wiązanie jodu z tyrozyną
Wiązanie jodu z tyrozyną stanowi kluczowy etap w biosyntezie hormonów tarczycy. Proces ten rozpoczyna się od aktywnego transportu jodków z krwi do komórek pęcherzykowych tarczycy, gdzie jod ulega utlenieniu przy udziale enzymu peroksydazy tarczycowej (TPO).
Utleniony jod przyłącza się do reszt tyrozynowych w cząsteczce tyreoglobuliny – dużego białka syntetyzowanego w komórkach pęcherzykowych tarczycy. Jodowanie tyrozyny prowadzi do powstania monojodotyrozyny (MIT) i dijodotyrozyny (DIT), które następnie ulegają sprzęganiu, tworząc trijodotyroninę (T3) i tyroksynę (T4).
Zaburzenia procesu wiązania jodu z tyrozyną mogą prowadzić do niedoczynności tarczycy. Przyczynami mogą być niedobór jodu w diecie, defekty genetyczne dotyczące peroksydazy tarczycowej, obecność substancji wolotwórczych blokujących ten proces lub przeciwciał hamujących funkcję peroksydazy tarczycowej w chorobie Hashimoto.
Diagnostyka zaburzeń wiązania jodu z tyrozyną obejmuje pomiar stężenia hormonów tarczycy (T3, T4), TSH oraz badania obrazowe tarczycy. W niektórych przypadkach wykonuje się test wychwytu radioaktywnego jodu, który pozwala na ocenę zdolności tarczycy do wychwytywania i organifikacji jodu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka jodowanego powidonu opiera się na dysocjacji na powidon i jod, z dalszą redukcją jodu do jodku w organizmie. Wchłanianie jodu jest zależne od drogi podania oraz stanu i rodzaju powierzchni aplikacji (np. zdrowa lub uszkodzona skóra, błony śluzowe, rany). Minimalna absorpcja występuje na nieuszkodzonej skórze, natomiast zwiększone wchłanianie obserwuje się na skórze pozbawionej naskórka, owrzodzeniach, błonach śluzowych (np. pochwa) oraz dużych powierzchniach skóry. Po podaniu dopochwowym (np. globulki Betadine VAG 200 mg) jod szybko wchłania się do krążenia, powodując wzrost stężenia jodu całkowitego i jodku nieorganicznego w surowicy. Powidon, o masie cząsteczkowej około 35 kDa, wchłania się w minimalnym stopniu i nie przenika przez barierę krew-mózg ani łożysko.
bariera krew-mózg, Betadine VAG, błona śluzowa, hormon pobudzający tarczycę, jodek nieorganiczny, jodowany powidon, okres półtrwania jodu, owrzodzenie, symporter sodowo-jodowy, TSH, wiązanie jodu z tyrozyną -
Leksykon leków
Farmakokinetyka powidonu jodowanego obejmuje dysocjację na powidon oraz jod, z późniejszą redukcją jodu do jodków. Wchłanianie substancji jest zależne od postaci farmaceutycznej, drogi podania oraz stanu i lokalizacji skóry lub błon śluzowych. Minimalna absorpcja jodu zachodzi na nieuszkodzonej skórze, natomiast zwiększona absorpcja obserwowana jest na skórze pozbawionej naskórka, owrzodzeniach, błonach śluzowych (np. pochwa) oraz rozległych obszarach skóry. Powidon o średniej masie cząsteczkowej około 35 kDa przenika do krążenia w nieznacznych ilościach. Wchłonięty jod jest dystrybuowany krwią, z około 30% wychwytywanych przez tarczycę do syntezy hormonów. Jod przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji. Powidon nie przenika przez barierę krew-mózg ani łożysko.
badanie in vivo, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, Betadine, błona śluzowa, brak naskórka, gruczoł tarczowy, hormon pobudzający tarczycę, hormony tarczycy, klirens jodu, krążenie ogólne, masa cząsteczkowa, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, powidon jodowany, powierzchnia skóry, proces biologiczny, roztwór na skórę, substancja czynna, symporter sodowo-jodowy, wchłanianie systemowe, wiązanie jodu z tyrozyną, współczynnik eliminacji
