dystrybucja bizmutu
Dystrybucja bizmutu odnosi się do sposobu, w jaki bizmut, pierwiastek chemiczny o symbolu Bi i liczbie atomowej 83, jest rozprowadzany i metabolizowany w organizmie po podaniu preparatów zawierających ten pierwiastek. W medycynie bizmut jest stosowany głównie w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych, w tym wrzodów trawiennych, infekcji Helicobacter pylori oraz biegunek.
Po podaniu doustnym, związki bizmutu słabo wchłaniają się z przewodu pokarmowego – zazwyczaj mniej niż 1% dawki przedostaje się do krwiobiegu. Większość pozostaje w świetle jelita, gdzie działa miejscowo. Wchłonięty bizmut wiąże się z białkami osocza i jest transportowany głównie do nerek, wątroby, kości, a w mniejszym stopniu do mózgu i innych tkanek.
Wydalanie wchłoniętego bizmutu zachodzi głównie przez nerki, z moczem, choć część jest eliminowana z żółcią do kału. Proces eliminacji jest dwufazowy – z szybką początkową fazą (okres półtrwania około 1,5-5 godzin) i wolniejszą fazą końcową (okres półtrwania 5-11 dni), co może prowadzić do kumulacji pierwiastka przy długotrwałym stosowaniu.
Znajomość dystrybucji bizmutu jest istotna klinicznie ze względu na potencjalną toksyczność przy długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu, która może objawiać się encefalopatią, nefropatią lub obwodową neuropatią. Dlatego preparaty bizmutu zwykle stosuje się w ograniczonych czasowo kuracjach, szczególnie w terapii eradykacyjnej H. pylori.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Właściwości farmakokinetyczne
Bizmut w postaci bizmutu potasu cytrynianu zasadowego (140 mg, odpowiadające 40 mg bizmutu tlenku) stosowany w leku Pylera wykazuje długi okres półtrwania eliminacji (T½el) w osoczu (21-90 godzin) oraz we krwi (192-605 godzin), co prowadzi do kumulacji substancji przy schemacie dawkowania 4 razy dziennie przez 10 dni w skojarzeniu z omeprazolem 20 mg dwa razy na dobę. Stan równowagi stężeń bizmutu w osoczu i krwi osiągany jest około 4. dnia terapii, a średnie stężenia w 10. dniu utrzymują się poniżej 50 μg/l, choć sporadycznie obserwowano krótkotrwałe przekroczenia 50 μg/l, a u pojedynczych pacjentów nawet powyżej 100 μg/l. Wchłanianie bizmutu jest istotnie zwiększone przez omeprazol (Cmax wzrasta z 8,1 do 25,5 μg/l, a AUC z 48,5 do 140,9 μg·h/l), natomiast pokarm zmniejsza AUC o 60%, co jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego i może wydłużać ekspozycję H. pylori na lek. Zaleca się przyjmowanie Pylera po posiłkach oraz przed snem z przekąską, w połączeniu z omeprazolem dwa razy dziennie.
biodostępność metronidazolu, biodostępność tetracykliny, bizmut potasu cytrynian zasadowy, chlorowodorek tetracykliny, dysfagia, dystrybucja bizmutu, ekspozycja na lek, eradykacja Helicobacter pylori, końcowy okres półtrwania, kumulacja substancji, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan równowagi stężeń, stężenie miejscowe, stosowanie omeprazolu, wchłanianie bizmutu, wchłanianie ogólnoustrojowe