kumulacja reiny
Kumulacja reiny, znana również jako agregacja reiny, to zjawisko polegające na gromadzeniu się reiny (bydlęcej proreniny) w organizmie, co może prowadzić do zaburzenia równowagi enzymatycznej i wpływać na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Reina jest prekursorem reniny, enzymu produkowanego przez komórki aparatu przykłębuszkowego w nerkach.
W warunkach fizjologicznych układ RAA odgrywa kluczową rolę w regulacji ciśnienia tętniczego, gospodarki sodowo-potasowej oraz objętości płynów ustrojowych. Zaburzenia prowadzące do kumulacji reiny mogą skutkować nadmierną aktywacją tego układu, co klinicznie może manifestować się nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami elektrolitowymi oraz upośledzeniem funkcji nerek.
Diagnostyka kumulacji reiny opiera się na oznaczeniu stężenia reiny oraz aktywności reniny w osoczu, ocenie funkcji nerek oraz badaniach obrazowych. Leczenie ukierunkowane jest na normalizację aktywności układu RAA poprzez stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagonistów receptora angiotensynowego (ARB) lub bezpośrednich inhibitorów reniny, w zależności od przyczyny i nasilenia zaburzeń.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Normosan zawiera glikozydy antrachinonowe pochodzące z kory kruszyny i listków senesu, które nie ulegają hydrolizie ani absorpcji w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Aktywacja tych związków następuje dopiero w jelicie grubym pod wpływem bakterii jelitowych, które przekształcają je w aktywne metabolity, takie jak emodyno-9-antron i antron reiny, odpowiedzialne za efekt przeczyszczający. Po uwolnieniu aglikonów dochodzi do ich częściowej absorpcji i dalszej biotransformacji w wątrobie, głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarczanami. W badaniach u ludzi po podaniu 20 mg sennozydów przez 7 dni maksymalne stężenie reiny we krwi wynosiło 100 ng/ml, bez obserwacji kumulacji. Dominującą drogą eliminacji metabolitów jest wydalanie z kałem (~90%), natomiast wydalanie nerkowe stanowi 3-6%.
antrapochodna, antron reiny, bakteria jelitowa, bariera łożyskowa, działanie przeczyszczające, emodyno-9-antron, glikozyd antrachinonowy, glukofrangulina A, koniugacja z kwasem glukuronowym, kora kruszyny, kumulacja reiny, listek senesu, metabolizm wątrobowy, polimer polichinonowy, sennozyd -
Leksykon leków
Lek Xenna zawiera liście senesu, których główną substancją czynną są glikozydy hydroksyantracenowe, przeliczone na 30 mg sennozydu B w jednej saszetce (0,9-1,1 g liści). Sennozydy nie ulegają wchłanianiu w jelicie cienkim ani degradacji przez enzymy trawienne, natomiast w jelicie grubym są metabolizowane przez florę bakteryjną do aktywnego reinoantronu. Metabolity te, w tym reina i sennidyny, występują we krwi głównie jako glukuroniany i siarczany. Wchłanianie reinoantronu jest ograniczone (<10%), a wydalanie metabolitów odbywa się głównie drogą jelitową (ok. 90% w kale), z mniejszym udziałem dróg nerkowej (3-6%) i żółciowej. Maksymalne stężenie reiny we krwi u ludzi po podaniu 20 mg sennozydów przez 7 dni wynosiło 100 ng/ml, bez obserwacji kumulacji.
aglikony, bariera krew-mleko, bariera łożyskowa, droga jelitowa, droga żółciowa, flora jelitowa, glikozyd hydroksyantracenowy, glukuronian i siarczan, jelito cienkie, jelito grube, kumulacja reiny, liść senesu, metabolit aktywny, metabolit sennozydu, polimer polichinonowy, reina i sennidyna, reinoantron, sennozyd, sennozyd B, strąk senesu, wydalanie z moczem, Xenna, β-O-glikozyd
