zatrucie związkami fluoru
Zatrucie związkami fluoru (fluoroza) to stan patologiczny wywołany nadmiernym spożyciem lub ekspozycją na związki fluoru. Może wystąpić w formie ostrej lub przewlekłej. Ostra fluoroza powstaje w wyniku jednorazowego przyjęcia dużej dawki związków fluoru, natomiast przewlekła jest wynikiem długotrwałej ekspozycji na mniejsze dawki tego pierwiastka.
W przypadku ostrego zatrucia fluorem obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (drgawki, zaburzenia świadomości), układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu serca, hipotensja) oraz zaburzenia elektrolitowe z hipokalcemią i hiperkaliemią. Ciężkie zatrucie może prowadzić do niewydolności wielonarządowej i zgonu.
Przewlekłe zatrucie fluorem manifestuje się głównie zmianami w układzie kostnym (fluoroza szkieletowa) oraz zębach (fluoroza zębowa). Charakterystyczne są przebarwienia i uszkodzenia szkliwa, a w zaawansowanych przypadkach dochodzi do zwiększenia gęstości kości, powstawania egzostoz, wapnienia więzadeł oraz ograniczenia ruchomości stawów. Leczenie polega na eliminacji źródła fluoru, podawaniu preparatów wapnia oraz leczeniu objawowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluormex
Produkt leczniczy Fluormex w postaci żelu zawiera aminofluorki oraz sodu fluorek w stężeniu 12,5 mg czynnego fluoru na 1 g żelu (12 500 ppm), co stanowi stężenie terapeutyczne wymagające ścisłego przestrzegania zaleceń aplikacyjnych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów pediatrycznych poniżej 9 roku życia ze względu na ryzyko połknięcia preparatu, które może prowadzić do przewlekłego zatrucia fluorem i rozwoju fluorozy zębów, objawiającej się plamkowym szkliwem. Podczas stosowania u dzieci konieczny jest nadzór osoby dorosłej, unikanie połykania żelu oraz lekkie przepłukanie jamy ustnej po zabiegu.
aminofluorek, czynny fluor, fluoroza zębowa, nadwrażliwość na parahydroksybenzoesany, nadzór osoby dorosłej, pacjent pediatryczny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, płukanie jamy ustnej, połknięcie preparatu, przewlekłe zatrucie, reakcja alergiczna, reakcja typu późnego, szkliwo plamkowe, wywiad alergologiczny, zatrucie związkami fluoru - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Przedawkowanie żelu Elmex, zawierającego 12,5 mg fluoru na gram, może prowadzić do objawów zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych, zależnych od dawki i czasu ekspozycji. Ostre zatrucie, szczególnie przy jednorazowym spożyciu około 3 g żelu (37,5 mg fluorku), manifestuje się podrażnieniem błony śluzowej jamy ustnej, nudnościami, wymiotami i biegunką, które pojawiają się w ciągu pierwszej godziny i ustępują po 3-6 godzinach. Przewlekłe narażenie na dawki fluorku przekraczające 2 mg dziennie u dzieci do 8. roku życia może skutkować fluoroza szkliwa, charakteryzującą się zaburzeniami macierzy i mineralizacji szkliwa. Warto podkreślić, że fluoroza nie występuje przy nadmiernym spożyciu fluorków w późniejszym wieku.
alkalizacja moczu, biegunka, fluoroza szkliwa, monitorowanie parametrów życiowych, narażenie przewlekłe, nieprawidłowa mineralizacja, nudności i wymioty, objawy ze strony przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia krwi, podrażnienie błony śluzowej, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, sole wapnia, szyna plastyczna, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zatrucie ogólnoustrojowe, zatrucie związkami fluoru, związek fluoru