selektywne inhibitory wychwytu serotoniny
Selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które działają poprzez blokowanie wychwytu zwrotnego serotoniny w szczelinie synaptycznej, zwiększając tym samym stężenie tego neuroprzekaźnika w mózgu. Do grupy SSRI należą m.in. fluoksetyna, sertralina, paroksetyna, escitalopram i fluwoksamina.
Leki z grupy SSRI są stosowane w leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych (w tym zaburzenia lękowe uogólnione, zespół lęku napadowego, fobia społeczna), zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego oraz zaburzenia odżywiania. Ich skuteczność kliniczna objawia się zazwyczaj po 2-4 tygodniach regularnego stosowania.
Profil działań niepożądanych SSRI jest korzystniejszy w porównaniu do starszych leków przeciwdepresyjnych. Najczęstsze efekty uboczne obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, bezsenność lub senność, zaburzenia seksualne oraz możliwe zwiększenie niepokoju na początku terapii. W przypadku nagłego odstawienia może wystąpić zespół odstawienny, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
SSRI wykazują niskie ryzyko kardiotoksyczności i są względnie bezpieczne przy przedawkowaniu w porównaniu do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Należy jednak pamiętać o możliwych interakcjach z innymi lekami, szczególnie z inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), lekami przeciwzakrzepowymi czy niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Trichotillomania to choroba polegająca na nieopanowanym pociągu do wyrywania włosów, znana również jako zespół wyrywania włosów. – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Trichotillomania to zaburzenie psychiczne z grupy OCD i BFRB, charakteryzujące się nawracającym, nieodpartym impulsem do wyrywania włosów, prowadzącym do widocznej utraty włosów, najczęściej z owłosionej skóry głowy, brwi lub rzęs. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, obejmujących utratę włosów, próby ograniczenia zachowania oraz kliniczny dystres lub upośledzenie funkcjonowania. W diagnostyce konieczne jest wykluczenie innych przyczyn wypadania włosów oraz ocena współistniejących zaburzeń psychicznych, takich jak lęk, depresja czy OCD. Objawy somatyczne obejmują m.in. charakterystyczny obraz „mnisiej tonzury”, świąd, uszkodzenia tkanek i ryzyko infekcji, a także trichofagię u 10-20% pacjentów. Przewlekły przebieg z okresami remisji i nawrotów oraz współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych stanowią wyzwanie terapeutyczne.
badanie fizykalne, bezoar, dermatillomania, dialektyczna terapia behawioralna, kompleksowa terapia behawioralna, kryteria diagnostyczne DSM-5, leki przeciwpsychotyczne, medytacja uważności, morfologia krwi, N-acetylocysteina, onychofagia, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, remisja i nawrót, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, techniki relaksacyjne, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia uważności, Trening Odwracania Nawyku, trichofagia, trichotillomania, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, współwystępowanie zaburzeń psychicznych, wypadanie włosów, wywiad kliniczny, zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia odżywiania, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Luczenie – Etiologia i przyczyny
Luczenie (somnambulizm) to parasomnia występująca podczas fazy N3 snu NREM, charakteryzująca się złożonymi zachowaniami ruchowymi przy niepełnym wybudzeniu. Etiologia jest wieloczynnikowa, z silnym podłożem genetycznym – ryzyko wystąpienia u potomstwa wynosi około 47% przy historii u jednego rodzica i 60-62% przy obojgu rodzicach, a krewni pierwszego stopnia mają 10-krotnie wyższe ryzyko. Mutacja genu HLA-DQB1*05 oraz autosomalny dominujący sposób dziedziczenia z niepełną penetracją są istotne w patogenezie. Deprywacja snu powyżej 24 godzin, nieregularny rytm dobowy, a także współistniejące zaburzenia snu (np. obturacyjny bezdech senny, zespół niespokojnych nóg, lęki nocne, enuresis nocturna) znacząco zwiększają ryzyko epizodów luczenia. Stres, silne emocje oraz zaburzenia psychiczne (lęk, PTSD, OCD, depresja) również stanowią istotne czynniki wyzwalające. Ponadto, wiele leków, w tym zolpidem, SSRI, TCA, kwetiapina, beta-blokery, leki przeciwdrgawkowe, przeciwhistaminowe oraz lit, może indukować lub nasilać somnambulizm.
choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, deprywacja snu, dziedziczenie autosomalne dominujące, epizod luczenia, fragmentacja snu, jądra podstawy mózgu, kwas gamma-aminomasłowy, lęki nocne, migrena, mikroprzebudzenie, moczenie nocne, nadczynność tarczycy, obturacyjny bezdech senny, ośrodkowy układ nerwowy, parasomnia, predyspozycja genetyczna, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, sen głęboki, sen NREM, sen wolnofalowy, somnambulizm, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie rytmu dobowego, zespół niespokojnych nóg, zespół Smitha-Magenisa, zespół stresu pourazowego, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Działania niepożądane
Wortioksetyna, substancja czynna preparatu Banavin, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa, z najczęstszym działaniem niepożądanym w postaci nudności występujących bardzo często (≥1/10), zwłaszcza w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Nudności te są zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i częstsze u kobiet oraz pacjentów w wieku ≥65 lat, u których przy dawkach ≥10 mg/dobę obserwuje się także zwiększoną częstość zaparć (15% vs 4% u osób <65 lat) oraz wyższą rezygnację z leczenia. Stosowanie dawki 20 mg/dobę wiąże się z nasileniem zaburzeń seksualnych (TESD), ocenianych skalą ASEX, a także z ryzykiem wystąpienia zespołu odstawienia, objawiającego się m.in. zawrotami głowy, bólami głowy, parestezjami, bezsennością, nudnościami, lękiem i drażliwością, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszego tygodnia po przerwaniu terapii. U dzieci i młodzieży (7-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, z częstszym występowaniem bólu brzucha oraz zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, szczególnie u nastolatków.
bezsenność, ból brzucha, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drżenie, duże zaburzenie depresyjne, dysestezja, działania niepożądane układu pokarmowego, lęk, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, nudności, pacjent geriatryczny, parestezje, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wortioksetyna, zaburzenia czucia, zaburzenia seksualne, zaburzenia snu, zaburzenie seksualne, zaparcie, zawroty głowy, zespół odstawienny, złamania kości - Leksykon chorób i schorzeń
Narcystyczne zaburzenie osobowości – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Narcystyczne zaburzenie osobowości (NZO) charakteryzuje się utrwalonym wzorcem wielkościowości, potrzebą podziwu oraz brakiem empatii, co znacząco wpływa na funkcjonowanie społeczne i zawodowe pacjenta. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, wymagających obecności co najmniej pięciu objawów, takich jak wyolbrzymione poczucie własnej wartości, fantazje o sukcesie, brak empatii czy aroganckie zachowania. Kompleksowa ocena pielęgniarska powinna uwzględniać historię relacji rodzinnych, doświadczenia nadużyć, poziom samooceny, strategie radzenia sobie z krytyką oraz ryzyko zachowań samobójczych i autoagresywnych. Kluczowe jest empatyczne, niekonfrontacyjne podejście, które minimalizuje reakcje obronne pacjenta i umożliwia budowanie terapeutycznego sojuszu opartego na zaufaniu i szacunku.
brak empatii, izolacja społeczna, kryteria DSM-5, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwlękowe, leki przeciwpsychotyczne, narcystyczne zaburzenie osobowości, plan bezpieczeństwa, relacja terapeutyczna, restrukturyzacja poznawcza, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, stabilizatory nastroju, technika zatrzymywania myśli, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia grupowa, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, współwystępujące zaburzenia, zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zaburzenie osobowości borderline, zachowania autoagresywne, zachowania samobójcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół niespokojnych nóg – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół niespokojnych nóg (ZNN) to przewlekłe zaburzenie neurologiczne objawiające się dyskomfortem i przymusem ruchu kończyn dolnych, nasilającym się szczególnie w spoczynku i wieczorem. Profilaktyka ZNN opiera się na eliminacji czynników wyzwalających, takich jak alkohol, kofeina, nikotyna oraz niektóre leki (przeciwhistaminowe, przeciwdepresyjne, przeciwwymiotne blokujące układ dopaminergiczny), a także na modyfikacji stylu życia, w tym utrzymaniu higieny snu (7-9 godzin, stały harmonogram, unikanie elektroniki przed snem) i regularnej umiarkowanej aktywności fizycznej (30-60 minut dziennie, ćwiczenia aerobowe i oporowe kończyn dolnych). Kluczowe jest także monitorowanie i suplementacja żelaza, zwłaszcza przy poziomie ferrytyny ≤75 ng/ml lub wysyceniu transferyny <20%, z możliwością dożylnego podawania żelaza u pacjentów z ferrytyną 75-100 ng/ml, zgodnie z wytycznymi AASM 2024. Dodatkowo, stosowanie metod fizykalnych (pończochy uciskowe, masaże, stymulacja nerwu strzałkowego) oraz technik relaksacyjnych (joga, medytacja) wspomaga zapobieganie nasileniu objawów.
agonista dopaminy, augmentacja, ferrytyna, gabapentyna, hemodializa, higiena snu, karboksymaltoza żelazowa, kompresja pneumatyczna, lek dopaminergiczny, neuropatia cukrzycowa, niewydolność żylna, obturacyjny bezdech senny, pończochy uciskowe, pramipeksol, pregabalina, przewlekła choroba nerek, ropinirol, rotygotyna, schyłkowa niewydolność nerek, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, siarczan żelaza, stymulacja nerwu strzałkowego, układ dopaminergiczny, wysycenie transferyny, zaburzenie neurologiczne, zespół niespokojnych nóg - Leksykon chorób i schorzeń
Anorgazmia u kobiet – Zapobieganie i profilaktyka
Anorgazmia u kobiet definiowana jest jako opóźniony, rzadki lub nieobecny orgazm pomimo adekwatnej stymulacji i pobudzenia seksualnego, co prowadzi do istotnego dyskomfortu psychicznego i negatywnego wpływu na relacje intymne. Epidemiologicznie problem ten dotyczy około 15% kobiet, które nigdy nie doświadczyły orgazmu, a u 30-40% kobiet orgazm nie występuje regularnie, szczególnie nasilając się po menopauzie. Profilaktyka opiera się na zdrowym stylu życia (regularna aktywność fizyczna, dieta, prawidłowa masa ciała, ograniczenie używek), leczeniu chorób przewlekłych (cukrzyca, stwardnienie rozsiane, zaburzenia hormonalne), edukacji seksualnej oraz efektywnej komunikacji w związku. Istotne jest także leczenie zaburzeń psychologicznych, w tym depresji i lęków, oraz regularne ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla) poprawiające ukrwienie i kontrolę mięśniową. Monitorowanie hormonalne, zwłaszcza poziomów estrogenów i testosteronu, jest kluczowe u kobiet po menopauzie, gdzie terapia hormonalna (estrogenowa i ewentualnie testosteronowa) może poprawić funkcje seksualne, choć wymaga starannego nadzoru ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
anorgazmia, anorgazmia nabyta, badanie ginekologiczne, cukrzyca, ćwiczenia Kegla, depresja, dyskomfort psychiczny, funkcje nerwowe, funkcje seksualne, hormonoterapia, L-arginina, łechtaczka, libido, menopauza, mięśnie dna miednicy, niskie pożądanie seksualne, poziom hormonów, seksuolog, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, stwardnienie rozsiane, suchość pochwy, terapia estrogenowa, terapia mindfulness, terapia testosteronem, zaburzenia hormonalne, zaburzenia obrazu ciała, zaburzenie seksualne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) to przewlekłe zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne charakteryzujące się kompulsywnym skubaniem, drapaniem lub ściskaniem skóry, prowadzącym do uszkodzeń tkanek, blizn i infekcji. Rozpoczyna się zwykle w wieku 13-15 lat i dotyka 1,4-5,4% dorosłych, częściej kobiety. Objawy obejmują nawracające uszkodzenia skóry, które mogą dotyczyć zdrowej skóry, pryszczy, ran czy strupów, a zachowanie to może trwać kilka godzin dziennie. Zaburzenie powoduje znaczny stres, upośledzenie funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz negatywny wpływ na samoocenę. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, a leczenie łączy psychoterapię (głównie terapię poznawczo-behawioralną z komponentami HRT i ERP) oraz farmakoterapię, w tym SSRI, N-acetylocysteinę, olanzapinę i topiramat. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę stanu skóry, pielęgnację ran (dezynfekcja, opatrunki hydrokoloidowe), monitorowanie zachowań, edukację pacjenta i wsparcie psychologiczne.
bliznowacenie skóry, choroba autoimmunologiczna, dermatillomania, fototerapia, infekcja skóry, kompulsywne skubanie skóry, kryteria diagnostyczne, mikronakłuwanie, N-acetylocysteina, ocena pielęgniarska, opatrunek hydrokoloidowy, pielęgnacja ran, przymus skubania skóry, psychiatra, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, skubanie skóry, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia laserowa, terapia poznawczo-behawioralna, trening odwracania nawyków, uszkodzenie tkanek, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie skubania skóry, zespół Pradera-Williego - Leksykon chorób i schorzeń
Czynnościowa dyspepsja – Zapobieganie i profilaktyka
Czynnościowa dyspepsja (CD) charakteryzuje się bólem w nadbrzuszu, uczuciem pełności poposiłkowej oraz wczesnym uczuciem sytości, bez wykrywalnych zmian organicznych w endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego. Profilaktyka CD opiera się na modyfikacji diety, obejmującej spożywanie mniejszych, częstszych posiłków, ograniczenie tłustych, pikantnych potraw oraz unikanie posiłków na 3-4 godziny przed snem. Zaleca się dietę niską w FODMAP oraz eliminację pokarmów nasilających objawy, takich jak napoje gazowane, kofeina, alkohol, czekolada, mięta, czosnek, cebula, pomidory, papryka, cytrusy i ostre przyprawy. Istotne jest także utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularna aktywność fizyczna, zaprzestanie palenia tytoniu oraz unikanie alkoholu. W profilaktyce stresu pomocne są techniki relaksacyjne, terapia poznawczo-behawioralna, hipnoterapia oraz psychoterapia psychodynamiczna, co jest szczególnie ważne ze względu na częste współwystępowanie zaburzeń lękowych i depresyjnych u pacjentów z CD.
badanie endoskopowe, bakterie kwasu mlekowego, błona śluzowa żołądka, ból nadbrzusza, czynnościowa dyspepsja, dieta FODMAP, dziennik żywieniowy, eradykacja patogenu, FODMAP, górny odcinek przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, inhibitory pompy protonowej, leki prokinetyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy alarmowe, olejki eteryczne, pełność poposiłkowa, perystaltyka przewodu pokarmowego, psychoterapia psychodynamiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, strategia test and treat, terapia poznawczo-behawioralna, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wczesna sytość, zaburzenie lękowe, zespół bólu nadbrzusza, zespół dolegliwości poposiłkowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) charakteryzuje się obecnością natrętnych obsesji i/lub kompulsji, które są czasochłonne (≥1 godzina dziennie) i powodują istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub innych obszarów życia. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-10, wymagających wykluczenia innych zaburzeń psychicznych oraz wpływu substancji lub stanów medycznych. Kluczowe narzędzia diagnostyczne to m.in. Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS), Structured Clinical Interview for DSM-5 (SCID-5) oraz Obsessive-Compulsive Inventory (OCI). W diagnostyce uwzględnia się także ocenę wglądu pacjenta w nieracjonalność obsesji, który może być dobry, słaby lub całkowicie nieobecny (ok. 4% pacjentów). Wczesne rozpoznanie jest istotne ze względu na ryzyko opóźnień diagnostycznych (średnio 9 lat) i błędnych rozpoznań, co wpływa na rokowanie i jakość życia pacjentów.
badanie fizykalne, błędna diagnoza, DSM-5, ekspozycja i powstrzymanie reakcji, głęboka stymulacja mózgu, ICD-10, kompulsje, kryteria diagnostyczne, natrętne myśli, obsesje, ocena psychologiczna, opóźnienie diagnozy, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, spektrum obsesyjno-kompulsyjne, terapia poznawczo-behawioralna, ustrukturyzowany wywiad kliniczny, wywiad kliniczny, zaburzenia tikowe, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości obsesyjno-kompulsyjne, zachowania kompulsyjne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abrea
Lek Abrea zawierający kwas acetylosalicylowy w dawkach 75 mg, 100 mg i 160 mg w postaci tabletek dojelitowych jest wskazany wyłącznie do zastosowań kardiologicznych i przeciwzakrzepowych u dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Stosowanie u dzieci poniżej 16 lat jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. U osób w podeszłym wieku konieczna jest szczególna ostrożność z uwagi na zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne. Kwas acetylosalicylowy wydłuża czas krwawienia, co wymaga ostrożności podczas zabiegów chirurgicznych, a także jest przeciwwskazany przy obfitym krwawieniu miesiączkowym. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia leczenie należy przerwać.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa, deferazyroks, dna moczanowa, działanie hipoglikemizujące, ekstrakcja zęba, hemostaza, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, polipy nosa, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, skurcz oskrzeli, sulfonylomocznik, zaburzenie czynności nerek, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Lekkie zaburzenie poznawcze – Zapobieganie i profilaktyka
Lekkie zaburzenie poznawcze (LZP, MCI) to stan pośredni między prawidłowym starzeniem się a otępieniem, z ryzykiem progresji do otępienia u 20-40% pacjentów w ciągu kilku lat. Kluczowe w prewencji LZP jest modyfikowanie czynników ryzyka poprzez wieloskładnikowe interwencje obejmujące regularną aktywność fizyczną (zalecane co najmniej 150 minut ćwiczeń aerobowych tygodniowo), dietę śródziemnomorską lub MIND, stymulację poznawczą, aktywność społeczną oraz optymalne leczenie chorób naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze z docelowym ciśnieniem skurczowym <120 mmHg, kontrola LDL). Leczenie depresji, zaprzestanie palenia, ograniczenie alkoholu oraz poprawa jakości snu również odgrywają istotną rolę. Badania wskazują na korzyści stosowania leków takich jak SSRI, beta-blokery, statyny oraz inhibitorów pompy protonowej w spowolnieniu progresji LZP do otępienia.
badania neuroobrazowe, beta-blokery, bezdech senny, bezsenność, białko tau, cholesterol LDL, choroba Alzheimera, choroby naczyniowe, ciśnienie skurczowe, citalopram, cukrzyca, ćwiczenia aerobowe, dieta MIND, dieta śródziemnomorska, donanemab, escitalopram, funkcje poznawcze, higiena snu, hipercholesterolemia, inhibitory pompy protonowej, lecanemab, lekkie zaburzenie poznawcze, nadciśnienie tętnicze, omeprazol, otyłość, płyn mózgowo-rdzeniowy, pochodne dihydropirydyny, przeciwciała monoklonalne, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, stymulacja poznawcza - Leksykon chorób i schorzeń
Anorgazmia u kobiet – Diagnostyka i diagnoza
Anorgazmia u kobiet, określana w DSM-5-TR jako żeńskie zaburzenie orgazmu (female orgasmic disorder, FOD), charakteryzuje się opóźnionym, rzadkim lub nieobecnym orgazmem mimo odpowiedniego podniecenia i stymulacji. Kryteria diagnostyczne obejmują utrzymywanie się objawów przez co najmniej 6 miesięcy, ich występowanie w 75-100% aktywności seksualnych oraz klinicznie istotny dyskomfort. Występuje u 10-15% kobiet, a wśród kobiet po menopauzie u około 5%. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu medycznego, badania ginekologicznego oraz oceny psychologicznej, w tym wykluczenia przyczyn organicznych (np. choroby przewlekłe, zaburzenia hormonalne, leki takie jak SSRI) i psychogennych (depresja, lęk, traumy seksualne). Niezbędne jest także rozróżnienie typów anorgazmii: pierwotnej, wtórnej, sytuacyjnej i uogólnionej, co ma istotne znaczenie terapeutyczne. W diagnostyce pomocne są kwestionariusze, np. Female Sexual Function Index, oraz badania laboratoryjne obejmujące m.in. poziomy estradiolu, testosteronu, FSH, LH, prolaktyny, funkcję tarczycy i glikemię na czczo.
anorgazmia, anorgazmia pierwotna, anorgazmia psychogenna, anorgazmia sytuacyjna, anorgazmia uogólniona, anorgazmia wtórna, choroba Parkinsona, cykl miesiączkowy, dysfunkcja mięśni dna miednicy, dyspareunia, Female Sexual Function Index, globulina wiążąca hormony płciowe, menopauza, morfologia krwi, neuropatia cukrzycowa, niedobór estrogenów, pochwica, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, SSRI, stwardnienie rozsiane, suchość pochwy, terapia hormonalna, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenie orgazmu