uszkodzenie nerwu pachowego
Uszkodzenie nerwu pachowego (nervus axillaris) stanowi istotny problem kliniczny, dotyczący unerwienia mięśnia naramiennego i mięśnia obłego mniejszego. Nerw ten, będący gałęzią tylnego pęczka splotu ramiennego (C5-C6), jest szczególnie narażony na urazy w okolicy barku.
Etiologia uszkodzeń obejmuje najczęściej urazy mechaniczne (zwichnięcia stawu ramiennego, złamania szyjki kości ramiennej), urazy jatrogeniczne podczas zabiegów operacyjnych w okolicy barku, przewlekłe mikrourazy, czy ucisk przez torbiele i guzy. Rzadziej spotyka się uszkodzenia na tle neurologicznym, jak zapalenie nerwu czy neuropatie.
Charakterystyczne objawy to osłabienie odwodzenia i rotacji zewnętrznej ramienia, zanik mięśnia naramiennego widoczny jako spłaszczenie konturu barku, oraz zaburzenia czucia w obrębie bocznej powierzchni ramienia. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, badania elektrofizjologiczne (EMG), oraz obrazowanie (USG, MRI).
Leczenie zależy od przyczyny i stopnia uszkodzenia. W przypadku neurotmesis lub axonotmesis z brakiem spontanicznej regeneracji po 3-6 miesiącach może być konieczna interwencja chirurgiczna. Istotną rolę odgrywa fizjoterapia ukierunkowana na zachowanie zakresu ruchu w stawie ramiennym i zapobieganie przykurczom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zwichnięcie stawu ramiennego – Epidemiologia
Zwichnięcie stawu ramiennego stanowi około 50% wszystkich poważnych zwichnięć stawów, z częstością występowania w USA na poziomie 23,9-26,9/100 000 osobolat, co jest niemal dwukrotnie wyższą wartością niż wcześniej raportowano. W Polsce częstość ta wynosi 26,69/100 000 osobolat, bez istotnych różnic między obszarami miejskimi a wiejskimi. Zwichnięcia występują znacznie częściej u mężczyzn (stosunek 2,64:1), z bimodalnym rozkładem wiekowym: pierwszy szczyt u młodych mężczyzn (15-30 lat) związany z urazami sportowymi lub wysokoenergetycznymi, drugi u starszych kobiet (61-80 lat) po upadkach o niskiej energii. Dominują zwichnięcia przednie (85-98%), podczas gdy zwichnięcia tylne stanowią 2-5% przypadków, z wysokim odsetkiem niezdiagnozowanych urazów tylnych (około 50%). Główne czynniki ryzyka to płeć męska, młody wiek (15-29 lat), aktywność sportowa, nadmierna wiotkość stawowa, specyficzna anatomia stawu oraz wcześniejsze zwichnięcia, które są najsilniejszym predyktorem nawrotów.
bimodalny rozkład wiekowy, defekt kostny, luxatio erecta, napad padaczkowy, naprawa stożka rotatorów, nawrotowe zwichnięcie, niestabilność stawu ramiennego, panewka stawowa, przewlekły ból, uraz sportowy, uszkodzenie naczyniowe, uszkodzenie nerwu pachowego, uszkodzenie stożka rotatorów, zapalenie stawu, złamanie guzka większego kości ramiennej, złamanie kości ramiennej, złamanie płytki wzrostowej, zwichnięcie dolne, zwichnięcie górne, zwichnięcie przednie, zwichnięcie stawu ramiennego, zwichnięcie tylne