zaburzenia metabolizmu wapnia

Zaburzenia metabolizmu wapnia obejmują szereg schorzeń wpływających na homeostazę wapnia w organizmie. Głównymi stanami patologicznymi są hiperkalcemia (stężenie wapnia w surowicy powyżej 2,6 mmol/l) oraz hipokalcemia (stężenie wapnia poniżej 2,2 mmol/l).

Hiperkalcemia najczęściej związana jest z pierwotną nadczynnością przytarczyc, chorobami nowotworowymi (zwłaszcza przerzutami do kości, szpiczakiem mnogim), przedawkowaniem witaminy D, czy sarkoidozą. Objawia się osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami rytmu serca, zaparciami, poliurią, odwodnieniem, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do śpiączki hiperkalcemicznej.

Hipokalcemia występuje najczęściej w przebiegu niedoczynności przytarczyc, niedoboru witaminy D, przewlekłej choroby nerek, ostrej hipofosfatemii czy zespołu głodnych kości. Charakterystyczne objawy to tężyczka, parestezje, skurcze mięśniowe, dodatni objaw Chvosteka i Trousseau, a w ciężkich przypadkach drgawki i zaburzenia rytmu serca.

Diagnostyka zaburzeń metabolizmu wapnia obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforanów, PTH, witaminy D, magnezu oraz ocenę funkcji nerek. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzeń oraz normalizację stężenia wapnia w surowicy poprzez odpowiednią farmakoterapię i dietę.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl