polimeraza DNA α
Polimeraza DNA α (alfa) to kluczowy enzym biorący udział w procesie replikacji DNA w komórkach eukariotycznych. Jest pierwszą polimerazą działającą podczas inicjacji replikacji DNA, odpowiedzialną za syntezę krótkich fragmentów RNA (startery RNA), a następnie wydłużanie ich poprzez dodawanie nukleotydów DNA.
W ludzkim organizmie polimeraza DNA α tworzy kompleks z podjednostką primazową, tworząc enzym polimeraza α-prymaza. Kompleks ten odgrywa krytyczną rolę w rozpoczęciu replikacji DNA na obu niciach – wiodącej i opóźnionej. Po zsyntetyzowaniu krótkiego odcinka DNA (około 20-30 nukleotydów), polimeraza α przekazuje dalszą syntezę innym polimerazom – głównie polimerazie δ na nici opóźnionej i polimerazie ε na nici wiodącej.
Dysfunkcje polimerazy DNA α mogą prowadzić do niestabilności genomu i są powiązane z różnymi chorobami, w tym nowotworami. Ze względu na swoją kluczową rolę w proliferacji komórek, enzymy te są potencjalnym celem terapii przeciwnowotworowych. Badania nad inhibitorami polimerazy DNA α mogą prowadzić do rozwoju nowych leków przeciwnowotworowych ukierunkowanych na blokowanie nadmiernej replikacji DNA w komórkach nowotworowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Klofarabina, będąca antymetabolitem nukleozydu puryn z grupy leków przeciwnowotworowych (kod ATC: L01BB06), wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie polimerazy DNA, reduktazy rybonukleotydowej oraz indukcję apoptozy przez przerwanie integralności błony mitochondriów. Po wewnątrzkomórkowej fosforylacji do aktywnego klofarabina 5′-trifosforanu, lek wykazuje wysokie powinowactwo do kinazy deoksycytydynowej, co przekłada się na jego efektywność. Klofarabina charakteryzuje się zwiększoną stabilnością metaboliczną, opornością na deaminazę adenozynową oraz skutecznością wobec zarówno proliferujących, jak i nieaktywnych komórek hematologicznych i litych guzów. W badaniach klinicznych u dzieci z nawrotem lub oporną ALL, stosowano dawki do 70 mg/m² pc. na dobę, z dawką maksymalną tolerowaną 52 mg/m² pc. na dobę podawaną przez 5 dni w infuzji dożylnej co 2-6 tygodni.
aminotransferaza, apoptoza komórkowa, białaczka, białaczka ALL, błona mitochondrialna, całkowita remisja, cytochrom C, częściowa remisja, czynnik proapoptotyczny, deaminaza adenozynowa, działanie cytotoksyczne, fosforylacja, hiperbilirubinemia, HSCT, immunofenotyp ALL, infuzja dożylna, kinaza deoksycytydynowa, kinaza wewnątrzkomórkowa, klasyfikacja francusko-amerykańsko-angielska, komórka białaczkowa, komórka progenitorowa, komórka T, lek przeciwnowotworowy, polimeraza DNA, polimeraza DNA α, reduktaza rybonukleotydowa, rozpad fosforolityczny, synteza DNA, szpik kostny M1, szpik kostny M2, toksyczność ograniczająca dawkę, transplantacja krwiotwórczych komórek macierzystych, trifosforan deoksyrybonukleozydu, wysypka grudkowo-plamkowa