umiarkowane nadciśnienie
Umiarkowane nadciśnienie (nadciśnienie tętnicze 2. stopnia) to stan, w którym wartości ciśnienia tętniczego utrzymują się w przedziale 160-179 mmHg dla ciśnienia skurczowego i/lub 100-109 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego. Stanowi pośredni stopień zaawansowania choroby nadciśnieniowej, między łagodnym a ciężkim nadciśnieniem.
Pacjenci z umiarkowanym nadciśnieniem wymagają regularnej farmakoterapii, często w postaci terapii skojarzonej dwoma lub więcej lekami hipotensyjnymi. Podstawą leczenia są inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), sartany, antagoniści wapnia, diuretyki tiazydowe lub tiazydopodobne oraz beta-blokery, dobierane indywidualnie w zależności od profilu pacjenta i chorób współistniejących.
Umiarkowane nadciśnienie znacząco zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, w tym udaru mózgu, zawału serca, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Oprócz farmakoterapii, kluczowe znaczenie ma modyfikacja stylu życia obejmująca redukcję masy ciała, ograniczenie spożycia soli, regularną aktywność fizyczną oraz zaprzestanie palenia tytoniu.
Celem terapeutycznym u większości pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem jest obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej 140/90 mmHg, a u osób starszych (>65 lat) poniżej 140-150/90 mmHg. U pacjentów dobrze tolerujących leczenie i z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym można rozważyć bardziej rygorystyczne cele terapeutyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lercaprel 20 mg + 10 mg
Lercaprel to preparat łączący enalapryl, inhibitor ACE, oraz lerkanidypinę, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, co umożliwia synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem samoistnym. Enalapryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, zmniejszając stężenie angiotensyny II i aldosteronu, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu obwodowego, przy jednoczesnym zwiększeniu aktywności reninowej osocza. Lerkanidypina blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozluźnienie i zmniejszenie oporu naczyniowego. Farmakokinetyka enalaprylu charakteryzuje się początkiem działania po około 1 godzinie, maksymalnym efektem po 4-6 godzinach i utrzymaniem działania przez co najmniej 24 godziny. Lerkanidypina wykazuje długotrwałe działanie mimo krótkiego okresu półtrwania dzięki wysokiemu współczynnikowi podziału błonowego. Terapia skojarzona wykazuje większą skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż monoterapia, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca i z niskim ryzykiem niedociśnienia ortostatycznego.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, angiotensyna II, antagonista wapnia, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, działanie inotropowe, działanie wazodylatacyjne, działanie wazokonstrykcyjne, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, maleinian enalaprylu, mięśnie gładkie naczyń, monoterapia, nadciśnienie samoistne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie ortostatyczne, normalizacja ciśnienia tętniczego, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przewlekła choroba nerek, retencja sodu, rozkład bradykininy, tachykardia odruchowa, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane nadciśnienie, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydzielanie aldosteronu