diagnostyka gruźlicy

Diagnostyka gruźlicy obejmuje kompleksowe badania mające na celu wykrycie zakażenia prątkiem gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis). Podstawowym narzędziem diagnostycznym jest badanie radiologiczne klatki piersiowej, które pozwala na wykrycie charakterystycznych zmian w płucach, takich jak nacieki, zwłóknienia czy zmiany jamiste, często zlokalizowane w szczytach płuc.

Istotną rolę odgrywa badanie bakteriologiczne plwociny, które umożliwia izolację prątków i określenie ich lekowrażliwości. Złotym standardem pozostaje posiew na podłożach hodowlanych, choć jest to metoda czasochłonna (4-8 tygodni). Szybsze rezultaty dają metody molekularne, jak GeneXpert MTB/RIF, pozwalające na wykrycie materiału genetycznego prątków w ciągu kilku godzin wraz z określeniem oporności na ryfampicynę.

W diagnostyce wykorzystuje się również testy immunologiczne: skórny test tuberkulinowy (próba Mantoux) oraz testy IGRA (Interferon-Gamma Release Assay), jak QuantiFERON-TB Gold czy T-SPOT.TB. Testy IGRA charakteryzują się wyższą specyficznością niż próba tuberkulinowa, gdyż nie dają wyników fałszywie dodatnich u osób szczepionych BCG.

W przypadkach trudnych diagnostycznie konieczne może być pobranie materiału biopsyjnego z zajętych narządów. Nowsze techniki diagnostyczne obejmują metody oparte na amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) oraz sekwencjonowanie całego genomu prątków, co jest szczególnie przydatne w identyfikacji szczepów wielolekoopornych (MDR-TB) i rozlegle lekoopornych (XDR-TB).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl