niedokrwistość mikrocytarna hipochromiczna
Niedokrwistość mikrocytarna hipochromiczna to rodzaj anemii charakteryzujący się obecnością we krwi obwodowej erytrocytów o zmniejszonej objętości (mikrocytoza) oraz zmniejszonej zawartości hemoglobiny (hipochromia). W badaniach laboratoryjnych obserwuje się obniżenie wartości MCV (średnia objętość krwinki czerwonej) poniżej 80 fl oraz zmniejszenie MCH (średnia masa hemoglobiny w krwince) i MCHC (średnie stężenie hemoglobiny w krwince).
Najczęstszą przyczyną niedokrwistości mikrocytarnej hipochromicznej jest niedobór żelaza, który może wynikać z przewlekłej utraty krwi (np. krwawienia z przewodu pokarmowego, obfite miesiączki), zwiększonego zapotrzebowania na żelazo (ciąża, okres wzrostu), nieprawidłowego wchłaniania (choroba Leśniowskiego-Crohna, celiakia) lub niedostatecznej podaży w diecie. Inne przyczyny obejmują talasemię, niedokrwistość syderoblastyczną oraz anemię w przebiegu chorób przewlekłych.
Diagnostyka różnicowa niedokrwistości mikrocytarnej hipochromicznej opiera się na ocenie parametrów gospodarki żelazowej (ferrytyna, żelazo w surowicy, całkowita zdolność wiązania żelaza, wysycenie transferyny), elektroforezie hemoglobiny (w kierunku talasemii) oraz wykluczeniu innych przyczyn anemii. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować suplementację żelaza, leczenie choroby podstawowej lub transfuzje krwi w ciężkich przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Diagnostyka i diagnoza
Zespół krótkiego jelita (ZKJ) to przewlekłe zaburzenie wchłaniania, najczęściej po rozległej resekcji jelita cienkiego, definiowane u dorosłych jako długość jelita cienkiego poniżej 200 cm. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań laboratoryjnych, w tym morfologii krwi (w celu wykrycia anemii mikrocytarnej hipochromicznej lub megaloblastycznej), poziomu albumin (wartości poniżej 2,5 g/dl wskazują na ryzyko powikłań), elektrolitów, witamin (A, B1, B2, B6, B12, C, D, E) i pierwiastków śladowych. Istotne są także badania stolca (test na obecność tłuszczu, posiew, krew utajona) oraz obrazowe (RTG, TK, USG, MR) i endoskopowe (gastroskopia, kolonoskopia) oceniające anatomię i funkcję pozostałego jelita oraz wykrywające powikłania. Dodatkowo stosuje się testy funkcjonalne, takie jak test D-ksylozy, bilans azotowy czy analiza oddechowa w kierunku SIBO, a także densytometrię kostną i biopsję wątroby w przypadku nieprawidłowości w testach wątrobowych.
albuminy, badania biochemiczne krwi, badanie opróżniania żołądka, bilans azotowy, bilirubina, biopsja wątroby, celiakia, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby zapalne jelit, densytometria kostna, elastografia, elektrolity, enterografia MR, enzymy wątrobowe, gastroskopia, kamica żółciowa, kolonoskopia, marskość wątroby, morfologia krwi, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niedokrwienie jelit, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość mikrocytarna hipochromiczna, niewydolność wątroby, osteopenia, osteoporoza, pasaż przewodu pokarmowego, przerost bakteryjny jelita cienkiego, przewlekłe zapalenie trzustki, resekcja jelita cienkiego, rezonans magnetyczny, sigmoidoskopia, stłuszczenie wątroby, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wlew kontrastowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół jelita drażliwego, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe