SCC

Rak płaskonabłonkowy (Squamous Cell Carcinoma, SCC) jest drugim co do częstości występowania typem nowotworu skóry, po raku podstawnokomórkowym. Wywodzi się z keratynocytów naskórka i może rozwijać się zarówno na skórze, jak i błonach śluzowych.

Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju SCC jest ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe, szczególnie długotrwałe i powtarzające się uszkodzenia słoneczne. Inne czynniki ryzyka obejmują immunosupresję, przewlekłe stany zapalne skóry, narażenie na substancje chemiczne (np. arsen) oraz infekcje HPV.

Klinicznie SCC objawia się najczęściej jako twardy guzek lub płytka, często z owrzodzeniem, złuszczaniem lub krwawieniem. Zmiany lokalizują się zwykle w miejscach eksponowanych na słońce, takich jak twarz, uszy, wargi, szyja, ręce. W przeciwieństwie do raka podstawnokomórkowego, SCC ma zdolność do przerzutowania, szczególnie w przypadkach o wysokim stopniu złośliwości histologicznej.

Diagnostyka SCC obejmuje badanie kliniczne oraz histopatologiczne, które jest niezbędne do potwierdzenia rozpoznania. Leczenie zależy od lokalizacji, wielkości, głębokości naciekania oraz stopnia zróżnicowania histologicznego guza. Metody terapeutyczne obejmują wycięcie chirurgiczne (metoda z wyboru), radioterapię, krioterapię, leczenie miejscowe (5-fluorouracyl, imikwimod) oraz terapie systemowe w przypadku choroby zaawansowanej.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl