blokada płytki nerwowo-mięśniowej

Blokada płytki nerwowo-mięśniowej to stan, w którym dochodzi do zahamowania przewodnictwa impulsów nerwowych w obrębie synapsy nerwowo-mięśniowej. Jest to kluczowy mechanizm działania leków zwiotczających mięśnie (środków zwiotczających), szeroko stosowanych w anestezjologii podczas zabiegów operacyjnych w celu zapewnienia odpowiedniego zwiotczenia mięśni szkieletowych.

Rozróżniamy dwa główne typy blokady: niedepolaryzacyjną i depolaryzacyjną. Blokada niedepolaryzacyjna (konkurencyjna) powstaje, gdy lek wiąże się z receptorami acetylocholinowymi, blokując dostęp acetylocholinie. Przedstawicielami tej grupy są m.in. rokuronium, wekuronium, atrakurium i cis-atrakurium. Blokada depolaryzacyjna, wywołana np. przez sukcynylocholinę, początkowo aktywuje receptory, a następnie powoduje przedłużoną depolaryzację błony postsynaptycznej.

Monitorowanie stopnia blokady nerwowo-mięśniowej jest niezbędnym elementem bezpiecznego znieczulenia. Najczęściej wykorzystuje się stymulację nerwu łokciowego i ocenę odpowiedzi mięśnia kłębu kciuka za pomocą sekwencji czterech bodźców (TOF) lub metody pojedynczego impulsu. Pełne odwrócenie blokady przed wybudzeniem pacjenta jest kluczowe dla uniknięcia powikłań oddechowych i zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Do odwrócenia blokady niedepolaryzacyjnej stosuje się inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina) w połączeniu z lekami antycholinergicznymi (atropina) lub nowsze środki jak sugammadeks, który specyficznie wiąże się z wybranymi środkami zwiotczającymi (rokuronium, wekuronium), tworząc kompleksy eliminowane przez nerki. Blokada depolaryzacyjna ustępuje samoistnie i nie może być farmakologicznie odwrócona.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Linkomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Linkomycyna wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych oraz ciężkich reakcji skórnych takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) i rumień wielopostaciowy (EM). W przypadku wystąpienia tych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelit (CDAD), które może pojawić się podczas leczenia lub do kilku tygodni po jego zakończeniu, objawiając się ciężką biegunką. Leczenie CDAD obejmuje doustne podanie metronidazolu lub wankomycyny w ciężkich przypadkach, przy jednoczesnym unikaniu leków hamujących perystaltykę jelit. Diagnostyka opiera się na badaniach klinicznych, endoskopowych, bakteriologicznych oraz wykrywaniu enterotoksyn Clostridium difficile.
adrenalina, alkohol benzylowy, blokada płytki nerwowo-mięśniowej, bloker nerwowo-mięśniowy, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, fosfataza zasadowa, hipertoksyna, kwasica metaboliczna, lek hamujący perystaltykę, metronidazol, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewrażliwe drobnoustroje, okres półtrwania leku, ostra uogólniona osutka krostkowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, steroid, stężenie leku w osoczu, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyna bakteryjna, wankomycyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metaboliczne, zakażenie Clostridium difficile, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lincocin

Linkomycyna wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji oraz poważnych zespołów skórnych takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) i rumień wielopostaciowy. W przypadku wystąpienia tych działań niepożądanych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z atopią oraz osoby z nadwrażliwością na penicyliny. Ponadto, linkomycyna może wywołać ciężkie biegunki związane z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), które mogą prowadzić do rzekomobłoniastego zapalenia jelit o potencjalnie zagrażającym życiu przebiegu. W przypadku biegunki podczas lub do kilku tygodni po terapii, należy natychmiast odstawić lek i rozważyć diagnostykę w kierunku CDAD, potwierdzaną badaniami endoskopowymi, bakteriologicznymi i wykrywaniem enterotoksyn. Leczenie CDAD obejmuje doustny metronidazol w łagodnych przypadkach oraz doustną wankomycynę w ciężkich, przy jednoczesnym unikaniu leków hamujących perystaltykę.
adrenalina, alkohol benzylowy, biegunka poantybiotykowa, blokada płytki nerwowo-mięśniowej, ciężkie działania niepożądane skórne, fosfataza zasadowa, kwasica metaboliczna, leczenie doraźne, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, leki przeciwbiegunkowe, linkomycyna, metronidazol, nadwrażliwość na penicylinę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, steroidy dożylne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wankomycyna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Stevensa-Johnsona

blokada płytki nerwowo-mięśniowej

Powiązane wpisy

Linkomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Specjalne ostrzeżenia – Lincocin