obrzęk obwodowy i płucny

Obrzęk obwodowy i płucny to dwa odrębne stany patologiczne związane z nieprawidłowym gromadzeniem się płynu w organizmie, często współwystępujące w przebiegu niewydolności serca. Obrzęk obwodowy dotyczy nadmiernego gromadzenia się płynu w tkankach miękkich, najczęściej kończyn dolnych, i objawia się widocznym powiększeniem ich objętości oraz tworzeniem się dołka po ucisku. Obrzęk płucny natomiast charakteryzuje się gromadzeniem płynu w pęcherzykach płucnych i tkance śródmiąższowej płuc, prowadząc do zaburzeń wymiany gazowej.

Najczęstszą przyczyną współwystępowania obrzęku obwodowego i płucnego jest zastoinowa niewydolność serca, gdzie upośledzona funkcja skurczowa lub rozkurczowa lewej komory prowadzi do wzrostu ciśnienia w krążeniu płucnym i żylnym. Inne przyczyny obejmują niewydolność nerek, marskość wątroby, zespół nerczycowy, niedoczynność tarczycy czy długotrwałe unieruchomienie. Diagnostyka różnicowa wymaga oceny stężenia BNP/NT-proBNP, badań obrazowych (RTG klatki piersiowej, echokardiografia) oraz niekiedy bardziej zaawansowanych technik.

Leczenie obrzęków obwodowych i płucnych zależy od przyczyny podstawowej. W przypadku niewydolności serca obejmuje ono leki moczopędne (furosemid, torasemid), inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu oraz ograniczenie podaży sodu i płynów. W obrzęku płucnym o nagłym początku niezbędne jest natychmiastowe postępowanie: tlenoterapia, diuretyki dożylne, nitraty, morfina oraz w ciężkich przypadkach wspomaganie oddechu metodami nieinwazyjnymi lub inwazyjnymi. Regularna ocena masy ciała pacjenta oraz obwodu kończyn dolnych pozwala na wczesne wykrycie narastania obrzęków i dostosowanie leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl