farmakokinetyka fenylefryny
Farmakokinetyka fenylefryny obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego selektywnego agonisty receptorów α1-adrenergicznych, stosowanego głównie jako lek obkurczający naczynia krwionośne. Po podaniu doustnym fenylefryna charakteryzuje się niską biodostępnością (około 38%) ze względu na efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.
Dystrybucja fenylefryny w organizmie jest szybka, a lek wykazuje krótki okres półtrwania wynoszący około 2-3 godziny. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu doustnym osiąga po około 45-75 minutach. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane i wynosi około 30%.
Metabolizm fenylefryny zachodzi głównie w wątrobie i jelitach przy udziale enzymów MAO (monoaminooksydazy) oraz COMT (katecholo-O-metylotransferazy). Głównym szlakiem metabolicznym jest dezaminacja oksydacyjna, prowadząca do powstania metabolitów, które są następnie wydalane z moczem. Wydalanie fenylefryny zachodzi głównie przez nerki, przy czym około 80% dawki jest eliminowane w ciągu 24 godzin.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek może dochodzić do zmian w farmakokinetyce fenylefryny, co może wymagać dostosowania dawkowania. Istotne są również interakcje z inhibitorami MAO, które mogą prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego ze względu na zmniejszony metabolizm fenylefryny.