wieloogniskowa leukoencefalopatia
Wieloogniskowa leukoencefalopatia, znana również jako postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), to rzadka, demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, która atakuje istotę białą mózgu. Jest ona spowodowana reaktywacją wirusa JC (John Cunningham), który jest obecny w organizmie większości dorosłych osób, lecz zwykle pozostaje w stanie uśpienia.
Choroba ta występuje niemal wyłącznie u pacjentów z osłabionym układem immunologicznym, w tym u osób z AIDS, chorych na nowotwory, po przeszczepach narządów oraz u pacjentów leczonych immunosupresyjnie, szczególnie nowoczesnymi lekami biologicznymi. PML charakteryzuje się postępującym uszkodzeniem mieliny, co prowadzi do zaburzeń neurologicznych, takich jak zaburzenia widzenia, osłabienie kończyn, zaburzenia mowy i funkcji poznawczych.
Diagnostyka PML opiera się na obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI), która wykazuje charakterystyczne wieloogniskowe zmiany demielinizacyjne, oraz na wykryciu wirusa JC w płynie mózgowo-rdzeniowym za pomocą metody PCR. Rokowanie w PML jest zwykle niekorzystne, szczególnie u pacjentów z AIDS. W przypadku pacjentów leczonych immunosupresyjnie, przerwanie terapii może prowadzić do poprawy, chociaż istnieje ryzyko zespołu rekonstrukcji immunologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aderolio
Aderolio (ewerolimus) jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym głównie w terapii po przeszczepieniu narządów, wymagającym szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, takich jak nefropatia wirusa BK czy postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML). W badaniu A2310 u pacjentów po przeszczepieniu serca wykazano zwiększoną śmiertelność z powodu zakażeń przy jednoczesnym stosowaniu indukcji króliczą globuliną antytymocytarną. Zaleca się profilaktykę przeciw Pneumocystis jiroveci i CMV oraz ścisłe monitorowanie stężenia ewerolimusu (C0) u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 i PgP wymagają szczególnej uwagi, gdyż mogą prowadzić do wzrostu stężenia ewerolimusu i zwiększenia toksyczności. Ponadto, stosowanie ewerolimusu wiąże się z ryzykiem rozwoju chłoniaków, nowotworów skóry, hiperlipidemii (wzrost cholesterolu i triglicerydów), obrzęku naczynioruchowego oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny lub takrolimusu.
azoospermia, bazyliksymab, białkomocz, chłoniak, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna w mikroemulsji, ewerolimus, glikoproteina p, hiperlipidemia, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia BK, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, pneumocystozowe zapalenie płuc, posocznica, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, rabdomioliza, substrat CYP3A4, szczepionka żywa, takrolimus, torbiel limfatyczna, tymoglobulina, wieloogniskowa leukoencefalopatia, wirus JC, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica tętnicza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy