zwyrodnienie wątrobowokomórkowe
Zwyrodnienie wątrobowokomórkowe (stłuszczenie wątroby) to stan patologiczny charakteryzujący się nadmiernym gromadzeniem tłuszczu (głównie trójglicerydów) w hepatocytach. Jest to jedna z najczęstszych chorób wątroby na świecie, która może prowadzić do stanu zapalnego, włóknienia, a ostatecznie do marskości wątroby.
Etiologia zwyrodnienia wątrobowokomórkowego jest wieloczynnikowa. Najczęstsze przyczyny to nadmierne spożycie alkoholu (alkoholowa choroba wątroby), otyłość, cukrzyca typu 2, hiperlipidemia oraz zespół metaboliczny, które prowadzą do niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD). Inne czynniki obejmują niektóre leki (np. glikokortykosteroidy, tamoksyfen), zaburzenia żywieniowe, choroby genetyczne oraz toksyny.
Diagnostyka zwyrodnienia wątrobowokomórkowego opiera się na badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), testach laboratoryjnych oceniających funkcję wątroby oraz, w wybranych przypadkach, biopsji wątroby. Leczenie skupia się na eliminacji przyczyn (np. zaprzestanie spożywania alkoholu, redukcja masy ciała, kontrola cukrzycy) oraz zapobieganiu progresji choroby do bardziej zaawansowanych stadiów uszkodzenia wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne trabektedyny wykazały ograniczony wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy ekspozycji poniżej klinicznego zakresu terapeutycznego (AUC). W badaniach in vivo na małpach Cynomolgus stosowano infuzję 1-godzinną, osiągając Cmax 10,6 ± 5,4 ng/ml, co przewyższało stężenia obserwowane u pacjentów po 24-godzinnej infuzji 1500 μg/m² (Cmax 1,8 ± 1,1 ng/ml), ale było porównywalne do infuzji 3-godzinnej (Cmax 10,8 ± 3,7 ng/ml). Główne objawy toksyczności obejmowały mielosupresję (ciężka leukopenia, niedokrwistość, zmniejszenie czynności limfatycznej i szpiku kostnego) oraz toksyczność wątrobową (podwyższone próby czynnościowe, zwyrodnienie wątrobowokomórkowe). Dodatkowo obserwowano martwicę nabłonka jelit oraz ciężkie miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W badaniach na małpach wykazano również potencjalną nefrotoksyczność, jednak była ona prawdopodobnie wtórna do miejscowych reakcji po podaniu leku.
AUC, Cynomolgus, działanie cytotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja płodu, hematopoeza, leukopenia, martwica nabłonka jelit, mielosupresja, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, próby czynnościowe wątroby, przenikanie przez łożysko, szpik kostny, toksyczność wątrobowa, trabektedyna, układ sercowo-naczyniowy, zwyrodnienie wątrobowokomórkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Badania przedkliniczne trabektedyny wykazały ograniczony wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy ekspozycji poniżej klinicznego zakresu terapeutycznego (AUC). W badaniach in vivo na małpach Cynomolgus stosowano infuzję 1-godzinną, osiągając Cmax 10,6 ± 5,4 ng/ml, co odpowiada stężeniom obserwowanym u pacjentów po 3-godzinnej infuzji (Cmax 10,8 ± 3,7 ng/ml), a przewyższa stężenia po 24-godzinnej infuzji (Cmax 1,8 ± 1,1 ng/ml). Główne objawy toksyczności obejmują mielosupresję (ciężka leukopenia, niedokrwistość, upośledzenie funkcji szpiku i limfatycznej), hepatotoksyczność (podwyższone próby wątrobowe, zwyrodnienie wątrobowokomórkowe), toksyczność przewodu pokarmowego (martwica nabłonka jelit) oraz ciężkie reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia. Dodatkowo, obserwowano potencjalną nefrotoksyczność, prawdopodobnie wtórną do miejscowych reakcji, co wymaga ostrożnej interpretacji.
AUC, badania płodności, cytotoksyczność, genotoksyczność, hematopoeza, hepatotoksyczność, karcynogenność, leukopenia, martwica nabłonka jelit, mielosupresja, mutagenność, nefrotoksyczność, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, szpik kostny, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność wątrobowa, trabektedyna, układ limfatyczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiany histopatologiczne, zwyrodnienie wątrobowokomórkowe