dysfunkcja narządów końcowych

Dysfunkcja narządów końcowych to termin określający nieprawidłowe funkcjonowanie kluczowych narządów, takich jak nerki, wątroba, serce, płuca czy mózg, w wyniku zaawansowanej choroby podstawowej. Stan ten często występuje w przebiegu wstrząsu septycznego, niewydolności wielonarządowej (MOF), ciężkiej sepsy lub jako powikłanie niewyrównanej cukrzycy, nadciśnienia tętniczego czy niewydolności krążenia.

Diagnostyka dysfunkcji narządów końcowych opiera się na ocenie parametrów biochemicznych specyficznych dla poszczególnych narządów (np. kreatynina, GFR dla nerek; enzymy wątrobowe dla wątroby), badaniach obrazowych oraz ocenie klinicznej funkcji narządów. Skale takie jak SOFA (Sequential Organ Failure Assessment) pozwalają na obiektywną ocenę stopnia dysfunkcji wielonarządowej.

Leczenie dysfunkcji narządów końcowych jest wielokierunkowe i obejmuje terapię przyczynową choroby podstawowej, wsparcie funkcji uszkodzonych narządów, odpowiednią farmakoterapię oraz, w razie konieczności, stosowanie metod pozaustrojowego wspomagania funkcji narządów. Wczesne rozpoznanie i interwencja mają kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta, gdyż zaawansowana dysfunkcja narządów końcowych wiąże się z wysoką śmiertelnością.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl