śródpiersie
Śródpiersie (łac. mediastinum) to przestrzeń anatomiczna w klatce piersiowej, zlokalizowana między obiema jamami opłucnowymi. Stanowi centralną część klatki piersiowej, w której znajdują się liczne ważne struktury, w tym serce z osierdziem, duże naczynia krwionośne (aorta, żyły główne, tętnice i żyły płucne), przełyk, tchawica, oskrzela główne, grasica, węzły chłonne oraz nerwy.
Anatomicznie śródpiersie dzieli się na część górną (powyżej poziomu kąta mostka) oraz dolną, która dalej dzieli się na przednie (przed osierdziem), środkowe (zawierające serce i osierdziowe) oraz tylne (za osierdziem). Ta klasyfikacja ma znaczenie kliniczne, ponieważ określone patologie często występują w konkretnych częściach śródpiersia.
Choroby śródpiersia obejmują nowotwory (chłoniaki, guzy grasicy, potworniaki, przerzuty), infekcje (zapalenie śródpiersia), tętniaki aorty, rozszerzenie żył, powiększenie węzłów chłonnych oraz odmy śródpiersia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz inwazyjnych technikach pobierania materiału do badań histopatologicznych, takich jak mediastinoskopia czy biopsja przezoskrzelowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gadovist 1,0 604,72 mg/ml
Gadovist 1,0 (gadobutrol 604,72 mg/ml, 1,0 mmol/ml) jest paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym wyłącznie w diagnostyce metodą rezonansu magnetycznego (MRI) u pacjentów w każdym wieku, w tym noworodków donoszonych. Preparat umożliwia wzmocnienie kontrastu w badaniach MRI głowy, rdzenia kręgowego, całego ciała (głowa i szyja, klatka piersiowa, piersi, jama brzuszna, miednica, przestrzeń zaotrzewnowa, kończyny i układ mięśniowo-szkieletowy) oraz w angiografii rezonansu magnetycznego (CE-MRA). Gadovist 1,0 pozwala na precyzyjne zobrazowanie zmian patologicznych, nieprawidłowości strukturalnych oraz ocenę naczyń krwionośnych, w tym zwężeń i tętniaków. W kardiologii preparat służy do oceny perfuzji mięśnia sercowego pod obciążeniem farmakologicznym oraz do oceny żywotności mięśnia sercowego metodą wzmocnienia opóźnionego, co jest istotne w kwalifikacji do rewaskularyzacji.
angiografia rezonansu magnetycznego, gadobutrol, gruczoł krokowy, kwalifikacja do zabiegu, nieprawidłowość naczyniowa, ośrodkowy układ nerwowy, paramagnetyczny środek kontrastowy, perfuzja mięśnia sercowego, przestrzeń zaotrzewnowa, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, śródpiersie, tętniak, tkanka gruczołowa, tkanki miękkie, trzustka, wzmocnienie kontrastowe, wzmocnienie opóźnione, zabieg rewaskularyzacyjny, zmiana patologiczna, żywotność mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa – Etiologia i przyczyny
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się przemieszczeniem górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującym wpływem osłabienia mięśni przepony i poszerzenia rozworu przełykowego, szczególnie u pacjentów powyżej 50 roku życia, u których częstość występowania sięga 55-60%, choć objawy kliniczne występują jedynie u około 9%. Czynniki ryzyka obejmują zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne spowodowane otyłością, ciążą, przewlekłym kaszlem, zaparciami, POChP, a także urazy i zabiegi chirurgiczne w obrębie jamy brzusznej i klatki piersiowej. Wrodzone predyspozycje, takie jak duży rozwór przełykowy czy genetyczne osłabienie tkanek łącznych, również odgrywają rolę. Przewlekłe stany zapalne, zwłaszcza refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), mogą prowadzić do zwłóknienia i skrócenia przełyku, nasilając patologię.
błona przeponowo-przełykowa, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, mięsień przepony, niewydolność wątroby, perystaltyka przełyku, POChP, połączenie żołądkowo-przełykowe, przepuklina mieszana, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przewlekłe zaparcia, przewlekły kaszel, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, skurcz przepony, śródpiersie, tkanka łączna, wodobrzusze, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Diagnostyka i diagnoza
Pniowiec tętniczy to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego dużego naczynia tętniczego wychodzącego z serca, zamiast dwóch prawidłowych – aorty i tętnicy płucnej. Wada ta najczęściej współistnieje z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD), co prowadzi do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej. Diagnostyka prenatalna opiera się na przezklatkowym badaniu echokardiograficznym płodu (dokładność około 92,3%), ultrasonografii 3D/4D oraz technikach dopplerowskich, umożliwiających wizualizację pojedynczego pnia tętniczego i tętnic płucnych. Po urodzeniu rozpoznanie wspomagają objawy kliniczne takie jak sinica, tachypnea, hepatomegalia, tachykardia oraz charakterystyczne szmery serca. Diagnostyka obrazowa obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej, cewnikowanie serca, tomografię komputerową (CCT) i rezonans magnetyczny serca (CMRI), które pozwalają na ocenę anatomii, funkcji serca oraz powikłań, w tym nadciśnienia płucnego.
atrezja płucna, cewnikowanie serca, choroba naczyniowa płuc, echokardiogram, echokardiogram płodowy, elektrokardiogram, hepatomegalia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, pniowiec tętniczy, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, sinica, śródpiersie, szmer serca, tachykardia, tachypnea, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ultrasonografia 3D i 4D, zaburzenia oddychania, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół delecji 22q11.2, zespół DiGeorge’a - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jądra – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak jądra, najczęstszy nowotwór złośliwy u mężczyzn w wieku 15-35 lat, charakteryzuje się bardzo dobrym rokowaniem, z ponad 95% skutecznością leczenia i 5-letnim przeżyciem netto na poziomie 97% w Kanadzie. Rokowanie zależy od typu histologicznego (seminoma vs non-seminoma), stadium zaawansowania oraz lokalizacji przerzutów. Seminoma cechuje się lepszą prognozą, z 5-letnim przeżyciem około 90% przy przerzutach ograniczonych do węzłów chłonnych lub płuc. W przypadku non-seminoma, obecność przerzutów pozagonadalnych, zwłaszcza w śródpiersiu, oraz wysokie poziomy markerów nowotworowych wiążą się z gorszym rokowaniem. 5-letnie przeżycie względne wynosi >99% dla nowotworu ograniczonego do jądra, 96% przy zajęciu węzłów chłonnych zaotrzewnowych i 73% przy przerzutach do odległych narządów.
analiza wieloczynnikowa, chemioterapia wielolekowa, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, guz pierwotny, inwazja naczyń limfatycznych, klasyfikacja IGCCCG, komórki rozrodcze, marker nowotworowy, nasieniak, nienasieniak, nowotwór jądra, nowotwór złośliwy, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, przeżycie 5-letnie, rak jądra, rak zarodkowy, śródpiersie, stadium zaawansowania, stosunek neutrofili do limfocytów, typ histologiczny, węzły chłonne zaotrzewnowe - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i obrzęki jąder – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Guzy i obrzęki jąder mają zróżnicowane etiologie, z przewagą zmian łagodnych, jednak każdy wykryty guz wymaga specjalistycznej oceny ze względu na ryzyko raka jądra, najczęstszego nowotworu u mężczyzn w wieku 15-35 lat. Charakterystycznym objawem jest bezbolesny guz jądra, choć bolesne powiększenie również może wskazywać na nowotwór. Rokowanie w raku jądra jest bardzo dobre, z ponad 95% skutecznością leczenia i wzrostem do 98% przy wczesnej diagnozie. W Anglii 5-letnia przeżywalność wynosi około 95%, a 10-letnia około 90%. Kluczowe czynniki prognostyczne to typ histologiczny (nasieniaki vs nienasieniaki), lokalizacja pierwotna guza, stopień zaawansowania i obecność przerzutów, zajęcie węzłów chłonnych zaotrzewnowych oraz poziomy markerów nowotworowych. System klasyfikacji IGCCCG dzieli guzy na grupy rokownicze, różnicując rokowanie i plan leczenia.
chemioterapia, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dysfagia, guz i obrzęk jądra, guz zarodkowy jądra, IGCCCG, marker nowotworowy, moszna, nasieniak, nienasieniak, niepłodność, nowotwór komórek rozrodczych, orchidektomia, powiększenie jądra, pozagonadalny guz zarodkowy, przerzut, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, rak jądra, samobadanie jąder, śródpiersie, węzeł chłonny, węzeł chłonny zaotrzewnowy, zmiana łagodna - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Działania niepożądane
Streptococcus pneumoniae, jako składnik liofilizatu OM-85 w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, wykazuje zdolność do stymulacji układu immunologicznego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), mogą manifestować się wysypką rumieniową, obrzękami (powiek, twarzy, obwodowymi), świądem oraz dusznością, a w rzadkich przypadkach (częstość nieznana) obrzękiem naczynioruchowym, stanowiącym zagrożenie życia. W obrębie układu oddechowego najczęściej obserwuje się kaszel (często, ≥1/100 do <1/10), co wymaga różnicowania z objawami pierwotnej infekcji. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i bóle brzucha (często, ≥1/100 do <1/10), oraz nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100) mogą wymagać odstawienia preparatu ze względu na ryzyko odwodnienia i pogorszenia stanu pacjenta.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, Broncho-Vaxom, drgawki gorączkowe, dwoinka zapalenia płuc, klatka piersiowa, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, monitoring działań niepożądanych, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, OM-85, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, śródpiersie, Streptococcus pneumoniae, systemowa reakcja immunologiczna, tkanka podskórna, układ oddechowy, wysypka rumieniowa, wysypka uogólniona, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku mas mosznowych jest ściśle uzależnione od etiologii, czasu rozpoznania oraz zastosowanego leczenia. W ostrych stanach, takich jak skręt jądra, kluczowy jest czas interwencji – skuteczność leczenia spada do 50% po 12 godzinach i do 10% po 24 godzinach. W diagnostyce pomocna jest skala Testicular Workup for Ischemia and Suspected Torsion, umożliwiająca selekcję pacjentów do dalszej diagnostyki obrazowej. W przypadku raka jądra rokowanie zależy od typu histologicznego (lepsze dla nasieniaków niż nienasieniaków), lokalizacji guza, stadium zaawansowania, obecności przerzutów (gorsze przy przerzutach pozapłucnych), stanu węzłów chłonnych zaotrzewnowych oraz poziomu markerów nowotworowych. Wartość graniczna stosunku neutrofili do limfocytów (NLR) między 2,5 a 4 jest istotnym wskaźnikiem prognostycznym, korelującym z zaawansowaniem choroby, obecnością przerzutów i odpowiedzią na chemioterapię.
chemioterapia, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, guz zarodkowy, IGCCCG, limfadenektomia zaotrzewnowa, marker nowotworowy, masa mosznowa, nasieniak, nienasieniak, orchidektomia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, rak jądra, skala ECOG, skala TWIST, skręt jądra, śródpiersie, stosunek neutrofili do limfocytów, węzły chłonne zaotrzewnowe, żylaki powrózka nasiennego