mutacja EGFR
Mutacje w genie EGFR (Epidermal Growth Factor Receptor) stanowią istotny mechanizm molekularny w rozwoju niektórych typów nowotworów, szczególnie niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP). Najczęstsze mutacje obejmują delecje w eksonie 19 oraz substytucję punktową L858R w eksonie 21, które prowadzą do konstytutywnej aktywacji receptora EGFR i promowania proliferacji komórek nowotworowych.
Identyfikacja mutacji EGFR ma kluczowe znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, gdyż pacjenci z obecnością tych zmian genetycznych wykazują dobrą odpowiedź na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej EGFR (TKI), takimi jak erlotynib, gefitynib, afatynib czy osimertynib. Diagnostyka mutacji EGFR wykonywana jest najczęściej z wykorzystaniem technik molekularnych, w tym PCR w czasie rzeczywistym, sekwencjonowania nowej generacji (NGS) lub cyfrowego PCR.
W trakcie terapii inhibitorami EGFR często dochodzi do rozwoju oporności, najczęściej poprzez wystąpienie wtórnej mutacji T790M w eksonie 20. Wprowadzenie inhibitorów trzeciej generacji, takich jak osimertynib, umożliwia przezwyciężenie tej oporności. Aktualne wytyczne zalecają wykonywanie badań w kierunku mutacji EGFR u wszystkich pacjentów z rozpoznaniem niepłaskonabłonkowego NDRP w stadium zaawansowanym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Diagnostyka i diagnoza
Rak płuca pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów onkologicznych na świecie, głównie z powodu późnego rozpoznania. Pięcioletnie przeżycie w stadium I wynosi 88%, podczas gdy w stadium IV spada do 19%. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, takich jak RTG, TK, PET-TK oraz MRI, które umożliwiają ocenę lokalizacji, wielkości i zaawansowania guza. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, biochemia oraz cytologia plwociny, dostarczają dodatkowych informacji, jednak potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji (bronchoskopia, biopsja igłowa, EBUS, mediastinoskopia, torakoskopia). Nowoczesne metody diagnostyki molekularnej pozwalają na identyfikację mutacji EGFR, ALK, KRAS, ekspresji PD-L1 i innych biomarkerów, co umożliwia personalizację terapii celowanej i immunoterapii. Biopsja płynna stanowi nieinwazyjną alternatywę do monitorowania choroby i wykrywania mutacji.
badania biochemiczne, badania molekularne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja igłowa, biopsja płynna, bronchoskopia, cfDNA, chirurg klatki piersiowej, ctDNA, cytologia plwociny, ekspresja PD-L1, LDCT, mediastinoskopia, medycyna precyzyjna, morfologia krwi, mutacja EGFR, mutacja KRAS, nowotwór, onkolog kliniczny, patolog, PET, pięcioletnie przeżycie, pulmonolog, radiolog, radioterapeuta, rak płuca, rearanżacja ALK, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sztuczna inteligencja w medycynie, tomografia komputerowa, torakocenteza, torakoskopia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, wykazującym skuteczność terapeutyczną głównie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) posiadających aktywujące mutacje EGFR, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 gefitynib znacząco wydłużył czas przeżycia wolny od progresji (PFS) z HR 0,489 (95% CI: 0,336–0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku jest ograniczona u pacjentów bez mutacji EGFR, u których gefitynib wykazuje niższą efektywność niż standardowa chemioterapia. W badaniu IPASS u pacjentów z mutacją EGFR odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) wyniósł 71,2% vs 47,3% przy chemioterapii, a mediana PFS wyniosła 9,5 vs 6,3 miesiąca (HR 0,48; p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była podobna w obu grupach (około 21,6 miesiąca). Wykrywanie mutacji EGFR w krążącym DNA (ctDNA) jest użyteczną metodą diagnostyczną, z czułością i swoistością potwierdzoną w badaniu IFUM, co umożliwia identyfikację pacjentów kwalifikujących się do terapii gefitynibem.
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, angiogeneza, apoptoza, całkowite przeżycie, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, karboplatyna/paklitaksel, kinaza tyrozynowa, krążące DNA nowotworowe, leczenie objawowe, mutacja EGFR, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odpowiedź obiektywna, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, współczynnik hazardu - Leksykon chorób i schorzeń
Przerzuty do mózgu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przerzuty do mózgu są najczęstszym typem guzów mózgu u dorosłych, występując u 10-26% pacjentów z zaawansowanym rakiem. Rokowanie zależy od wielu czynników, takich jak wiek (≥65 lat), liczba i wielkość przerzutów, stan sprawności według skali Karnofsky’ego (KPS ≥90% koreluje z lepszym przeżyciem), obecność przerzutów pozaczaszkowych, status receptorów HER2 oraz objętość największej zmiany. W raku piersi z przerzutami do mózgu (BCBM) czynniki prognostyczne obejmują m.in. odstęp czasowy ≥3 lat od diagnozy raka piersi do przerzutów oraz pozytywny status HER2. Nowoczesne systemy prognostyczne, takie jak wskaźnik dla radiochirurgii robotycznej czy nowy system oceny ryzyka dla BCBM, wykazują wyższą dokładność prognostyczną (AUC ~0,77) niż tradycyjne metody (breast-GPA AUC ~0,5-0,6). Mechanistyczne modele progresji przerzutów, zwłaszcza w NSCLC, oraz metody sztucznej inteligencji (np. Random Forest, sieci neuronowe) poprawiają predykcję przeżycia i kontroli miejscowej (LC) po radioterapii stereotaktycznej (SRT), osiągając dokładność do 80% i AUC 0,84.
choroba nowotworowa, choroba wewnątrzczaszkowa, dysfagia, funkcja poznawcza, guz mózgu, kontrola miejscowa, martwica popromienna, mutacja EGFR, mutacja KRAS, neurotoksyczność, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka wspierająca, przerzut do mózgu, przeżycie całkowite, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia całego mózgu, radioterapia stereotaktyczna, rak piersi, receptor HER2, resekcja chirurgiczna, skala Karnofsky’ego, steroid, wielowarstwowy perceptron - Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, stosowanym w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością aktywujących mutacji w genie EGFR, takich jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 wykazano, że gefitynib znacząco wydłuża czas wolny od progresji (HR=0,489; 95% CI: 0,336-0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku potwierdzono również w badaniu IFUM, gdzie odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) u pacjentów z mutacją EGFR wyniósł 70%, a mediana przeżycia bez progresji (PFS) 9,7 miesiąca. Wykorzystanie testów molekularnych na materiale z guza oraz ctDNA pozwala na precyzyjną identyfikację mutacji, co jest kluczowe dla kwalifikacji do terapii. Mutacje oporności, takie jak T790M, występują u około 60% pacjentów po około roku leczenia i wymagają zastosowania inhibitorów skierowanych przeciwko tej mutacji.
apoptoza, czas wolny od progresji, czynnik angiogenezy, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, jakość życia, krążące DNA nowotworowe, mechanizm oporności, mutacja aktywująca EGFR, mutacja EGFR, mutacja genu PIK3CA, mutacja L858R, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, stadium zaawansowania nowotworu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gefitinib Genoptim 250 mg
Gefitinib Genoptim, w dawce 250 mg w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do monoterapii dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) w stadium miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, pod warunkiem potwierdzenia obecności aktywującej mutacji w genie EGFR-TK. Diagnostyka przed leczeniem obejmuje badanie histopatologiczne, ocenę zaawansowania choroby oraz molekularne potwierdzenie mutacji EGFR w materiale tkankowym lub cytologicznym, co jest niezbędne do kwalifikacji do terapii. Brak mutacji aktywującej EGFR stanowi przeciwwskazanie do stosowania gefitynibu ze względu na obniżoną skuteczność leku w tej populacji. Tabletki zawierają również 163,5 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
badanie histopatologiczne, badanie molekularne, gefitynib, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, marker predykcyjny, miejscowo zaawansowany rak, monoterapia, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, nietolerancja laktozy, przerzuty nowotworowe, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, substancja czynna, tabletki powlekane - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie
Leczenie raka płuca wymaga zindywidualizowanego podejścia uwzględniającego typ histologiczny, stadium zaawansowania, obecność mutacji molekularnych oraz stan ogólny pacjenta. W niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP) podstawą terapii we wczesnych stadiach jest chirurgia (lobektomia, segmentektomia), a u pacjentów niekwalifikujących się do operacji stosuje się stereotaktyczną radioterapię ciała (SBRT). W miejscowo zaawansowanym stadium IIIA/B standardem jest jednoczesna chemioradioterapia z następową immunoterapią konsolidującą (durwalumab). W stadium IV leczenie systemowe dobierane jest na podstawie profilu molekularnego guza – inhibitory EGFR, ALK, ROS1, BRAF, NTRK, MET, RET lub immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) w zależności od ekspresji PD-L1. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny (cisplatyna, karboplatyna) pozostaje fundamentem terapii, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami i immunoterapią. W drobnokomórkowym raku płuca (DRP) dominującą rolę odgrywa chemioradioterapia (cisplatyna + etopozyd) z immunoterapią (atezolizumab, durwalumab) oraz profilaktyczne napromienianie mózgowia (PCI). W przypadku nawrotu stosuje się chemioterapię drugiej linii i nowoczesne leki, np. lurbinectedin czy tarlatamab.
badanie molekularne, brachyterapia, drenaż opłucnowy, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, elektrokoagulacja, fuzja NTRK, inhibitor CTLA-4, inhibitor PD-1, inhibitor PD-L1, inhibitor punktów kontrolnych, koniugat przeciwciało-lek, krioterapia, krwioplucie, laseroterapia, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, lobektomia, modulacja intensywności wiązki, mutacja BRAF V600E, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka paliatywna, pleurodeza, pneumonektomia, profilowanie molekularne, radiochemioterapia, radioterapia konformalna, rak in situ, rearanżacja ALK, resekcja klinowa, stereotaktyczna radioterapia, terapia protonowa, węzły chłonne śródpiersia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Etiologia i przyczyny
Rak płuca, rozpoczynający się w komórkach nabłonka oddechowego, jest główną przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Palenie tytoniu odpowiada za 80-90% przypadków, z ryzykiem wzrastającym proporcjonalnie do liczby wypalanych papierosów (palenie >25 papierosów/dobę zwiększa ryzyko 25-krotnie). Dym tytoniowy zawiera ponad 7000 substancji chemicznych, w tym 60-70 kancerogenów, takich jak NNK, które tworzą addukty DNA prowadzące do mutacji. Bierne palenie podnosi ryzyko o 24-30%, a radon, drugi najważniejszy czynnik ryzyka, odpowiada za około 21 000 zgonów rocznie w USA (10% przypadków). Ekspozycja zawodowa na azbest, arsen, chrom (VI), kadm i inne kancerogeny zwiększa ryzyko raka płuca, szczególnie u palaczy (ryzyko azbestu u palaczy wzrasta 50-90-krotnie). Zanieczyszczenie powietrza, zwłaszcza pył zawieszony i spaliny diesla, odpowiada za 1-2% zgonów z powodu raka płuca w USA. Czynniki genetyczne, takie jak mutacje TP53, KRAS i EGFR, oraz przewlekłe choroby płuc (POChP, zwłóknienie, gruźlica) również podnoszą ryzyko zachorowania.
addukt DNA, arsen, azbest, bierne palenie, drobnokomórkowy rak płuca, ekspozycja na radon, gruczolakorak płuca, gruźlica płuc, guz pierwotny, krzemionka krystaliczna, mutacja EGFR, nabłonek oddechowy, niedrobnokomórkowy rak płuca, palenie tytoniu, POChP, promieniowanie jonizujące, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pył zawieszony, radioterapia klatki piersiowej, rak płaskonabłonkowy płuca, rozedma płuc, terapia ukierunkowana molekularnie, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, zanieczyszczenie powietrza, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór kręgosłupa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ocena rokowania u pacjentów z przerzutowymi nowotworami kręgosłupa jest kluczowa dla wyboru optymalnej terapii. Najważniejsze czynniki prognostyczne obejmują stan przedoperacyjny (status ambulatoryjny, wiek, ogólna wydolność), lokalizację i wielkość guza, stopień złośliwości, możliwość całkowitego usunięcia chirurgicznego, obecność przerzutów, skalę Karnofsky’ego (≥70), liczbę zajętych kręgów (>2 wiąże się z 64% wzrostem ryzyka zgonu), szybki rozwój deficytów ruchowych (≤10 dni), typ pierwotnego nowotworu (np. NSCLC vs SCLC), status markerów molekularnych (mutacje EGFR zmniejszają ryzyko zgonu o 90%), stosunek CRP/albumina (CAR >0,409 predykcyjny dla 6-miesięcznej śmiertelności) oraz dostępność terapii adjuwantowej po operacji. Mediana przeżycia u pacjentów z uciskiem rdzenia z powodu przerzutów z raka płuca wynosi około 5,5 miesiąca, z 52/74 pacjentów umierających w ciągu 6 miesięcy od diagnozy MSCC.
deficyt neurologiczny, deficyt ruchowy, guz kręgosłupa, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór hematologiczny, nowotwór kręgosłupa, przerzut do kręgosłupa, skala Karnofsky’ego, skala Katagiri, skala Tokuhashi, stopień złośliwości nowotworu, stosunek CRP/albumina, terapia adjuwantowa, ucisk rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór rdzenia kręgowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w nowotworach rdzenia kręgowego jest wieloczynnikowe i zależy od typu, stopnia złośliwości, lokalizacji guza, wieku pacjenta, stanu sprawności (np. Karnofsky ≥70), możliwości całkowitej resekcji oraz rozprzestrzeniania się nowotworu. Statystyki przeżycia wskazują, że około 95% pacjentów przeżywa 5 lat, a 90% – 10 lat, przy czym nowotwory łagodne rokują lepiej niż złośliwe. W przypadku pierwotnego glejaka rdzenia kręgowego (PSCGBM) mediana przeżycia wynosi około 11 miesięcy, z 1-rocznym przeżyciem 45,5%, a 2-letnim 18,9%. Przerzutowe uciskowe uszkodzenie rdzenia (MSCC) związane z rakiem płuca cechuje się krótkim medianowym przeżyciem 5,5 miesiąca i niskim 18-miesięcznym przeżyciem (~10%). Czynniki prognostyczne MSCC obejmują typ nowotworu (NSCLC vs SCLC), liczbę zajętych kręgów, czas rozwoju deficytów ruchowych, zdolność do chodzenia, stan sprawności (ECOG 1-2), leczenie przedoperacyjne oraz szybkie wykonanie MRI.
analiza Kaplana-Meiera, całkowita resekcja guza, drobnokomórkowy rak płuca, glejak rdzenia kręgowego, mutacja EGFR, niedokrwienie naczyniowe, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór rdzenia kręgowego, ośrodkowy układ nerwowy, przerzut do kręgosłupa, regresja Coxa, skala Katagiri, skala Tokuhashi, stan sprawności pacjenta, stopień złośliwości, terapia adjuwantowa, terapia celowana, uszkodzenie rdzenia kręgowego, wskaźnik przeżycia całkowitego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gefitinib Zentiva 250 mg
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR (HER1/ErbB1), stosowanym w leczeniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością aktywujących mutacji w domenie kinazy tyrozynowej EGFR. Najczęściej występujące mutacje aktywujące, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja punktowa L858R, wykazują wysoką wrażliwość na gefitynib, co potwierdzają badania kliniczne (np. HR dla czasu wolnego od progresji choroby 0,489; 95% CI: 0,336-0,710 w badaniu WJTOG3405). Rzadsze mutacje, takie jak G719X, L861Q i S768I, również wykazują odpowiedź na leczenie, natomiast mutacja T790M i insercje w egzonie 20 są związane z opornością na lek. Mediana czasu do progresji choroby wynosi około 1 roku, a mechanizmy nabytej oporności obejmują wtórną mutację T790M (około 60% przypadków), amplifikację genów HER2 i MET, mutacje PIK3CA oraz transformację fenotypową guza na drobnokomórkowy rak płuca (5-10% przypadków).
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, apoptoza, ctDNA, czułość diagnostyczna, czynnik angiogenezy, delecja w egzonie 19, diagnostyka molekularna, drobnokomórkowy rak płuca, inhibitor kinazy proteinowej, inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR, insercja w egzonie 20, krążący DNA nowotworowy, leczenie onkologiczne, mutacja aktywująca, mutacja EGFR, mutacja L858R, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, rak gruczołowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, swoistość diagnostyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Epidemiologia
Rak płuca pozostaje najczęstszym nowotworem złośliwym pod względem zachorowalności i umieralności globalnie, z około 2,5 mln nowych przypadków i ponad 1,8 mln zgonów rocznie. Wskaźniki zachorowalności i umieralności różnią się znacznie w zależności od regionu, płci i statusu ekonomicznego, z najwyższymi wartościami w krajach wysoko rozwiniętych (np. USA: zachorowalność 47,8/100 000, 5-letni wskaźnik przeżycia 26,6%). Rak płuca częściej dotyka mężczyzn, choć różnice te maleją, a u kobiet obserwuje się wzrost zachorowań, szczególnie w grupie wiekowej 30-49 lat. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu (odpowiedzialne za 85-90% przypadków), bierne palenie, zanieczyszczenie powietrza, narażenie zawodowe (azbest, krzemionka, spaliny diesla), radon oraz predyspozycje genetyczne. Histologicznie dominuje niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC, 87%), w tym gruczolakorak i rak płaskonabłonkowy, natomiast drobnokomórkowy rak płuca (SCLC) stanowi około 13% przypadków i cechuje się agresywnym przebiegiem.
atypowa hiperplazja gruczołowa, badanie przesiewowe raka płuca, bierne palenie, czynnik genetyczny, diagnozowany nowotwór, drobnokomórkowy rak płuca, drugi nowotwór pierwotny, gruczolakorak płuca, konsumpcja tytoniu, krwioplucie, mutacja EGFR, narażenie na azbest, narażenie zawodowe, niedrobnokomórkowy rak płuca, niskodawkowa tomografia komputerowa, palenie tytoniu, radon, rak in situ, rak płaskonabłonkowy płuc, rak płuca, tomografia komputerowa klatki piersiowej, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wskaźnik nawrotu, wskaźnik przeżycia, wskaźnik umieralności, wskaźnik zachorowalności, zachorowalność i umieralność, zanieczyszczenie powietrza, zespół paraneoplastyczny, zgon nowotworowy - Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W terapii miejscowo zaawansowanego lub rozsianego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z zastosowaniem gefitynibu kluczowe jest potwierdzenie obecności mutacji EGFR w tkance nowotworowej lub w krążącym DNA nowotworu (ctDNA) z osocza, przy użyciu wysoce czułych i wiarygodnych testów. U około 1,3% pacjentów leczonych gefitynibem obserwowano rozwój śródmiąższowej choroby płuc (ChŚP), która może mieć nagły początek i prowadzić do zgonu. Czynniki ryzyka ChŚP obejmują m.in. palenie tytoniu, zły stan ogólny (PS ≥ 2), zmniejszenie prawidłowego miąższu płucnego (≤ 50%), wiek ≥ 55 lat oraz współistniejącą chorobę serca. Ryzyko ChŚP jest szczególnie wysokie w pierwszych 4 tygodniach terapii (OR 3,8; 95% CI 1,9–7,7). W trakcie leczenia należy monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym zapalenia wątroby i niewydolności, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby, co może prowadzić do zwiększenia stężenia gefitynibu w osoczu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, antagonista receptora H2, bilirubina, choroba śródmiąższowa płuc, CYP2D6, CYP3A4, glejak pnia mózgu, inhibitor pompy protonowej, krążący DNA nowotworowy, krwawienie do OUN, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mutacja EGFR, neutropenia, niedrobnokomórkowy rak płuca, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowa choroba płuc, tomografia komputerowa, warfaryna, winorelbina, wrzodziejące zapalenie rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gefitinib Synthon
Decyzja o zastosowaniu gefitynibu w leczeniu miejscowo zaawansowanego lub rozsianego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) powinna być poprzedzona badaniem mutacji EGFR w tkance nowotworowej lub, w przypadku braku dostępu do materiału, w krążącym DNA (ctDNA) z osocza. Badania muszą być wykonane za pomocą czułych i klinicznie zweryfikowanych testów, aby uniknąć fałszywych wyników. U około 1,3% pacjentów leczonych gefitynibem obserwowano śródmiąższową chorobę płuc (ChŚP), która może mieć gwałtowny przebieg i prowadzić do zgonu. Czynniki ryzyka ChŚP to m.in. palenie tytoniu, zły stan ogólny (PS ≥ 2), zmniejszenie prawidłowego miąższu płucnego (≤ 50%), wiek ≥ 55 lat oraz współistniejąca choroba serca. Ryzyko ChŚP jest szczególnie wysokie w pierwszych 4 tygodniach terapii (skorygowany OR 3,8; 95% CI 1,9–7,7). W przypadku nasilenia duszności, kaszlu lub gorączki należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć diagnostykę oraz terapię.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, antagonista receptora H2, choroba śródmiąższowa płuc, czas protrombinowy, dziedziczna nietolerancja galaktozy, glejak pnia mózgu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, krążące DNA nowotworu, krwawienie do OUN, marskość wątroby, mutacja EGFR, neutropenia, niedrobnokomórkowy rak płuca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, śródmiąższowa choroba płuc, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie wątroby, złośliwy glejak - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Etiologia i przyczyny
Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych na świecie, z ponad 234 000 nowych przypadków i 154 000 zgonów rocznie w USA. Pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi około 15,6%, co wynika głównie z późnego rozpoznania choroby. Badania przesiewowe za pomocą niskodawkowej tomografii komputerowej (LDCT) są obecnie jedyną rekomendowaną metodą wykrywania raka płuca we wczesnym stadium, co pozwala na zwiększenie 5-letniego przeżycia do 64% i zmniejszenie śmiertelności o 20% u osób wysokiego ryzyka (wiek 50-80 lat, ≥20 paczkolat palenia, palący lub rzucili palenie w ciągu ostatnich 15 lat). Palenie tytoniu jest dominującym czynnikiem ryzyka, odpowiadającym za 80-90% przypadków raka płuca, z RR około 20 u palaczy w porównaniu do osób niepalących. Inne istotne czynniki ryzyka to ekspozycja na radon, azbest, chrom, arsen, nikiel, kadm, beryl, krzemionkę, opary diesla oraz bierne palenie, które zwiększa ryzyko o 24% u osób niepalących mieszkających z palaczami.
azbest, badanie przesiewowe, bierne palenie, czynnik rakotwórczy, drobnokomórkowy rak płuca, dym tytoniowy, gruźlica, kancerogen, klatka piersiowa, mutacja EGFR, mutacja somatyczna, nadrozpoznawalność, narażenie zawodowe, niedrobnokomórkowy rak płuca, niskodawkowa tomografia komputerowa, nowotwór głowy i szyi, nowotwór pierwotny, palenie tytoniu, płeć, przewlekła obturacyjna choroba płuc, radioterapia, radon, rak płuca, ryzyko względne, terapia celowana, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, włókno azbestu, wynik fałszywie dodatni, zanieczyszczenie powietrza - Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Wskazania do stosowania
Gefitynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, stosowanym w monoterapii u dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) w stadium miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami. Kluczowym kryterium kwalifikacji do terapii jest potwierdzenie obecności aktywującej mutacji w genie EGFR, co determinuje skuteczność leczenia. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 250 mg gefitynibu, z charakterystycznym oznaczeniem „Gefitinib Synthon 250”. Przed rozpoczęciem terapii niezbędne jest wykonanie diagnostyki molekularnej na materiale tkankowym nowotworu, aby potwierdzić mutację EGFR-TK, co stanowi warunek sine qua non wdrożenia leczenia.
badanie molekularne, diagnostyka molekularna, inhibitor kinazy tyrozynowej, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, medycyna spersonalizowana, monoterapia, mutacja EGFR, mutacja EGFR-TK, niedrobnokomórkowy rak płuca, nietolerancja laktozy, przerzuty nowotworowe, rak miejscowo zaawansowany, tabletka powlekana