Ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego (tendon of supraspinatus muscle) stanowi kluczowy element aparatu więzadłowo-ścięgnistego stawu ramiennego. Mięsień nadgrzebieniowy, rozpoczynający się w dole nadgrzebieniowym łopatki, przechodzi nad stawem ramiennym, a jego ścięgno przyczepia się do górnego pola guzka większego kości ramiennej.
Ścięgno to jest częścią pierścienia rotatorów (stożka rotatorów), struktury stabilizującej staw ramienny, którą tworzy wraz ze ścięgnami mięśni podgrzebieniowego, podłopatkowego i obłego mniejszego. Główną funkcją mięśnia nadgrzebieniowego i jego ścięgna jest odwodzenie ramienia oraz stabilizacja głowy kości ramiennej w panewce stawu.
Uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego są częstą patologią w obrębie stawu ramiennego. Najczęściej występują zwyrodnienia i naderwania, będące wynikiem przeciążeń, urazu lub zmian degeneracyjnych związanych z wiekiem. Zespół ciasnoty podbarkowej (impingement syndrome) często prowadzi do uszkodzeń tego ścięgna. W diagnostyce wykorzystuje się badanie USG, MRI oraz artroskopię, a leczenie obejmuje fizjoterapię, iniekcje sterydowe oraz w zaawansowanych przypadkach – rekonstrukcję chirurgiczną.
Uszkodzenie stożka rotatorów jest najczęstszą przyczyną bólu i dysfunkcji stawu barkowego, dotykającą 20-40% populacji, z wyraźnym wzrostem częstości wraz z wiekiem (np. 28-30% w wieku 60 lat, 51-62% powyżej 80 lat). Roczna zapadalność na schorzenia barku wynosi około 10/1000 osób, z najwyższą w grupie 42-46 lat (25/1000). Epidemiologia wskazuje na istotne czynniki ryzyka, takie jak wiek, palenie tytoniu, hipercholesterolemia, cukrzyca, predyspozycje genetyczne (polimorfizm rs71404070 w genie kadheryny 8, OR 1,25), dominująca kończyna oraz czynniki zewnętrzne, w tym powtarzalne ruchy nad głową i urazy barku. Uszkodzenia obejmują tendinopatię, częściowe naderwania (28-37%) i całkowite przerwania (18-30%), z dominacją ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Wiek koreluje z wielkością uszkodzenia (średni wiek od 59 do 66 lat w zależności od rozmiaru). Znacząca jest także wysoka częstość bezobjawowych uszkodzeń (MRI wykazuje 34% u osób asymptomatycznych), co komplikuje diagnostykę i monitorowanie.
Zespół ucisku barku (shoulder impingement syndrome) to schorzenie wynikające ze zwężenia przestrzeni podbarkowej, prowadzące do kompresji i zapalenia struktur anatomicznych, głównie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego oraz kaletki podbarkowej. Wyróżnia się trzy typy ucisku: zewnętrzny (podbarkowy), wewnętrzny (wewnątrzbarkowy) oraz podwyrostkowy (subcoracoid), zróżnicowane pod względem mechanizmu i lokalizacji. Patogeneza obejmuje zarówno czynniki strukturalne, takie jak kształt wyrostka barkowego typu III, osteofity stawu barkowo-obojczykowego, przerost więzadła kruczo-barkowego, jak i zaburzenia funkcjonalne, np. dyskinezę łopatki, osłabienie mięśni stożka rotatorów, niestabilność stawu ramiennego oraz ograniczenie rotacji wewnętrznej (GIRD). Mechanizmy patogenetyczne łączą teorię zewnętrzną (mechaniczną) z teorią wewnętrzną (degeneracyjną), podkreślając rolę zarówno uszkodzeń mechanicznych, jak i zmian zwyrodnieniowych ścięgien w strefie naczyniowo krytycznej mięśnia nadgrzebieniowego.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
