AUC0-∞
AUC0-∞ (Area Under the Curve from zero to infinity) to parametr farmakokinetyczny określający całkowitą ekspozycję organizmu na lek od momentu podania do całkowitej eliminacji. Jest to pole powierzchni pod krzywą stężenia leku w osoczu w funkcji czasu, począwszy od podania dawki (t=0) aż do nieskończoności.
Parametr ten ma kluczowe znaczenie w badaniach biorównoważności leków, gdzie porównuje się dostępność biologiczną różnych formulacji tej samej substancji czynnej. AUC0-∞ pozwala na ocenę całkowitej biodostępności leku i jest niezbędny do określenia schematu dawkowania, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
W praktyce klinicznej, AUC0-∞ oblicza się na podstawie pomiarów stężenia leku w określonych punktach czasowych z wykorzystaniem metod matematycznych, najczęściej metody trapezów dla części mierzalnej krzywej oraz ekstrapolacji dla części końcowej. Wartość ta jest istotna przy monitorowaniu terapii lekami, których skuteczność i bezpieczeństwo zależą od utrzymania odpowiedniego stężenia w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Konaten 10 mg
Farmakokinetyka atomoksetyny u dzieci i młodzieży jest zbliżona do profilu dorosłych, jednak brak jest danych dla dzieci poniżej 6. roku życia, co jest istotne przy planowaniu terapii. Lek charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością wahającą się od 63% do 94%. Atomoksetyna wiąże się w 98% z białkami osocza, głównie albuminą, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, a u około 7% populacji kaukaskiej, będących wolno metabolizującymi, obserwuje się 10-krotnie wyższe AUC i 5-krotnie wyższe Css,max, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u osób intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących, co ma znaczenie dla dawkowania i osiągnięcia stanu stacjonarnego.
4-hydroksyatomoksetyna, atomoksetyna, AUC, AUC0-∞, biodostępność bezwzględna, Cmax, Css max, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, intensywnie metabolizujący, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm pierwszego przejścia, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, okres półtrwania, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w stanie równowagi, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Pirfenidon Medical Valley, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 267 mg, 534 mg i 801 mg, charakteryzuje się istotnym wpływem podania z pokarmem na farmakokinetykę leku. Podanie z posiłkiem zmniejsza maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 40% dla tabletek i 50% dla kapsułek, przy zachowaniu około 80-85% wartości AUC w porównaniu do podania na czczo. Tabletka 801 mg jest biorównoważna trzem kapsułkom po 267 mg podawanym na czczo, natomiast po posiłku spełnia kryteria biorównoważności dla AUC, choć 90% przedział ufności dla Cmax (108,26%-125,60%) nieznacznie przekracza standardowy limit. Zaleca się podawanie pirfenidonu podczas posiłku w celu zmniejszenia częstości działań niepożądanych, zwłaszcza nudności i zawrotów głowy. Pirfenidon wiąże się z białkami osocza (50-58%), ma pozorną objętość dystrybucji około 70 L i jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP. Metabolit 5-karboksy-pirfenidonu wykazuje aktywność farmakologiczną, szczególnie istotną u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, u których jego ekspozycja jest zwiększona.
5-karboksy-pirfenidon, AUC0-∞, biorównoważność, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dializoterapia, działanie niepożądane, farmakokinetyka, farmakokinetyka populacyjna, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor izoenzymu CYP1A2, izoenzym CYP1A2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pirfenidon, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu na wchłanianie, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib MSN 12,5 mg
Sunitynib jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać Cmax o 49% i AUC0-∞ o 51% sumy stężenia sunitynibu i jego głównego metabolitu, co wymaga zmniejszenia dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) pod ścisłą kontrolą tolerancji leczenia. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca, mogą obniżać Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP (np. cyklosporyna, eltrombopag) są słabo poznane, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych.
AUC0-∞, BCRP, białko oporności raka piersi, Cmax, cyklosporyna, cytochrom P450, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec, eltrombopag, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, parametr farmakokinetyczny, pNET, rak nerkowokomórkowy przerzutowy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Bluefish 50 mg
Sunitynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne wpływające na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna czy klarytromycyna, powodują wzrost Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51%, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. W przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się unikanie takiego połączenia lub zmniejszenie dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może obniżać skuteczność terapii; w takich przypadkach rekomendowane jest stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu o 12,5 mg do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) pod ścisłą kontrolą tolerancji leczenia.
antybiotyk makrolidowy, AUC0-∞, białko oporności raka piersi, biegunka, biodostępność sunitynibu, Cmax, deksametazon, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, nudności, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie sunitynibu w osoczu, substancja aktywna, sunitynib, wymioty, zaburzenia gastryczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, ziele dziurawca