biodostępność bosutynibu

Biodostępność bosutynibu określa stopień, w jakim ten lek – inhibitor kinazy tyrozynowej – jest wchłaniany z przewodu pokarmowego do krwiobiegu i dostępny w miejscu działania. Standardowa biodostępność bosutynibu wynosi około 34%, co oznacza, że tylko jedna trzecia podanej dawki doustnej jest skutecznie wykorzystywana przez organizm.

Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność bosutynibu jest spożywanie go z pokarmem. Badania kliniczne wykazały, że przyjmowanie leku podczas posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu zwiększa jego biodostępność około 1,5-2 razy w porównaniu do przyjmowania na czczo. Z tego powodu zaleca się podawanie bosutynibu podczas posiłku, co może poprawić jego skuteczność terapeutyczną.

Bosutynib podlega metabolizmowi wątrobowemu przy udziale cytochromu P450, głównie izoenzymów CYP3A4. Inhibitory lub induktory tego enzymu mogą znacząco wpływać na biodostępność leku, co wymaga monitorowania i potencjalnej modyfikacji dawkowania u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wpływające na aktywność CYP3A4. Zmniejszona funkcja wątroby również może prowadzić do zwiększonej biodostępności bosutynibu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Zentiva 100 mg

Bosutynib, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, powodują 5,2-krotne zwiększenie Cmax i 8,6-krotne zwiększenie AUC bosutynibu, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o średniej sile, np. aprepitant, zwiększają Cmax bosutynibu 1,5-krotnie i AUC 2-krotnie, co wymaga unikania kojarzenia lub zmniejszenia dawki bosutynibu. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję na bosutynib do 6–14% wartości wyjściowej, co może skutkować utratą skuteczności terapii i również stanowi przeciwwskazanie do łącznego stosowania. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (np. lanzoprazol 60 mg) zmniejszają Cmax bosutynibu do 54% i AUC do 74%, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnych leków zobojętniających lub rozdzielenia czasowego podania.
białko oporności raka piersi, biodostępność bosutynibu, cytochrom P450, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A o średniej sile, inhibitor pompy protonowej, lek przeciwarytmiczny, nośnik anionów organicznych, nośnik kationów organicznych, polipeptydy transportujące aniony organiczne, profil metaboliczny, rozpuszczalność zależna od pH, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A, wydłużenie QT
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje biodostępność doustną na poziomie 34% przy podaniu podczas posiłku, co istotnie zwiększa jego wchłanianie (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 200-600 mg, z Tmax około 6 godzin. U pacjentów z CML po dawce 400 mg podczas posiłku średnia geometryczna Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast przy dawce 500 mg Cmax osiąga 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2331 L) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) wykazują ≤5% aktywności farmakologicznej leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3%), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
badanie bilansu masy, badanie ex vivo, biodostępność bosutynibu, bloker H2, chromosom Philadelphia, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, farmakokinetyka bosutynibu, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, jednoczesne stosowanie leków, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metabolizm bosutynibu, mikrosomy wątrobowe, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, przewlekła białaczka szpikowa, rozpuszczalność leku, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia połykania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 100 mg

Bosutynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje biodostępność 34% po podaniu doustnym dawki 500 mg podczas posiłku, z Tmax około 6 godzin. W zakresie dawek 200-600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, przy czym podanie z posiłkiem zwiększa Cmax 1,8-krotnie i AUC 1,7-krotnie. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2331 L) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm bosutynibu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z identyfikacją aktywnych metabolitów M2, M5 i M6, które mają ≤5% aktywności leku macierzystego. Okres półtrwania wynosi średnio 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem przez mocz (3,29%).
białaczka Philadelphia, biodostępność bosutynibu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, maksymalne stężenie leku, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, N-tlenek bosutynibu, okres półtrwania leku, pochodzenie etniczne, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

biodostępność bosutynibu

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Bosutinib Zentiva 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 100 mg