pochodne dihydropirydyny

Pochodne dihydropirydyny to ważna grupa leków z kategorii blokerów kanałów wapniowych, szeroko stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej oraz innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Ich działanie opiera się na blokowaniu napięciozależnych kanałów wapniowych typu L, co prowadzi do zmniejszenia napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i kardiomiocytów.

Do najczęściej stosowanych pochodnych dihydropirydyny należą amlodypina, nifedypina, felodypina, lacydypina oraz lerkanidypina. W przeciwieństwie do innych blokerów kanałów wapniowych (werapamilu i diltiazemu), dihydropirydyny wykazują silniejsze działanie naczyniorozszerzające przy mniejszym wpływie na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

Charakterystyczną cechą pochodnych dihydropirydyny jest ich selektywność w stosunku do naczyń obwodowych, co skutkuje zmniejszeniem obciążenia następczego serca, redukcją ciśnienia tętniczego oraz poprawą ukrwienia narządów. Nowsze generacje tych leków (np. amlodypina) cechują się dłuższym czasem działania i mniejszym ryzykiem wywołania odruchowej tachykardii, która była istotnym problemem przy stosowaniu starszych preparatów.

Efekty niepożądane pochodnych dihydropirydyny obejmują głównie objawy związane z nadmiernym rozszerzeniem naczyń, takie jak zaczerwienienie twarzy, bóle głowy, obrzęki obwodowe (szczególnie kostek) oraz zawroty głowy. Leki te są generalnie dobrze tolerowane i stanowią istotny element w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych, szczególnie u pacjentów z towarzyszącymi chorobami, takimi jak cukrzyca czy przewlekła choroba nerek.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl