inotropia dodatnia
Inotropia dodatnia to zjawisko fizjologiczne polegające na zwiększeniu siły skurczu mięśnia sercowego bez zmiany jego długości początkowej. W praktyce klinicznej termin ten odnosi się do działania leków lub interwencji, które zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego, poprawiając tym samym objętość wyrzutową i rzut serca.
Leki o działaniu inotropowym dodatnim, zwane inotropami dodatnimi, są wykorzystywane w leczeniu ostrej i przewlekłej niewydolności serca, wstrząsu kardiogennego oraz w sytuacjach wymagających czasowego wsparcia funkcji skurczowej serca. Do głównych grup leków o działaniu inotropowym dodatnim należą: glikozydy nasercowe (np. digoksyna), inhibitory fosfodiesterazy (np. milrinon), leki beta-adrenergiczne (np. dobutamina) oraz sensytyzatory wapnia (np. lewosymendan).
Mechanizm działania inotropów dodatnich opiera się głównie na zwiększeniu stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego lub zwiększeniu wrażliwości aparatu kurczliwego na jony wapnia. Należy pamiętać, że stosowanie leków o działaniu inotropowym dodatnim wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca, zwiększone zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen czy nasilenie niedokrwienia, dlatego ich stosowanie powinno być starannie monitorowane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asicor
Milrinon mleczan (Asicor, 1 mg/ml) jest inhibitorem fosfodiesterazy III stosowanym do krótkotrwałej terapii niewydolności serca, wymagającym ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych i elektrolitowych. Nie zaleca się jego stosowania bezpośrednio po zawale mięśnia sercowego ze względu na ryzyko zwiększonego zużycia tlenu przez mięsień sercowy (MVO₂). W trakcie infuzji konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca, EKG, równowagi płynowej, stężenia potasu oraz czynności nerek (stężenie kreatyniny), aby zapobiec powikłaniom takim jak hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca (w tym komorowe i nadkomorowe), niedociśnienie tętnicze oraz małopłytkowość. U pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aorty lub tętnicy płucnej oraz przerostowym zwężeniem podzastawkowym aorty milrinon nie powinien zastępować leczenia chirurgicznego. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu infuzję należy przerwać.
U noworodków i dzieci po operacjach na otwartym sercu konieczne jest kompleksowe monitorowanie hemodynamiczne oraz parametrów laboratoryjnych, w tym liczby płytek krwi i stężenia potasu, ze względu na zwiększone ryzyko małopłytkowości i opóźnionego zamykania przewodu tętniczego. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek obserwowano zmniejszony klirens milrinonu, dlatego stosowanie u tej populacji jest niewskazane bez wyraźnej stabilizacji hemodynamicznej. U osób w podeszłym wieku nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych ani zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Dawkowanie należy dostosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz zachować ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności wątroby. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co czyni go lekiem „wolnym od sodu”.
ciśnienie krwi, ciśnienie w tętnicy płucnej, ciśnienie żylne ośrodkowe, częstoskurcz komorowy, działanie wazodylatacyjne, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inotropia dodatnia, komorowe zaburzenia rytmu serca, koncentrat do sporządzania roztworu, krwawienie dokomorowe, lek moczopędny, małopłytkowość, milrinon, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, odczyn w miejscu podania, pojemność minutowa serca, przerostowe zwężenie podzastawkowe aorty, przetrwały przewód tętniczy, przewód tętniczy, systemowy opór naczyniowy, układ bodźcoprzewodzący, węzeł przedsionkowo-komorowy, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego, zużycie tlenu przez mięsień sercowy, zwężenie zastawki aorty