bezocze
Bezocze (anophthalmia) to wrodzona wada rozwojowa polegająca na całkowitym braku gałki ocznej. Jest to rzadkie schorzenie, które może występować jednostronnie lub obustronnie. Bezocze prawdziwe charakteryzuje się brakiem tkanki ocznej w oczodole, natomiast w bezoczu rzekomym (mikroftalmus skrajnego stopnia) może występować szczątkowa tkanka oczna wykrywalna w badaniach obrazowych.
Etiologia bezocza obejmuje czynniki genetyczne (mutacje genów SOX2, PAX6, OTX2, RAX), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny w okresie ciąży), infekcje wewnątrzmaciczne oraz zespoły wad wrodzonych. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (USG, MRI, CT) oraz badaniach genetycznych, które pozwalają na określenie przyczyny wady.
Leczenie bezocza wymaga wielospecjalistycznego podejścia obejmującego współpracę okulisty, chirurga szczękowo-twarzowego, genetyka i protetyka. U pacjentów stosuje się ekspandery oczodołu, które stymulują jego wzrost, a następnie protezy oczne. Wczesna interwencja jest kluczowa dla zapewnienia prawidłowego rozwoju struktur twarzoczaszki. Rokowanie zależy od współistnienia innych wad oraz możliwości wczesnego wdrożenia leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flawonoidy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Flawonoidy obecne w ekstraktach roślinnych, takich jak Ginkgoherb, Ginkoflav Med, Liść Brzozy oraz Tanakan, wykazują stosunkowo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach stosowano dawki od 20 mg/kg m.c. do 500 mg/kg m.c., uzyskując współczynniki bezpieczeństwa do 16,8 u szczurów i 46,3 u psów. Niewielka toksyczność została zaobserwowana jedynie u psów przy najwyższych dawkach, natomiast u szczurów nie stwierdzono istotnych efektów toksycznych. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej i teratogenności są niejednoznaczne, z rozbieżnymi wynikami w badaniach na różnych modelach zwierzęcych, w tym obserwacjami efektów rozwojowych na zarodkach kurzych. Testy mutagenności wykazały zróżnicowane wyniki – od braku mutagenności w teście Amesa do pozytywnych wyników w testach mutacji genów u bakterii, natomiast badania karcinogenności wskazały na specyficzne dla gryzoni zmiany nowotworowe, które nie mają odniesienia do ryzyka dla ludzi.
bezocze, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flawonoid, funkcja rozrodcza, glikozyd flawonowy, guz tarczycy, hiperozyd, hipopigmentacja, indukcja enzymów wątrobowych, krwawienie podskórne, krwawienie z pochwy, miłorząb japoński, model zwierzęcy, mutacja genu, parametr rozrodczości, rak wątrobowokomórkowy, rozwój płodu, teratogenność i embriotoksyczność, test Amesa, test genotoksyczności, test mikrojąderek, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ genotoksyczny, wyciąg EGb761, wyciąg roślinny, wyciąg z miłorzębu japońskiego, zarodek kurzy - Leksykon substancji czynnych
Ginkgolidy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ginkgolidy, będące aktywnymi składnikami wyciągu z liści Ginkgo biloba, występują w produkcie Ginkoflav Med w dawce 80 mg wyciągu na kapsułkę, zawierając 2,2-2,7 mg ginkgolidów A, B i C, 17,6-21,6 mg flawonoidów oraz 2,1-2,6 mg bilobalidu. Badania toksyczności przewlekłej na szczurach i psach wykazały, że doustne podawanie wyciągu w dawkach do 100 mg/kg masy ciała (współczynnik bezpieczeństwa do 11,6) nie powodowało istotnych efektów toksycznych, a jedynie najwyższe dawki (300-500 mg/kg) wywołały nieznaczną toksyczność u psów. Profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności przewlekłej jest zatem korzystny, jednak dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są ograniczone i niejednoznaczne, z obserwacjami potencjalnych zaburzeń płodności i rozwoju płodu w niektórych modelach zwierzęcych, co wskazuje na potrzebę dalszych badań w tym obszarze.
bezocze, bilobalid, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flawonoidy, genotoksyczność, ginkgo biloba, ginkgolidy, glikozyd flawonowy, guz tarczycy, induktor enzymów wątrobowych, krwawienie podskórne, krwawienie z pochwy, rak wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, suchy wyciąg z miłorzębu japońskiego, test mikrojądrowy, test mutacji, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Bilobalid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bilobalid, aktywny składnik wyciągów z liści Ginkgo biloba, występuje w preparatach leczniczych w stężeniach od 1,0 do 7,68 mg na tabletkę (w zależności od produktu). Badania toksyczności przewlekłej na szczurach i psach, przy dawkach do 500 mg/kg mc. u szczurów i 400 mg/kg mc. u psów, wykazały niski profil toksyczności, z jedynie niewielkimi objawami toksyczności u psów przy najwyższych dawkach. Dane dotyczące wpływu bilobalidu na rozrodczość są ograniczone i niejednoznaczne – nie stwierdzono jednoznacznych efektów teratogennych czy embriotoksycznych, jednak niektóre badania wskazywały na zaburzenia płodności i krwawienia z pochwy u myszy oraz zmiany rozwojowe u zarodków kurzych, co wymaga dalszej weryfikacji.
bezocze, bilobalid, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, genotoksyczność, ginkgo biloba, guz tarczycy, hipopigmentacja, krwawienie podskórne, miłorzęb japoński, mutagenność, objaw toksyczności, parametr rozrodczy, potencjał mutagenny, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb japoński – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) obejmują analizy toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Toksyczność przewlekła badana na szczurach i psach przy dawkach do 500 mg/kg m.c. u szczurów i 400 mg/kg m.c. u psów wykazała minimalne efekty toksyczne, z współczynnikami bezpieczeństwa do 16,8 i 46,3 odpowiednio. LD50 nalewki z miłorzębu przekraczała 15 ml/kg m.c., co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Badania hematologiczne i biochemiczne nie wykazały istotnych zmian, w tym w aktywności enzymów wątrobowych AIAT i AspAT, sugerując brak hepatotoksyczności. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są niejednoznaczne – starsze badania nie wykazały teratogenności, jednak nowsze wskazują na możliwe obniżenie masy płodów i opóźnienie wzrostu przy dawkach 7-14 mg/kg/dobę, a także na występowanie krwawień z pochwy i innych efektów rozwojowych u zwierząt. Wyciąg wykazuje działanie przeciwpłytkowe i może wydłużać czas krwawienia, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w okresie okołoporodowym.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezocze, czas krwawienia, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwpłytkowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, induktory enzymów wątrobowych, morfologia krwi, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ genotoksyczny, wyciąg z miłorzębu japońskiego