amplifikacja MET
Amplifikacja genu MET jest istotnym zjawiskiem molekularnym w onkologii, polegającym na zwiększeniu liczby kopii genu kodującego receptor czynnika wzrostu hepatocytów (HGFR, c-MET). Prowadzi to do nadekspresji białka receptorowego MET i wzmożonej aktywacji szlaków sygnałowych związanych z proliferacją komórek, angiogenezą, inwazją i przerzutowaniem.
Zjawisko to odgrywa kluczową rolę w patogenezie wielu nowotworów, szczególnie niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP), raka żołądka, raka przełyku i glejaka wielopostaciowego. W NDRP amplifikacja MET stanowi jeden z głównych mechanizmów oporności wtórnej na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (TKI EGFR), występując u 5-20% pacjentów z progresją po leczeniu ukierunkowanym na EGFR.
Diagnostyka amplifikacji MET opiera się głównie na metodach fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH), ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy (qPCR) oraz sekwencjonowania nowej generacji (NGS). Wykrycie tego zaburzenia molekularnego ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ kwalifikuje pacjentów do terapii celowanej inhibitorami MET, takimi jak kapmatynib czy tepotynib, które uzyskały rejestrację w leczeniu NDRP z amplifikacją MET.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, wykazującym skuteczność terapeutyczną głównie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) posiadających aktywujące mutacje EGFR, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 gefitynib znacząco wydłużył czas przeżycia wolny od progresji (PFS) z HR 0,489 (95% CI: 0,336–0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku jest ograniczona u pacjentów bez mutacji EGFR, u których gefitynib wykazuje niższą efektywność niż standardowa chemioterapia. W badaniu IPASS u pacjentów z mutacją EGFR odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) wyniósł 71,2% vs 47,3% przy chemioterapii, a mediana PFS wyniosła 9,5 vs 6,3 miesiąca (HR 0,48; p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była podobna w obu grupach (około 21,6 miesiąca). Wykrywanie mutacji EGFR w krążącym DNA (ctDNA) jest użyteczną metodą diagnostyczną, z czułością i swoistością potwierdzoną w badaniu IFUM, co umożliwia identyfikację pacjentów kwalifikujących się do terapii gefitynibem.
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, angiogeneza, apoptoza, całkowite przeżycie, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, karboplatyna/paklitaksel, kinaza tyrozynowa, krążące DNA nowotworowe, leczenie objawowe, mutacja EGFR, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odpowiedź obiektywna, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, współczynnik hazardu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gefitinib Zentiva 250 mg
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR (HER1/ErbB1), stosowanym w leczeniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością aktywujących mutacji w domenie kinazy tyrozynowej EGFR. Najczęściej występujące mutacje aktywujące, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja punktowa L858R, wykazują wysoką wrażliwość na gefitynib, co potwierdzają badania kliniczne (np. HR dla czasu wolnego od progresji choroby 0,489; 95% CI: 0,336-0,710 w badaniu WJTOG3405). Rzadsze mutacje, takie jak G719X, L861Q i S768I, również wykazują odpowiedź na leczenie, natomiast mutacja T790M i insercje w egzonie 20 są związane z opornością na lek. Mediana czasu do progresji choroby wynosi około 1 roku, a mechanizmy nabytej oporności obejmują wtórną mutację T790M (około 60% przypadków), amplifikację genów HER2 i MET, mutacje PIK3CA oraz transformację fenotypową guza na drobnokomórkowy rak płuca (5-10% przypadków).
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, apoptoza, ctDNA, czułość diagnostyczna, czynnik angiogenezy, delecja w egzonie 19, diagnostyka molekularna, drobnokomórkowy rak płuca, inhibitor kinazy proteinowej, inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR, insercja w egzonie 20, krążący DNA nowotworowy, leczenie onkologiczne, mutacja aktywująca, mutacja EGFR, mutacja L858R, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, rak gruczołowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, swoistość diagnostyczna