretynowy, nalewka z korzenia lukrecji, surfaktant, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, właściwości mutagenne
