tomografia pozytonowa emisyjna

Tomografia pozytonowa emisyjna (PET, Positron Emission Tomography) to zaawansowana technika obrazowania diagnostycznego w medycynie nuklearnej, która umożliwia uzyskanie informacji o metabolizmie tkanek i narządów pacjenta. Badanie PET polega na dożylnym podaniu radiofarmaceutyku zawierającego izotop promieniotwórczy emitujący pozytrony, najczęściej jest to 18F-fluorodeoksyglukoza (FDG).

W metodzie PET wykorzystuje się zjawisko anihilacji pozytronu z elektronem, w wyniku której powstają dwa fotony gamma poruszające się w przeciwnych kierunkach. Dzięki detekcji tych fotonów możliwe jest zlokalizowanie miejsca anihilacji i utworzenie trójwymiarowego obrazu rozkładu radiofarmaceutyku w organizmie. Aktywność metaboliczna komórek jest bezpośrednio związana z wychwytem znacznika – im większa aktywność metaboliczna (np. w przypadku komórek nowotworowych), tym większy wychwyt.

Obecnie najczęściej stosowane są skanery hybrydowe PET/CT lub PET/MRI, które łączą funkcjonalne informacje metaboliczne z PET oraz anatomiczne szczegóły z tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI). Główne zastosowania kliniczne PET obejmują: onkologię (diagnostyka, staging i monitorowanie odpowiedzi na leczenie nowotworów), kardiologię (ocena żywotności mięśnia sercowego) oraz neurologię (diagnostyka chorób neurodegeneracyjnych, padaczki i ocena funkcji mózgu).

Badanie PET cechuje się wysoką czułością, która pozwala wykryć zmiany chorobowe zanim staną się widoczne w innych metodach obrazowania. Ograniczenia metody związane są z kosztami, dostępnością, koniecznością posiadania cyklotronu do produkcji radiofarmaceutyków oraz obciążeniem pacjenta dawką promieniowania jonizującego.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Właściwości farmakokinetyczne

Bupropion w postaci chlorowodorku o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Po podaniu 300 mg Cmax wynosi około 160 ng/ml i osiągane jest po 5 godzinach. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez CYP2B6, do aktywnych metabolitów: hydroksybupropionu (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropionu, Tmax ~7 h), treohydrobupropionu (AUC 5-krotnie wyższe, Tmax ~8 h) oraz erytrohydrobupropionu. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i metabolity wykazują umiarkowane wiązanie z białkami osocza (42-84%) oraz szeroką dystrybucję (Vd ~2000 l). Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach regularnego stosowania. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (87% dawki), z minimalnym udziałem formy niezmienionej (0,5%).
AUC, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, Cmax, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, farmakokinetyka liniowa, hydroksybupropion, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2B6, klirens doustny, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolizm bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, redukcja grupy karbonylowej, stała inhibicji, stan stacjonarny, tomografia pozytonowa emisyjna, transporter dopaminy, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Neuraxpharm 300 mg

Bupropion w dawce 300 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach, z biodostępnością przekraczającą 87%. W organizmie powstają trzy aktywne metabolity: hydroksybupropion (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropion, Tmax 7 h), treohydrobupropion (Cmax podobne do bupropionu, AUC 5-krotnie wyższe, Tmax 8 h) oraz erytrohydrobupropion (stężenia porównywalne do bupropionu, Tmax 8 h). Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Objętość dystrybucji wynosi około 2000 l, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Bupropion i metabolity przenikają do mleka oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową, wiążąc się z transporterem dopaminy w OUN (około 25% przy dawce 150 mg dwa razy dziennie). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2B6, z udziałem innych izoenzymów CYP450, a także redukcję grupy karbonylowej (treohydrobupropion). Bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Klirens wynosi około 200 l/h, a okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu to około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, CYP1A2, CYP2D6, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP2B6, izoenzym cytochromu P450, klirens bupropionu, marskość wątroby, metabolit bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Neuraxpharm 150 mg

Bupropion Neuraxpharm w dawce 150 mg (130,20 mg substancji czynnej) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych 50-450 mg/dobę, z maksymalnym stężeniem (Cmax) około 160 ng/ml osiąganym po 5 godzinach od podania dawki 300 mg. Biodostępność jest wysoka (≥87%), a spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku z postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2000 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (84%). Bupropion i jego aktywne metabolity (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) przenikają przez barierę krew-mózg, barierę łożyskową oraz do mleka kobiet karmiących. Hydroksybupropion, powstający głównie przez CYP2B6, osiąga stężenia w osoczu 3-krotnie wyższe (Cmax) i 14-krotnie wyższe (AUC) niż bupropion, z okresem półtrwania około 20 godzin. Treohydrobupropion i erytrohydrobupropion mają dłuższe okresy półtrwania (odpowiednio 37 i 33 godziny). Bupropion i hydroksybupropion wykazują umiarkowane hamowanie CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM), bez indukcji enzymów CYP450 w warunkach klinicznych.
aktywny metabolit, AUC, badanie in vitro, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, Cmax i AUC, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka, hydroksybupropion, indukcja enzymów, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2B6, klirens bupropionu, krańcowa niewydolność nerek, liniowa farmakokinetyka, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stała hamowania, stan stacjonarny, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt zwrotny dopaminy, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wellbutrin XR 300 mg

Bupropion chlorowodorek, dostępny w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg (Wellbutrin XR), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Po podaniu dawki 300 mg Cmax bupropionu wynosi około 160 ng/ml i osiągane jest po około 5 godzinach, natomiast główny metabolit hydroksybupropion osiąga Cmax po 7 godzinach, z wartościami Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższymi niż bupropion. Inne aktywne metabolity, treohydrobupropion i erytrohydrobupropion, osiągają maksymalne stężenia po 8 godzinach, z AUC odpowiednio 5- i 1,6-krotnie wyższymi niż bupropion. Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Bupropion ma objętość dystrybucji około 2000 l, wiąże się z białkami osocza w 84%, a jego metabolity w różnym stopniu. Przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową, a także jest wydzielany do mleka. W stanie stacjonarnym osiąga się stabilne stężenia po 8 dniach terapii.
akumulacja leku, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, ciężka marskość wątroby, CYP2B6, CYP2D6, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, izoenzym cytochromu P450, klirens doustny, marskość wątroby, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, stan stacjonarny leku, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pixigan 300 mg

Bupropion chlorowodorek, podawany w dawce 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach. Biodostępność jest wysoka, z co najmniej 87% dawki wchłanianej, a podanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę. Bupropion ulega intensywnemu metabolizmowi, dając trzy aktywne metabolity: hydroksybupropion (Cmax 3-krotnie wyższe, AUC 14-krotnie wyższe niż bupropion, Tmax 7 h), treohydrobupropion (Cmax podobne do bupropionu, AUC 5-krotnie wyższe, Tmax 8 h) oraz erytrohydrobupropion (stężenia porównywalne do bupropionu, Tmax 8 h). Objętość dystrybucji bupropionu wynosi około 2000 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Lek i metabolity przenikają do mleka matki oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm głównie zachodzi przez CYP2B6, a bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Klirens wynosi około 200 L/h, a okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu to około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach stosowania.
aktywny metabolit, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, działanie niepożądane, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2D6, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt zwrotny dopaminy, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wellbutrin XR 150 mg

Wellbutrin XR, zawierający chlorowodorek bupropionu w dawkach 150 mg i 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzuje się farmakokinetyką wykazującą liniowy wzrost Cmax i AUC bupropionu oraz jego aktywnych metabolitów (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Po podaniu 300 mg raz na dobę, Cmax bupropionu wynosi około 160 ng/ml, osiągane po około 5 godzinach, natomiast metabolity osiągają maksymalne stężenia po 7-8 godzinach. Hydroksybupropion wykazuje Cmax i AUC odpowiednio około 3 i 14 razy wyższe niż bupropion, a treohydrobupropion ma AUC około 5 razy większe. Bupropion i metabolity wykazują szeroką dystrybucję (Vd ~2000 l) oraz różne stopnie wiązania z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Lek i metabolity przenikają przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także są obecne w mleku kobiet karmiących. Bupropion jest inhibitorem CYP2D6 (Ki 21 µM), a hydroksybupropion również wykazuje hamowanie tego enzymu (Ki 13,3 µM). Metabolizm główny zachodzi przez CYP2B6, natomiast powstawanie treohydrobupropionu odbywa się bez udziału cytochromu P450. Wydalanie następuje głównie z moczem (87% dawki radioaktywnej), z minimalnym udziałem postaci niezmienionej (0,5%). Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, a treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu CYP2D6, izoenzym CYP2B6, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza, zróżnicowanie międzyosobnicze, zwrotny wychwyt dopaminy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Accord 300 mg

Chlorowodorek bupropionu w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Bupropion Accord 300 mg) charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml osiąganym po około 5 godzinach od podania. Biodostępność wynosi co najmniej 87%, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego wchłanianie. W stanie stacjonarnym aktywne metabolity bupropionu wykazują znacznie wyższe wartości Cmax i AUC: hydroksybupropion ma Cmax około 3-krotnie wyższe i AUC około 14-krotnie wyższe niż bupropion, treohydrobupropion ma podobne Cmax i około 5-krotnie wyższe AUC, natomiast erytrohydrobupropion wykazuje stężenia porównywalne z bupropionem. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 20 godzin dla bupropionu i hydroksybupropionu, a dla treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i jego metabolity wykazują różne stopnie wiązania z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%) i przenikają do mleka kobiet karmiących oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm bupropionu odbywa się głównie przez CYP2B6 (hydroksybupropion), a także przez redukcję grupy karbonylowej (treohydrobupropion), przy czym bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 µM i 13,3 µM).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, faza eliminacji, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP2B6, klirens, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, redukcja grupy karbonylowej, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pixigan 150 mg

Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu chlorowodorku bupropionu (Pixigan 150 mg) wykazują charakterystyczny profil farmakokinetyczny, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml osiąganym po 5 godzinach od podania dawki 300 mg. Biodostępność doustna jest wysoka (≥87%), a podawanie leku z posiłkiem nie wpływa na wchłanianie. Farmakokinetyka bupropionu i jego aktywnych metabolitów (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) jest liniowa w dawkach 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe stosowanie). Hydroksybupropion osiąga Cmax po 7 godzinach i ma AUC 14-krotnie większe niż bupropion, natomiast treohydrobupropion i erytrohydrobupropion wykazują dłuższe okresy półtrwania (odpowiednio około 37 i 33 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po około 8 dniach terapii. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2000 L) i umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Bupropion i metabolity przenikają przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet karmiących i w ciąży.
bariera biologiczna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, chlorowodorek bupropionu, ciężka marskość wątroby, CYP2B6, CYP2D6, cytochrom P450, eliminacja leku, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka leku, hydroksybupropion, indukcja enzymatyczna, interakcja metaboliczna, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stała inhibicji, stan stacjonarny leku, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, transporter dopaminy, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moreme 150 mg

Bupropion chlorowodorek, stosowany w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (dawki 150 mg i 300 mg), charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu dawki 300 mg Cmax wynosi około 160 ng/ml i osiągany jest po około 5 godzinach. Biodostępność jest wysoka (≥87%), a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na wchłanianie. Lek i jego aktywne metabolity (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) wykazują proporcjonalny wzrost Cmax i AUC w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (stosowanie przewlekłe). Bupropion ma dużą objętość dystrybucji (~2000 l), wiąże się z białkami osocza (84%), przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową oraz jest wydzielany do mleka. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2B6, a lek i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM), co ma znaczenie przy kojarzeniu z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach terapii.
aktywny metabolit, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, CYP2B6, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, inhibitor CYP2D6, klirens, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania eliminacji, prążkowie, redukcja grupy karbonylowej, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moreme 300 mg

Chlorowodorek bupropionu, podawany w dawce 300 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po 5 godzinach. W stanie stacjonarnym hydroksybupropion wykazuje Cmax około 3-krotnie wyższe i AUC 14-krotnie większe niż bupropion, natomiast treohydrobupropion ma podobne Cmax i 5-krotnie wyższe AUC. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, a treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i jego metabolity wykazują różne stopnie wiązania z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Metabolizm bupropionu odbywa się głównie przez CYP2B6 do hydroksybupropionu, natomiast redukcja grupy karbonylowej prowadzi do powstania treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu. Bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 µM). Biodostępność leku jest wysoka (co najmniej 87%), a podanie podczas posiłku nie wpływa na wchłanianie. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (87%), z minimalnym udziałem formy niezmienionej (0,5%).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, chlorowodorek bupropionu, CYP2B6, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, faza eliminacji, hydroksybupropion, klirens, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, redukcja grupy karbonylowej, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby