całkowity okres przeżycia
Całkowity okres przeżycia (ang. overall survival, OS) to kluczowy parametr oceny skuteczności leczenia, szczególnie w badaniach klinicznych dotyczących chorób nowotworowych. Definiuje się go jako czas od momentu rozpoczęcia obserwacji (najczęściej od daty diagnozy lub randomizacji w badaniu klinicznym) do zgonu pacjenta z jakiejkolwiek przyczyny.
W przeciwieństwie do przeżycia specyficznego dla choroby (disease-specific survival), całkowity okres przeżycia uwzględnia wszystkie przyczyny zgonu, nie tylko te bezpośrednio związane z badaną chorobą. Jest to obiektywny i jednoznaczny punkt końcowy, który nie podlega interpretacji i stanowi „złoty standard” wśród parametrów oceny skuteczności leczenia przeciwnowotworowego.
Całkowity okres przeżycia jest często przedstawiany za pomocą krzywych Kaplana-Meiera i analizowany przy użyciu testów statystycznych, takich jak test log-rank. Mediana OS, czyli czas, po którym połowa badanej populacji przeżywa, stanowi często podstawę do porównywania różnych strategii terapeutycznych i jest istotnym czynnikiem w podejmowaniu decyzji klinicznych dotyczących wyboru optymalnego schematu leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Doksorubicyna, cytotoksyczny antybiotyk antracyklinowy izolowany ze Streptomyces peucetius var. caesius, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego. Jej mechanizm działania obejmuje interkalację z DNA, hamowanie topoizomerazy II oraz generowanie reaktywnych form tlenu, co prowadzi do uszkodzeń DNA i śmierci komórek nowotworowych. Lek wykazuje toksyczność selektywną wobec tkanek o wysokiej aktywności mitotycznej, takich jak szpik kostny, przewód pokarmowy i gruczoły płciowe. W leczeniu uzupełniającym wczesnego raka piersi, schematy zawierające doksorubicynę wykazały skuteczność porównywalną do klasycznego schematu CMF, z współczynnikami ryzyka dla DFS wynoszącymi 0,91 (95% CI 0,82-1,01) oraz dla OS 0,91 (95% CI 0,81-1,03), co potwierdzają dane z metaanalizy EBCTCG obejmującej 3510 pacjentek.
aberracje chromosomalne, aktywność mitotyczna, aktywność proliferacyjna, antagonista kanału wapniowego, antracykliny, antybiotyk antracyklinowy, całkowity okres przeżycia, cyklofosfamid, doksorubicyna, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, działanie toksyczne, interkalacja DNA, kanał wapniowy, lipidy błony komórkowej, menopauza, oporność komórkowa, polimeraza DNA, przeżycie bez objawów chorobowych, rak piersi, reaktywne formy tlenu, rodnik hydroksylowy, Streptomyces peucetius, stres oksydacyjny, synteza DNA, szpik kostny, topoizomeraza II, uszkodzenie tkanek, werapamil, wychwyt komórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna, aktywny składnik Adriblastina PFS, jest cytotoksycznym antybiotykiem antracyklinowym, działającym głównie poprzez interkalację DNA oraz zaburzenie funkcji błony komórkowej, a także poprzez tworzenie kompleksów z topoizomerazą II, co prowadzi do uszkodzenia DNA i śmierci komórek nowotworowych. W leczeniu uzupełniającym wczesnego raka piersi, skuteczność doksorubicyny została potwierdzona w metaanalizie EBCTCG, która wykazała, że schematy zawierające doksorubicynę osiągają współczynnik ryzyka dla DFS na poziomie 0,91 (95% CI: 0,82-1,01) oraz dla OS 0,91 (95% CI: 0,81-1,03) w porównaniu do standardowego schematu CMF. Analiza objęła 3510 pacjentek z zajęciem pachowych węzłów chłonnych, z czego około 70% było przed menopauzą.