fala T

Fala T to element elektrokardiogramu (EKG) reprezentujący repolaryzację komór serca. Następuje po zespole QRS i zazwyczaj ma ten sam kierunek co zespół QRS w odprowadzeniach kończynowych, a przeciwny w odprowadzeniach przedsercowych.

W warunkach prawidłowych fala T powinna być dodatnia w odprowadzeniach I, II, V3-V6, ujemna w aVR, a w pozostałych odprowadzeniach może być zmienna. Amplituda fali T nie powinna przekraczać 0,5 mV (5 mm) w odprowadzeniach kończynowych i 1,0 mV (10 mm) w odprowadzeniach przedsercowych.

Zmiany morfologii fali T mogą wskazywać na różne patologie sercowe. Ujemne załamki T (inwersja fali T) mogą sugerować niedokrwienie mięśnia sercowego, przerost komór, zapalenie osierdzia czy kardiomiopatię. Wysokie, spiczaste załamki T (hiperostry załamek T) często występują w hiperkaliemii, a spłaszczone – w hipokaliemii. Wydłużony odcinek QT z towarzyszącymi zmianami fali T może wskazywać na zespoły wydłużonego QT i ryzyko groźnych arytmii.

Interpretacja fali T zawsze powinna być dokonywana w kontekście klinicznym oraz w odniesieniu do pozostałych elementów zapisu EKG, ponieważ izolowane zmiany fali T mogą mieć charakter niespecyficzny.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl