hiperakuzja głośności

Hiperakuzja głośności to zaburzenie słuchu charakteryzujące się nadwrażliwością na dźwięki o normalnym natężeniu, które są odbierane jako nieprzyjemnie głośne lub bolesne. Jest to specyficzna forma hiperakuzji, w której pacjent doświadcza zniekształconego postrzegania głośności dźwięków – nawet te o umiarkowanym natężeniu mogą być odbierane jako ekstremalnie głośne.

Mechanizm powstawania hiperakuzji głośności wiąże się z dysfunkcją centralnego układu słuchowego, a w szczególności z zaburzeniami hamowania w drogach słuchowych i nieprawidłowym przetwarzaniem bodźców dźwiękowych. Może być związana z uszkodzeniem ślimaka, nerwu słuchowego lub struktur ośrodkowego układu nerwowego. Często współwystępuje z szumami usznymi, chorobą Ménière’a, migreną, autyzmem lub może być następstwem urazu akustycznego.

Diagnostyka hiperakuzji głośności obejmuje badanie audiologiczne, testy UCL (Uncomfortable Loudness Level) oraz kwestionariusze oceniające wpływ nadwrażliwości na funkcjonowanie pacjenta. Leczenie jest wielokierunkowe i może obejmować terapię dźwiękową (TRT – Tinnitus Retraining Therapy), terapię poznawczo-behawioralną, stosowanie ochronników słuchu w sytuacjach ekspozycji na głośne dźwięki oraz farmakoterapię w wybranych przypadkach.

Hiperakuzja głośności może znacząco obniżać jakość życia pacjentów, prowadząc do unikania sytuacji społecznych, lęku, depresji i izolacji. Wczesna diagnoza i kompleksowe podejście terapeutyczne są kluczowe dla skutecznego zarządzania tym zaburzeniem i poprawy funkcjonowania pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl