ostra hiperkalcemia

Ostra hiperkalcemia to stan medyczny charakteryzujący się nagłym wzrostem stężenia wapnia w surowicy krwi powyżej 2,6 mmol/l (10,5 mg/dl). Stan ten może stanowić zagrożenie życia, szczególnie gdy stężenie wapnia przekracza 3,5 mmol/l (14 mg/dl), prowadząc do tzw. przełomu hiperkalcemicznego.

Najczęstszymi przyczynami ostrej hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc oraz nowotwory złośliwe (szczególnie rak płuca, piersi, szpiczak mnogi). Inne przyczyny obejmują przedawkowanie witaminy D, granulomatozy (np. sarkoidoza), nadczynność tarczycy, ostry zespół rozpadu guza, leki (tiazydowe leki moczopędne, lit) oraz przedłużone unieruchomienie.

Objawy kliniczne ostrej hiperkalcemii obejmują zaburzenia neurologiczne (splątanie, osłabienie, senność, śpiączka), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha), wielomocz z odwodnieniem, zaburzenia rytmu serca oraz niewydolność nerek. Charakterystyczne jest powiedzenie „stones, bones, abdominal moans, and psychic groans” opisujące główne manifestacje hiperkalcemii.

Diagnostyka obejmuje pomiar stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego w surowicy, ocenę czynności nerek, poziomu PTH, witaminy D, badania obrazowe w kierunku przyczyn nowotworowych oraz ocenę EKG, gdzie charakterystycznym objawem jest skrócenie odstępu QT.

Leczenie ostrej hiperkalcemii polega na intensywnym nawadnianiu pacjenta (0,9% NaCl), stosowaniu diuretyków pętlowych (furosemid) po wyrównaniu wolemii, podawaniu bisfosfonianów (kwas zoledronowy, pamidronian), kalcytoniny, a w przypadkach zagrażających życiu – hemodializy. Równolegle konieczne jest leczenie przyczynowe schorzenia podstawowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl