nietrzymanie moczu z parcia naglącego

Nietrzymanie moczu z parcia naglącego (ang. urge urinary incontinence) to stan, w którym dochodzi do mimowolnego wycieku moczu poprzedzonego nagłym, silnym uczuciem parcia na pęcherz moczowy. Jest to podtyp nietrzymania moczu spowodowany nadreaktywnością wypieracza pęcherza moczowego.

Patofizjologia tego schorzenia wiąże się z zaburzeniami neurogennej kontroli mikcji lub nieprawidłową czynnością mięśnia wypieracza. Może być skutkiem uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, neuropatii obwodowych lub zmian związanych z wiekiem. Często występuje w przebiegu zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB).

Diagnostyka obejmuje badanie podmiotowe, przedmiotowe, dzienniczek mikcji, badania urodynamiczne oraz wykluczenie innych przyczyn, takich jak infekcje układu moczowego czy nowotwory. Ocena nasilenia objawów może być przeprowadzona przy użyciu wystandaryzowanych kwestionariuszy (np. ICIQ-UI SF).

Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje modyfikację stylu życia, trening pęcherza, fizjoterapię oraz farmakoterapię. Leki pierwszego rzutu to preparaty antymuskarynowe (solifenacyna, tolterodyna, darifenacyna) oraz mirabegron – agonista receptorów β3-adrenergicznych. W przypadkach opornych stosuje się neuromodulację lub iniekcje toksyny botulinowej do wypieracza.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl