zaburzenia węchowe

Zaburzenia węchowe (dysosmia) obejmują szereg stanów, w których zdolność do wykrywania i rozpoznawania zapachów jest upośledzona. Do najczęstszych form zaburzeń węchowych należą: anosmia (całkowita utrata węchu), hiposmia (obniżona wrażliwość węchowa), parosmia (zniekształcone odczuwanie zapachów) oraz fantosmia (odczuwanie zapachów, które nie istnieją).

Etiologia zaburzeń węchowych jest zróżnicowana i obejmuje infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19), urazy głowy, ekspozycję na toksyny, choroby neurodegeneracyjne (choroba Parkinsona, choroba Alzheimera), zaburzenia endokrynologiczne, zmiany anatomiczne (polipy nosowe, skrzywienie przegrody nosowej) oraz proces starzenia się organizmu. U około 20% pacjentów przyczyna pozostaje nieustalona.

Diagnostyka zaburzeń węchowych opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach identyfikacji zapachów (UPSIT, Sniffin’ Sticks), badaniach obrazowych (CT, MRI) oraz endoskopii jam nosa. W wybranych przypadkach wskazana jest konsultacja neurologiczna, otolaryngologiczna lub psychiatryczna.

Leczenie zaburzeń węchowych zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (kortykosteroidy donosowe, antybiotyki), zabiegi chirurgiczne (w przypadku zmian anatomicznych), terapię węchową (rehabilitacja węchu) oraz leczenie choroby podstawowej. Rokowanie jest zróżnicowane – pełny powrót funkcji węchowej obserwuje się u 30-60% pacjentów, zależnie od etiologii.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl