upośledzenie funkcji kory nadnerczy
Upośledzenie funkcji kory nadnerczy, znane również jako niewydolność kory nadnerczy lub choroba Addisona, to stan kliniczny charakteryzujący się niewystarczającą produkcją hormonów steroidowych przez korę nadnerczy. Zaburzenie to może wystąpić w postaci pierwotnej (spowodowanej bezpośrednim uszkodzeniem nadnerczy) lub wtórnej (wynikającej z dysfunkcji osi podwzgórze-przysadka).
Patofizjologia obejmuje zmniejszoną produkcję glikokortykoidów (głównie kortyzolu), mineralokortykoidów (aldosteronu) oraz androgenów nadnerczowych. Najczęstsze przyczyny pierwotnej niewydolności to choroby autoimmunologiczne, infekcje (np. gruźlica), nowotwory, krwawienia do nadnerczy oraz leki (np. mitotan, ketokonazol). Wtórna niewydolność często wynika z długotrwałej terapii egzogennymi glikokortykoidami, uszkodzenia przysadki lub podwzgórza.
Objawy kliniczne obejmują przewlekłe zmęczenie, osłabienie mięśniowe, utratę masy ciała, hipotensję ortostatyczną, hiperpigmentację skóry (szczególnie w pierwotnej niewydolności), nudności, wymioty oraz zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hiperkaliemia). W stanach ostrych może dojść do przełomu nadnerczowego – stanu zagrażającego życiu wymagającego natychmiastowej interwencji medycznej.
Diagnostyka obejmuje badania biochemiczne (poziom kortyzolu w surowicy, ACTH, test stymulacji z ACTH), obrazowe (TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach badania immunologiczne. Leczenie polega na substytucji hormonalnej (hydrokortyzon, fludrokortyzon), modyfikacji dawek w sytuacjach stresowych oraz edukacji pacjenta dotyczącej postępowania w stanach nagłych.