farmakokinetyka lanzoprazolu

Farmakokinetyka lanzoprazolu obejmuje szereg procesów, które determinują losy tego inhibitora pompy protonowej w organizmie. Po podaniu doustnym lek ulega szybkiej absorpcji, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1,5-2 godzinach. Biodostępność lanzoprazolu wynosi około 80-90%, jednak znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu.

Lanzoprazol w ponad 97% wiąże się z białkami osocza i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4 cytochromu P450. Metabolizm ten prowadzi do powstania dwóch głównych metabolitów: sulfonu i 5-hydroksylanzoprazolu, które wykazują minimalną aktywność farmakologiczną.

Okres półtrwania lanzoprazolu wynosi 1-2 godziny, jednak efekt farmakodynamiczny utrzymuje się znacznie dłużej ze względu na nieodwracalne wiązanie z pompą protonową. Eliminacja leku zachodzi głównie drogą nerkową (około 33%) oraz z żółcią (66%). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania, co może wymagać modyfikacji dawkowania.

Warto zaznaczyć, że farmakokinetyka lanzoprazolu wykazuje zmienność międzyosobniczą zależną od polimorfizmu genetycznego CYP2C19. Pacjenci będący wolnymi metabolizerami (około 3-5% populacji kaukaskiej i 15-20% populacji azjatyckiej) mogą osiągać wyższe stężenia leku w osoczu i wymagać dostosowania dawki.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl