porażenie perystaltyki jelit
Porażenie perystaltyki jelit (łac. ileus paralyticus) to stan kliniczny charakteryzujący się zatrzymaniem lub znacznym spowolnieniem fizjologicznych, propulsywnych ruchów jelit, co prowadzi do zaburzeń pasażu treści jelitowej. Jest to częste powikłanie po zabiegach operacyjnych w obrębie jamy brzusznej, ale może również występować w przebiegu innych stanów chorobowych.
Patofizjologia porażenia perystaltyki obejmuje zaburzenia w obrębie układu nerwowego jelit (układu enterycznego), z nieprawidłową transmisją sygnałów przez splot śródścienny i podśluzówkowy. Kluczową rolę odgrywają mediatory stanu zapalnego, które hamują aktywność motoryczną przewodu pokarmowego. Czynniki ryzyka obejmują rozległe zabiegi operacyjne, manipulacje w obrębie jelita, zapalenie otrzewnej, zaburzenia elektrolitowe oraz stosowanie niektórych leków, zwłaszcza opioidów.
Objawy kliniczne porażenia perystaltyki to wzdęcie brzucha, brak oddawania gazów i stolca, nudności, wymioty oraz bóle brzucha o charakterze kolkowym. W badaniu fizykalnym stwierdza się rozdęcie brzucha, osłabienie lub brak perystaltyki oraz tympaniczny odgłos opukowy. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG przeglądowe jamy brzusznej, tomografię komputerową), które uwidaczniają rozdęte pętle jelitowe z poziomami płynu.
Leczenie porażenia perystaltyki jelit jest głównie zachowawcze i obejmuje odbarczenie przewodu pokarmowego (sonda nosowo-żołądkowa), wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, wczesne uruchamianie pacjenta oraz leczenie choroby podstawowej. W farmakoterapii stosuje się prokinetyki (metoklopramid, neostigmina), antagonistów receptorów opioidowych (nalokson, nalmefen) oraz nowe leki selektywnie działające na receptory opioidowe w przewodzie pokarmowym (naltrekson, alwimopan).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dimenhydramina – Przedawkowanie
Dimenhydramina, wykazująca działanie przeciwhistaminowe i cholinolityczne, jest stosowana w terapii choroby lokomocyjnej, zawrotów głowy o etiologii obwodowej oraz objawów alergicznych. Przedawkowanie tej substancji, definiowane jako dawka ≥25 mg/kg masy ciała, manifestuje się szybko, w ciągu 30 minut do 2 godzin, początkowo niespecyficznymi objawami takimi jak bóle i zawroty głowy, senność oraz zmęczenie. W miarę progresji zatrucia rozwija się charakterystyczny zespół cholinolityczny: suchość w jamie ustnej, rozszerzenie źrenic z opóźnioną reakcją na światło, porażenie akomodacji, oczopląs, zaczerwienienie twarzy, zatrzymanie moczu oraz zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, zmienne ciśnienie tętnicze). W zaawansowanym stadium obserwuje się objawy ośrodkowego układu nerwowego, zarówno w postaci hamowania (zaburzenia mowy, ataksja, śpiączka), jak i pobudzenia (drgawki, omamy, pobudzenie psychoruchowe). U dzieci szczególną uwagę należy zwrócić na występowanie gorączki, która jest częstym powikłaniem zatrucia lekami przeciwhistaminowymi.
ataksja, choroba lokomocyjna, częstoskurcz, dawka toksyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dimenhydramina, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, fizostygmina, gorączka, hemoperfuzja, hipertermia, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, objawy alergii, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, porażenie akomodacji, porażenie perystaltyki jelit, śpiączka, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia orientacji, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół cholinolityczny