serotyp poliowirusa
Serotyp poliowirusa odnosi się do jednego z trzech antygenowo różnych typów wirusa polio (PV1, PV2 i PV3), które należą do rodzaju Enterovirus z rodziny Picornaviridae. Każdy serotyp może wywoływać chorobę poliomyelitis (polio), jednak różnią się one zjadliwością i zasięgiem geograficznym.
Typ 1 (PV1) jest najbardziej neuropatogenny i najczęściej powoduje przypadki paraliżu. Był najszerzej rozpowszechniony globalnie przed wprowadzeniem intensywnych programów szczepień. Typ 2 (PV2) został oficjalnie uznany za wyeliminowany na świecie w 2015 roku. Typ 3 (PV3) ogłoszono wyeliminowanym w 2019 roku. Obecnie dziki poliowirus typu 1 występuje endemicznie tylko w dwóch krajach: Afganistanie i Pakistanie.
Identyfikacja serotypu poliowirusa ma kluczowe znaczenie w nadzorze epidemiologicznym, diagnostyce oraz w opracowywaniu i wdrażaniu strategii szczepień. W praktyce klinicznej stosuje się szczepionki monowalentne (przeciwko jednemu typowi), biwalentne (przeciwko dwóm typom) lub triwalentne (przeciwko wszystkim trzem typom), w zależności od sytuacji epidemiologicznej i celów programu immunizacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus zawarty w inaktywowanej szczepionce Infanrix-IPV obejmuje trzy serotypy: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek oraz typ 3 (szczep Saukett) w dawce 32 jednostek antygenu D. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, co zapewnia wysoką jakość i standaryzację produkcji. Inaktywacja wirusów zachowuje ich właściwości antygenowe, eliminując jednocześnie ryzyko replikacji w organizmie. Badania kliniczne potwierdziły, że szczepionka indukuje silną odpowiedź immunologiczną u dzieci w wieku 15-26 miesięcy oraz 4-7 lat, niezależnie od wcześniejszych schematów szczepień, z osiągnięciem ochronnych mian przeciwciał neutralizujących ≥ 8 w teście neutralizacji dla wszystkich trzech serotypów poliowirusa.
dawka antygenowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywacja wirusa, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, przeciwciało neutralizujące, serokonwersja, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, szczepionka inaktywowana, test neutralizacji, właściwość antygenowa, wskaźnik serokonwersji - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Wskazania do stosowania
Poliowirus typ 2, w postaci inaktywowanej i adsorbowanej na Al(OH)3 oraz AlPO4, stanowi kluczowy składnik szczepionki Boostrix Polio, stosowanej w dawce 0,5 ml zawierającej 8 jednostek antygenu D poliowirusa typu 2 (szczep MEF-1). Preparat jest przeznaczony do szczepień przypominających u osób powyżej 3. roku życia, zapewniając ochronę przed poliomyelitis wraz z innymi chorobami zakaźnymi, takimi jak błonica, tężec i krztusiec. Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO i zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego oraz fenyloalaniny, co wymaga uwagi przy kwalifikacji pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią.
bierna ochrona niemowląt, choroba Heinego-Medina, fenyloketonuria, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, jednostka antygenu D, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu uwodniony, wstrzyknięcie domięśniowe