zachowanie związane z objadaniem się
Zachowania związane z objadaniem się (ang. binge eating behaviors) obejmują powtarzające się epizody spożywania znacznie większej ilości jedzenia niż większość osób zjadłaby w podobnym czasie i okolicznościach, którym towarzyszy poczucie braku kontroli nad jedzeniem. W przeciwieństwie do bulimii, zachowania te nie są kompensowane poprzez wymioty, nadmierne ćwiczenia czy inne metody zapobiegające przyrostowi masy ciała.
Diagnostycznie zachowania związane z objadaniem się stanowią główny objaw zaburzenia z napadami objadania się (BED – Binge Eating Disorder), które zostało oficjalnie uznane jako odrębna jednostka chorobowa w DSM-5. Aby rozpoznać BED, epizody objadania się muszą występować co najmniej raz w tygodniu przez okres trzech miesięcy i wiązać się z wyraźnym dystresem psychicznym.
Patofizjologia objadania się obejmuje zaburzenia w układzie nagrody w mózgu, z nieprawidłowościami w przekaźnictwie dopaminergicznym i serotoninergicznym. Badania neuroobrazowe wykazują zmiany aktywności w obwodach korowo-prążkowiowo-wzgórzowych, które regulują zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu i kontrolą impulsów.
Leczenie zachowań związanych z objadaniem się wymaga podejścia wielodyscyplinarnego. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) ukierunkowana na zaburzenia odżywiania wykazuje najwyższą skuteczność. Farmakoterapia, szczególnie z wykorzystaniem leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI oraz lisdeksamfetaminy, może stanowić istotne uzupełnienie leczenia psychoterapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Bulimia nerwowa (BN) charakteryzuje się nawracającymi epizodami objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami, takimi jak wymioty czy stosowanie środków przeczyszczających. Remisję po leczeniu stacjonarnym osiąga około 35,2% pacjentów, a czynniki sprzyjające poprawie to niższy poziom objawów przy przyjęciu, wzrost BMI podczas hospitalizacji oraz redukcja objawów w trakcie leczenia. Wczesna odpowiedź na terapię, zwłaszcza zmniejszenie częstotliwości objadania się i zachowań kompensacyjnych do 6. sesji terapeutycznej, jest kluczowym predyktorem długoterminowej remisji zarówno w terapii rodzinnej (FBT-BN), jak i psychodynamicznej (SPT). Pacjenci bez wczesnej poprawy mogą wymagać zmiany strategii terapeutycznej. W leczeniu samopomocowym wczesna poprawa psychopatologii zaburzeń odżywiania przed 6. sesją również dobrze prognozuje remisję, co wskazuje na konieczność monitorowania efektów terapii i ewentualnej modyfikacji podejścia.
anoreksja, anoreksja typu restrykcyjnego, bulimia nerwowa, epizod objadania się, hospitalizacja, interwencja terapeutyczna, kontrola hamująca, leczenie stacjonarne, predyktor odpowiedzi na leczenie, proces neuroobliczeniowy, psychopatologia zaburzeń odżywiania, środek przeczyszczający, terapia psychodynamiczna, terapia rodzinna, wskaźnik masy ciała, wymioty, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zachowanie związane z objadaniem się