diagnostyka padaczki

Diagnostyka padaczki to złożony proces mający na celu potwierdzenie rozpoznania, określenie typu napadów i zespołu padaczkowego oraz ustalenie etiologii. Podstawą diagnostyki jest dokładny wywiad medyczny od pacjenta i świadków napadów, który powinien obejmować szczegółowy opis objawów przed, w trakcie i po napadzie.

Kluczowym badaniem w diagnostyce padaczki jest elektroencefalografia (EEG), która rejestruje czynność bioelektryczną mózgu i może wykazać charakterystyczne dla padaczki wyładowania padaczkowe. Wartość diagnostyczną EEG zwiększają techniki aktywacyjne (hiperwentylacja, fotostymulacja), a w przypadkach trudnych – długotrwały monitoring wideo-EEG, pozwalający na zarejestrowanie napadów.

Obrazowanie strukturalne mózgu (MRI, rzadziej CT) jest niezbędne do wykrycia ewentualnych zmian strukturalnych będących przyczyną padaczki. W wybranych przypadkach stosuje się również badania czynnościowe mózgu (PET, SPECT), które mogą lokalizować ognisko padaczkowe. U części pacjentów wykonuje się również badania genetyczne, szczególnie przy podejrzeniu uwarunkowanych genetycznie zespołów padaczkowych.

Diagnostyka różnicowa padaczki obejmuje wykluczenie stanów naśladujących napady padaczkowe, takich jak omdlenia, napady niepadaczkowe (PNES), migrena, zaburzenia metaboliczne czy narkolepsja. W przypadkach niejasnych konieczna jest hospitalizacja w specjalistycznych ośrodkach leczenia padaczki, gdzie możliwe jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Fludeoksyglukoza – Właściwości farmakokinetyczne

Fludeoksyglukoza (¹⁸F) jest analogiem glukozy stosowanym w diagnostyce obrazowej PET, charakteryzującym się dwufazowym profilem farmakokinetycznym z czasem dystrybucji około 1 minuty i eliminacji około 12 minut w kompartmencie naczyniowym. Po dożylnym podaniu substancja ulega szerokiej dystrybucji, z kumulacją około 7% dawki w mózgu w ciągu 80-100 minut oraz około 3% w mięśniu sercowym w ciągu 40 minut. W płucach i trzustce obserwuje się odpowiednio 0,3% i 0,9-2,4% podanej aktywności. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem około 20% dawki w moczu w ciągu 2 godzin. Warto podkreślić, że dystrybucja w mięśniu sercowym jest zasadniczo jednorodna, choć w przegrodzie międzykomorowej mogą występować różnice sięgające do 15%.
analog glukozy, badanie obrazowe PET, bariera krew-mózg, defosforylacja, diagnostyka obrazowa, diagnostyka onkologiczna, diagnostyka padaczki, dysfagia, dystrybucja tkankowa, fludeoksyglukoza, fludeoksyglukozo-6-fosforan, fosfataza wewnątrzkomórkowa, glikoliza, kompartment naczyniowy, krzywa dwuwykładnicza, mechanizm pułapkowy, metabolizm glukozy, niedokrwienie mięśnia sercowego, ognisko epileptogenne, podanie dożylne, proces eliminacji, tkanka nowotworowa, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trelema 150 mg

Lek Trelema, zawierający lakozamid, jest wskazany do leczenia padaczki u pacjentów od 2 roku życia, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg (różowe, 10,3 mm), 100 mg (żółte, 13,1 mm), 150 mg (brązowe, 15,1 mm) oraz 200 mg (niebieskie, 16,5 mm). Może być stosowany jako monoterapia u dorosłych, młodzieży i dzieci od 2 lat z napadami częściowymi lub częściowymi wtórnie uogólnionymi. W terapii wspomagającej jest zalecany u pacjentów od 2 lat z napadami częściowymi oraz od 4 lat z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi w uogólnionej padaczce idiopatycznej. Tabletki mają owalny, dwuwypukły kształt z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie.
diagnostyka padaczki, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, padaczka, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, uogólniona padaczka idiopatyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – FDG Pozyton 3000 MBq/ml na czas kalibracji

Fludeoksyglukoza (¹⁸F) jest radiofarmaceutykiem analogicznym do glukozy, wykorzystywanym w diagnostyce PET ze względu na jej kumulację w komórkach o wysokim metabolizmie glukozy, zwłaszcza w guzach nowotworowych. Izotop fluoru-18 charakteryzuje się czasem półtrwania 110 minut i emituje promieniowanie pozytonowe o energii maksymalnej 634 keV, co umożliwia rejestrację fotonów gamma o energii 511 keV podczas badania. Po dożylnym podaniu, farmakokinetyka fludeoksyglukozy wykazuje dwufazowy profil z czasem dystrybucji około 1 minuty i eliminacji około 12 minut. Dystrybucja radiofarmaceutyku jest szeroka, z największym wychwytem w mózgu (~7% dawki w 80-100 minut) i mięśniu sercowym (~3% dawki w 40 minut), a także mniejszym w płucach (~0,3%) i trzustce (0,9-2,4%). Wychwyt w mięśniach może wzrastać po wysiłku fizycznym, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników. Fludeoksyglukoza przenika przez barierę krew-mózg i jest wykorzystywana m.in. w diagnostyce padaczki, gdzie ogniska epileptogenne wykazują obniżony metabolizm glukozy.
anihilacja pozytonu, bariera krew-mózg, czas półtrwania, diagnostyka obrazowa PET, diagnostyka padaczki, fludeoksyglukoza, fludeoksyglukozo-6-fosforan, fosfataza wewnątrzkomórkowa, foton gamma, glikoliza, izotop tlenu, kardiomiocyt, kompartment naczyniowy, mechanizm pułapkowy, metabolizm glukozy, niedokrwienie mięśnia sercowego, ognisko epileptogenne, parametr dystrybucji, profil farmakokinetyczny, promieniowanie pozytonowe, przegroda międzykomorowa, radiofarmaceutyk, wychwyt komórkowy, wydalanie z moczem

diagnostyka padaczki

Powiązane wpisy

Fludeoksyglukoza – Właściwości farmakokinetyczne

Wskazania do stosowania – Trelema 150 mg

Właściwości farmakokinetyczne – FDG Pozyton 3000 MBq/ml na czas kalibracji