klirens teoretyczny
Klirens teoretyczny jest to objętość osocza, która w jednostce czasu zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji. Jest to pojęcie fundamentalne dla farmakokinetyki oraz nefrologicznej oceny funkcji nerek.
Klinicznie, klirens teoretyczny jest używany do określenia skuteczności usuwania substancji przez organizm, głównie przez nerki, wątrobę lub płuca. W nefrologii szczególnie istotny jest klirens kreatyniny, który służy jako wskaźnik filtracji kłębuszkowej (GFR), pozwalający ocenić wydolność nerek.
Klirens teoretyczny można obliczyć ze wzoru: Cl = U × V / P, gdzie U to stężenie substancji w moczu, V to objętość moczu wydzielonego w jednostce czasu, a P to stężenie substancji w osoczu. Wartość klirensu wyrażana jest najczęściej w ml/min lub ml/min/1,73m² (gdy wartość jest znormalizowana do standardowej powierzchni ciała).
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek rymantadyny, substancja czynna Rimantinu, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym oraz intensywny metabolizm wątrobowy, z mniej niż 25% dawki wydalanej z moczem w formie niezmienionej. Maksymalne stężenie w osoczu po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Okres półtrwania wynosi około 25 godzin u dorosłych, a u osób w wieku 71-79 lat wydłuża się do 32 godzin. Po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni, stężenia stacjonarne w osoczu mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml, z 20-30% wzrostem AUC u pacjentów starszych (71-79 lat) oraz 2-4-krotnym wzrostem stężeń u osób w wieku 68-102 lat. Farmakokinetyka u dzieci (4-8 lat) jest zbliżona do dorosłych, z maksymalnym stężeniem 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach i okresem półtrwania około 24,8 godzin.
albumina, AUC, białko osocza, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwwirusowe, faza eliminacji, klirens teoretyczny, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka chlorowodorku rymantadyny charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysoką biodostępnością. Po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych (20-44 lata) maksymalne stężenie w osoczu wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a okres półtrwania wynosi średnio 25 godzin, wydłużając się do 32 godzin u osób starszych (71-79 lat). Po dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni u zdrowych ochotników (18-70 lat) AUC wzrasta o około 30%, a stężenia stacjonarne mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml. U dzieci (4-8 lat) po dawce 6,6 mg/kg stężenia rymantadyny w osoczu wynoszą 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach oraz 170-424 ng/ml po 24 godzinach, z okresem półtrwania około 24,8 godzin, co uzasadnia stosowanie dawkowania raz na dobę w obu grupach wiekowych.
albuminy, AUC, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dawka leku, faza eliminacji, klirens teoretyczny, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby
