mikropęknięcie ścięgna
Mikropęknięcie ścięgna to niewielkie, częściowe uszkodzenie struktury ścięgna, które może powstać w wyniku przeciążenia, urazu lub powtarzalnych mikrourazów. W przeciwieństwie do całkowitego zerwania, mikropęknięcia obejmują tylko część włókien kolagenowych tworzących ścięgno, co powoduje ból i ograniczenie funkcji, ale nie prowadzi do całkowitej utraty ciągłości tkanki.
Diagnostyka mikropęknięć ścięgien opiera się głównie na badaniu klinicznym, ultrasonografii i rezonansie magnetycznym. USG pozwala uwidocznić drobne zaburzenia struktury ścięgna, podczas gdy MRI oferuje dokładniejszą ocenę stopnia uszkodzenia i zmian zapalnych towarzyszących mikropęknięciom.
Leczenie mikropęknięć ścięgien obejmuje odpoczynek, fizykoterapię, leki przeciwzapalne i rehabilitację. W większości przypadków nie jest wymagane leczenie operacyjne. Kluczowe znaczenie ma właściwa rehabilitacja, która powinna uwzględniać stopniowe wprowadzanie obciążeń i ćwiczeń ekscentrycznych, szczególnie skutecznych w procesie przebudowy uszkodzonego ścięgna.
Mikropęknięcia ścięgien najczęściej dotyczą ścięgna Achillesa, ścięgien stożka rotatorów barku, ścięgna rzepki (tzw. kolano skoczka) oraz nadkłykcia bocznego kości ramiennej (łokieć tenisisty). Nieleczone mikropęknięcia mogą prowadzić do przewlekłych tendinopatii i zwiększają ryzyko całkowitego zerwania ścięgna podczas aktywności fizycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to zapalne schorzenie ścięgien przyczepiających się do przyśrodkowego nadkłykcia kości ramiennej, wywołane powtarzającymi się skurczami mięśni przedramienia, prowadzącymi do mikropęknięć i bólu w wewnętrznej części łokcia. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście przyśrodkowego nadkłykcia, który wywołuje ból przy zgięciu grzbietowym nadgarstka i wyproście łokcia. Różnicowanie obejmuje wykluczenie uszkodzeń więzadła pobocznego łokciowego, uwięźnięcia nerwu łokciowego, złamań, zapalenia stawów i innych patologii. Współistnienie zapalenia nerwu łokciowego może występować nawet u 50% pacjentów. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zapalenia stawów, obecność zwapnień u 25% pacjentów), USG (czułość 95%, swoistość 92%) oraz MRI (złoty standard do oceny tkanek miękkich i stopnia uszkodzenia ścięgien), są stosowane w przypadkach niejasnych lub podejrzenia współistniejących schorzeń.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikropęknięcie ścięgna, osteochondritis dissecans, pronacja przedramienia, radiografia, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, tendinoza, test iniekcyjny, ultrasonografia, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie nerwu łokciowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy