biopsja wycinająca
Biopsja wycinająca to procedura diagnostyczna polegająca na całkowitym usunięciu podejrzanej zmiany tkankowej w celu przeprowadzenia badania histopatologicznego. W przeciwieństwie do biopsji gruboigłowej czy cienkoigłowej, które pobierają jedynie fragment tkanki, biopsja wycinająca pozwala na kompletną ocenę struktury zmiany i jej marginesów.
Zabieg wykonuje się najczęściej w znieczuleniu miejscowym, choć w niektórych przypadkach może być konieczne znieczulenie ogólne. Biopsja wycinająca znajduje zastosowanie w diagnostyce zmian skórnych, guzków piersi, zmian w tkankach miękkich oraz innych lokalizacjach, gdzie istnieje podejrzenie procesu nowotworowego.
Metoda ta cechuje się wysoką wartością diagnostyczną, umożliwiając patologowi dokładną ocenę charakteru zmiany, jej złośliwości oraz – w przypadku nowotworów – radykalności wycięcia. W niektórych przypadkach biopsja wycinająca może być jednocześnie zabiegiem leczniczym, jeśli zmiana zostanie usunięta w całości z odpowiednim marginesem zdrowych tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Castlemana (CD) to rzadkie limfoproliferacyjne schorzenie o niejasnej etiologii, wymagające kompleksowej diagnostyki obejmującej badania kliniczne, obrazowe, laboratoryjne oraz histopatologiczne. Kluczowym badaniem jest biopsja wycinająca węzła chłonnego, umożliwiająca ocenę charakterystycznej architektury węzła, niezbędnej do rozpoznania. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie chłoniaków, chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty, choroba IgG4-zależna) oraz infekcji (HIV, HHV-8, EBV). Badania obrazowe (CT, PET, MRI, USG) pozwalają na ocenę rozległości i typu choroby (unicentryczna vs. multicentryczna). Typowe parametry laboratoryjne to m.in. podwyższone CRP, OB, niedokrwistość, trombocytopenia lub trombocytoza, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia oraz często podwyższone stężenie IL-6, szczególnie w MCD. W 2017 roku wprowadzono międzynarodowe kryteria diagnostyczne dla idiopatycznej wieloogniskowej choroby Castlemana (iMCD), wymagające obecności charakterystycznych cech histopatologicznych i powiększonych węzłów chłonnych ≥1 cm w co najmniej dwóch stacjach, a także spełnienia kryteriów klinicznych i laboratoryjnych.
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, choroba Castlemana, choroba IgG4-zależna, cytokiny prozapalne, hepatomegalia, HHV-8, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia, idiopatyczna wieloogniskowa choroba Castlemana, interleukina-6, kiła, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadpłytkowość, niedokrwistość, OB, organomegalia, pozytonowa tomografia emisyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, schorzenie limfoproliferacyjne, splenomegalia, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, trombocytopenia, trombocytoza, unicentryczna choroba Castlemana, wieloogniskowa choroba Castlemana, włóknienie szpiku, wodobrzusze, zakażenie EBV, zakażenie HIV, zespół POEMS, zespół TAFRO - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Epidemiologia
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (PCBCL) stanowi około 25-30% wszystkich pierwotnych chłoniaków skórnych, z częstością występowania około 3,1 przypadków na 1 000 000 osobolat według danych SEER. Choroba dotyka głównie osoby dorosłe w wieku 60-65 lat, z różnicami w zależności od podtypu: PCMZL pojawia się zwykle w 5. dekadzie życia, PCFCL około 51 lat, a PCDLBCL-LT u osób starszych (70-80 lat). PCBCL jest częstszy u mężczyzn (stosunek M/F około 1,7), z wyjątkiem PCDLBCL-LT, który dominuje u kobiet (M/F 1:3-4). Epidemiologia wykazuje także zróżnicowanie geograficzne i rasowe – PCBCL występuje najczęściej u nie-latynoskich białych (3,5/1 000 000 osobolat), a najrzadziej u osób rasy czarnej (1,5/1 000 000 osobolat). Najczęstsze podtypy to pcDLBCL (40%), PCFCL (30%) i PCMZL (25%), zróżnicowane pod względem rokowania i agresywności.
badanie histopatologiczne, badanie PET, biopsja skóry, biopsja szpiku kostnego, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, chłoniak skórny z komórek T, choroba układowa, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, immunosupresja, lek immunosupresyjny, limfocyt B, morfologia krwi, nawrót skórny, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, przeżycie względne, rozsiew pozaskórny, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, zajęcie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniaki stanowią heterogenną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, których prawidłowa diagnostyka jest kluczowa dla wyboru terapii i oceny rokowania. Podstawą rozpoznania jest biopsja węzła chłonnego, preferencyjnie wycinająca, umożliwiająca ocenę architektury węzła i identyfikację charakterystycznych komórek, np. Reed-Sternberga w chłoniaku Hodgkina. Diagnostyka uzupełniana jest przez badania histopatologiczne, immunofenotypowanie, cytogenetykę oraz molekularne techniki, takie jak sekwencjonowanie NGS. Badania obrazowe, w tym CT, PET-CT (z użyciem 18F-FDG) oraz MRI, pozwalają na ocenę rozprzestrzenienia choroby i monitorowanie odpowiedzi na leczenie. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, testy funkcji wątroby i nerek oraz markery biochemiczne (np. LDH), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mają znaczenie prognostyczne. Biopsja i aspiracja szpiku kostnego są istotne w ocenie zajęcia szpiku i określaniu stadium zaawansowania.
aberracja chromosomowa, analiza histopatologiczna, anemia, aspiracja szpiku kostnego, badanie cytogenetyczne, badanie fizykalne, badanie scyntygraficzne kości, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja płynna, biopsja szpiku kostnego, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak non-Hodgkin, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, hematopatolog, immunofenotypowanie, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórka Reed-Sternberga, laparoskopia, leukocytoza, małopłytkowość, mediastinoskopia, morfologia krwi, nowotwór złośliwy układu limfatycznego, powiększony węzeł chłonny, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, rozlany chłoniak z dużych komórek B, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk węzłów chłonnych – Diagnostyka i diagnoza
Limfadenopatia, definiowana jako powiększenie węzłów chłonnych, jest objawem reakcji układu odpornościowego na różnorodne czynniki chorobowe, najczęściej infekcje, rzadziej choroby autoimmunologiczne, nowotwory lub działania leków. Diagnostyka powinna rozpocząć się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, oceniającego lokalizację, wielkość (węzły >2 cm mogą sugerować proces nowotworowy), konsystencję, ruchomość i bolesność węzłów. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi z rozmazem, markery stanu zapalnego (OB, CRP), testy serologiczne w kierunku infekcji (EBV, HIV, HBV) oraz badania biochemiczne. Obrazowanie (USG, RTG klatki piersiowej, TK, MRI, PET-CT) jest kluczowe dla oceny charakteru i rozległości zmian. Biopsja węzła chłonnego, szczególnie excizyjna, pozostaje złotym standardem diagnostycznym w przypadkach utrzymującej się limfadenopatii (>2-4 tygodnie), braku odpowiedzi na leczenie, objawów ogólnych (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała) lub lokalizacji nadobojczykowej.
badania biochemiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, białko C-reaktywne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Gauchera, choroba kociego pazura, choroba Niemanna-Picka, choroba Stilla, gruźlica, hepatosplenomegalia, kiła, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, nocne poty, obrzęk węzłów chłonnych, odczyn Biernackiego, ostra białaczka limfoblastyczna, PET-CT, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sarkoidoza, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł Virchowa, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Problemy powiek obejmują szerokie spektrum schorzeń, od łagodnych do zagrażających życiu, z różnym rokowaniem zależnym od rodzaju i zaawansowania choroby oraz zastosowanego leczenia. Rak kolczystokomórkowy (SCC) powiek, drugi najczęstszy nowotwór złośliwy powiek, występuje z częstością 0,09-2,42/100 000 osób. Przeżycie specyficzne dla choroby (DSS) wynosi 95,7% po 2 latach i 94,9% po 5 latach obserwacji. Negatywne czynniki prognostyczne to wyższa kategoria guza (T wg AJCC 8. edycji), przerzuty do węzłów chłonnych, słabe zróżnicowanie, naciekanie okołonerwowe, inwazja oczodołu, immunosupresja oraz lokalizacja guza w górnej przyśrodkowej powiece. Ekspresja markerów p63 i koekspresja Ki67 korelują z gorszym rokowaniem. Ptoza, często leczona chirurgicznie, poprawia funkcję wzrokową i jakość życia, choć rewizja zabiegu jest konieczna u 8,7% pacjentów. Nieleczona ptoza u dzieci może prowadzić do astygmatyzmu, amblyopii i zaburzeń rozwoju widzenia, a wczesne leczenie poprawia rokowanie.
amblyopia, astygmatyzm, bakteryjne zapalenie spojówek, biopsja wycinająca, Chlamydia trachomatis, immunosupresja, inwazja oczodołu, jakość życia związana ze zdrowiem, leniwe oko, marker Ki67, naciekanie okołonerwowe, Neisseria gonorrhoeae, niedowidzenie, opadanie powieki, posocznica, przeżycie specyficzne dla choroby, ptoza, węzeł chłonny, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Leczenie
Guzy skórne, w większości przypadków łagodne i niekancerogenne, nie wymagają rutynowego leczenia, jednak konieczna jest ich obserwacja pod kątem zmian w rozmiarze, kolorze czy konsystencji. Wskazania do konsultacji lekarskiej obejmują guz utrzymujący się ponad 2 tygodnie, szybki wzrost, ból, twardość, objawy ogólne jak gorączka czy niezamierzona utrata masy ciała. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, ultrasonografii oraz biopsji, co pozwala na różnicowanie między łagodnymi zmianami (lipomy, torbiele) a nowotworami złośliwymi. Leczenie zachowawcze obejmuje obserwację, stosowanie zimnych lub ciepłych okładów, farmakoterapię (antybiotyki, NLPZ, kortykosteroidy) oraz mniej inwazyjne procedury takie jak aspiracja igłowa, krioterapia, elektrokoagulacja, liposukcja czy terapia laserowa. W przypadku guzów złośliwych stosuje się chirurgię, radioterapię, chemioterapię, terapię hormonalną i immunoterapię, podkreślając znaczenie wczesnej diagnozy i leczenia.
antybiotyk, aspiracja igłowa, biopsja, biopsja wycinająca, blizna keloidowa, chemioterapia, choroba Dupuytrena, drenaż chirurgiczny, elektrokoagulacja, fibroadenoma, fosfatydylocholina, guz skórny, guz złośliwy, immunoterapia, iniekcja kortykosteroidowa, krioterapia, lipom, liposukcja, lumpektomia, mastektomia, nerwiak Mortona, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór piersi, radioterapia, seroma, terapia hormonalna, terapia laserowa, torbiel, torbiel ganglionowa, torbiel piersi, USG, wycięcie chirurgiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Diagnostyka i diagnoza
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, agresywny nowotwór neuroendokrynny skóry, charakteryzujący się szybkim wzrostem i wysokim ryzykiem przerzutów, szczególnie do regionalnych węzłów chłonnych. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu fizykalnym skóry i węzłów chłonnych, z zastosowaniem reguły AEIOU (asymptomatyczny, szybko powiększający się, niedobór odporności, wiek >50 lat, ekspozycja na UV). Kluczowym elementem jest biopsja zmiany (wycinająca, nacinająca, sztancowa lub ścinająca) oraz badanie histopatologiczne i immunohistochemiczne, gdzie typowy profil MCC obejmuje dodatnią cytokeratynę 20 (CK20) w 95% przypadków, ujemny TTF-1 oraz markery neuroendokrynne (synaptofizyna, chromogranina A, CD56, NSE). Ocena zaawansowania choroby wymaga biopsji węzła wartowniczego (SLNB) u pacjentów bez klinicznie powiększonych węzłów (30-38% pozytywnych wyników) lub biopsji cienko-/gruboigłowej przy powiększonych węzłach, a także badań obrazowych PET-CT, CT, MRI i USG w celu wykrycia przerzutów odległych i regionalnych. System TNM 8. edycji AJCC/UICC służy do klasyfikacji stopnia zaawansowania i planowania leczenia.
badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie mikroskopowe, badanie PET-CT, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, chirurg onkologiczny, chromogranina A, czerniak, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, drobnokomórkowy rak płuca, enolaza neuronowa, krążące DNA nowotworowe, marker neuroendokrynny, minimalna choroba resztkowa, nawrót choroby, nowotwór neuroendokrynny, przerzut odległy, radioterapeuta, rak z komórek Merkla, reguła AEIOU, rezonans magnetyczny, synaptofizyna, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka skóry opiera się na wieloetapowym procesie, rozpoczynającym się od szczegółowego badania fizykalnego i wywiadu medycznego, ze szczególnym uwzględnieniem ekspozycji na promieniowanie UV oraz historii rodzinnej. Kluczowe jest badanie całej powierzchni skóry, w tym obszarów eksponowanych na słońce, oraz ocena regionalnych węzłów chłonnych. W diagnostyce wykorzystuje się zaawansowane, nieinwazyjne techniki obrazowania, takie jak dermoskopia, refleksyjna mikroskopia konfokalna (RCM), optyczna tomografia koherencyjna (OCT) oraz spektroskopia impedancji elektrycznej, które zwiększają precyzję wykrywania zmian nowotworowych. Złotym standardem pozostaje biopsja (wycinająca, stożkowa lub ścinająca), umożliwiająca ocenę histopatologiczną, w tym grubość guza wg Breslowa (w milimetrach) oraz wskaźnik mitotyczny, co jest niezbędne do określenia typu i stopnia zaawansowania nowotworu.
badanie fizykalne skóry, badanie węzła wartowniczego, biopsja, biopsja ścinająca, biopsja stożkowa, biopsja wycinająca, czerniak, dehydrogenaza mleczanowa, dermatoskop, dermoskopia, ekspozycja na słońce, komórka nowotworowa, mutacja genu BRAF, naskórek, optyczna tomografia koherencyjna, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, rak in situ, rak kolczystokomórkowy, rak skóry, refleksyjna mikroskopia konfokalna, reguła ABCDE, rezonans magnetyczny, spektroskopia impedancji elektrycznej, sztuczna inteligencja, teledermatologia, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wskaźnik mitotyczny, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) stanowi 15-20% wszystkich nowotworów skóry, z roczną zachorowalnością około 1,8 miliona przypadków globalnie. Nowotwór rozwija się z komórek nabłonka płaskiego naskórka, najczęściej w obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, takich jak skóra głowy, uszy czy szyja. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry (punch, shave lub excisional biopsy) oraz ocenie ryzyka nawrotu i rozprzestrzeniania się choroby. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie zmian, które mogą manifestować się jako twarde guzki, łuszczące się rany lub brodawkowate narośla. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na UV, jasną karnację, wiek powyżej 50 lat, immunosupresję oraz historię wcześniejszych nowotworów skóry. Profilaktyka opiera się na ochronie przeciwsłonecznej (SPF ≥30), unikaniu solariów, regularnym samobadaniu skóry oraz kontrolach dermatologicznych, szczególnie u osób z grup ryzyka. Witamina B3 (nikotynamid 1000 mg/dobę) wykazuje redukcję ryzyka nawrotów o 23%.
biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, cemiplimab, cetuksymab, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, immunoterapia, integralność skóry, komórki płaskonabłonkowe, krioterapia, lek immunosupresyjny, łyżeczkowanie i elektrodesykacja, nabłonek płaski, naskórek, nikotynamid, opieka paliatywna, pembrolizumab, płaskonabłonkowy rak skóry, promieniowanie UV, przerzut nowotworowy, rogowacenie słoneczne, samobadanie skóry, SCC in situ, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, węzeł chłonny, witamina B3, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Atypowa hiperplazja piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Atypowa hiperplazja piersi (AH) to stan przedrakowy charakteryzujący się nieprawidłowym rozrostem komórek w tkance piersiowej, zwiększający ryzyko rozwoju raka piersi około czterokrotnie w porównaniu do populacji ogólnej. Wyróżnia się dwa główne typy AH: atypową hiperplazję przewodową (ADH) i zrazikową (ALH). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (mammografia, USG) oraz biopsji igłowej, a w przypadku wykrycia AH często zaleca się biopsję chirurgiczną w celu wykluczenia obecności raka in situ lub inwazyjnego, które stwierdza się w 10-20% przypadków. Leczenie obejmuje wycięcie zmiany (biopsja wycinająca lub vacuum-assisted biopsy) oraz farmakoterapię blokującą estrogen (SERM: tamoksyfen, raloksyfen; inhibitory aromatazy: anastrozol, letrozol, eksemestan), co może zmniejszyć ryzyko raka piersi nawet o 86%. Monitorowanie pacjentek powinno obejmować badania kliniczne co 6-12 miesięcy, coroczną mammografię z tomosyntezą oraz rozważenie MRI piersi, szczególnie u kobiet z wysokim ryzykiem (>20% ryzyka inwazyjnego raka w ciągu życia).
anastrozol, atypowa hiperplazja piersi, atypowa hiperplazja przewodowa, atypowa hiperplazja zrazikowa, badanie obrazowe, biopsja chirurgiczna, biopsja igłowa, biopsja piersi, biopsja wspomagana próżnią, biopsja wycinająca, BRCA1, chemoprewencja, eksemestan, inhibitor aromatazy, letrozol, mammografia, mutacja genetyczna, ocena histopatologiczna, profilaktyczna mastektomia, rak in situ, rak inwazyjny, raloksyfen, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, stan przedrakowy, tamoksyfen, tomosynteza cyfrowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak skóry – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Czerniak skóry jest złośliwym nowotworem melanocytów o wysokim potencjale przerzutowania, stanowiącym główną przyczynę zgonów wśród nowotworów skóry. Wczesne rozpoznanie, oparte na badaniu dermatoskopowym i algorytmie ABCDE (asymetria, nieregularność brzegów, różnorodność kolorów, średnica ≥6 mm, ewolucja zmiany), oraz biopsja wycinająca są kluczowe dla poprawy rokowań. Diagnostyka zaawansowana obejmuje badania obrazowe (TK, MRI, PET), biopsję węzła wartowniczego oraz testy molekularne w kierunku mutacji BRAF, NRAS, KIT, GNAQ i GNA11. Leczenie chirurgiczne, w tym wycięcie miejscowe z marginesem od 5 mm do 2 cm, biopsja węzła wartowniczego i limfadenektomia, stanowi podstawę terapii. W zaawansowanych stadiach stosuje się immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych: pembrolizumab, niwolumab, ipilimumab, atezolizumab), terapię celowaną (inhibitory BRAF i MEK) oraz chemioterapię. Radioterapia jest wykorzystywana głównie w leczeniu węzłów chłonnych, zmian nieoperacyjnych oraz paliatywnie.
badanie dermatoskopowe, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, chirurgia Mohsa, czerniak in situ, czerniak skóry, fototyp skóry, immunoterapia, inhibitor BRAF, inhibitor MEK, inhibitor punktów kontrolnych, lęk przed nawrotem choroby, limfadenektomia, melanocyt, mutacja BRAF, opieka paliatywna, pembrolizumab, pięcioletnie przeżycie, podejście interdyscyplinarne, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przerzutowanie, przeszczep skóry, supresja szpiku kostnego, terapia adjuwantowa, terapia celowana, zapalenie jelita grubego, zapalenie tarczycy, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel naskórkowa – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel naskórkowa (epidermoid cyst) jest najczęstszą torbielą skórną, charakteryzującą się łagodnym, powolnym wzrostem i lokalizacją podskórną, najczęściej na twarzy, szyi, tułowiu, klatce piersiowej i plecach. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, gdzie typowo stwierdza się dobrze odgraniczoną, ruchomą zmianę z centralnym punctum. Wskazania do badań dodatkowych, takich jak USG, TK czy MRI, obejmują nietypową lokalizację, duże rozmiary, wątpliwości diagnostyczne lub planowanie zabiegu chirurgicznego. Biopsja (cienkoigłowa, wycinająca lub sztancowa) i badanie histopatologiczne są zalecane przy atypowym wyglądzie, szybkim wzroście, podejrzeniu nowotworu lub nawracających stanach zapalnych. Histopatologia wykazuje jednokomorową torbiel z nabłonkiem zawierającym ziarnistości keratohialinowe i uwarstwioną keratynę.
antybiotykoterapia, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie palpacyjne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, choroba Pageta, CRP, czerniak in situ, czyrak, diagnostyka różnicowa, morfologia krwi, posiew bakteriologiczny, punctum, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, rezonans magnetyczny, ropień, stan zapalny, steatocystoma multiplex, tłuszczak, tomografia komputerowa, torbiel dermoidalna, torbiel naskórkowa, torbiel włosowa, trądzik guzkowy, transformacja nowotworowa, zespół Gardnera - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak skóry – Diagnostyka i diagnoza
Czerniak skóry stanowi najgroźniejszy nowotwór skóry, którego rokowanie jest ściśle związane z wczesnym rozpoznaniem i dokładną oceną histopatologiczną. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny zmian skórnych według kryteriów ABCDE oraz badania węzłów chłonnych. Dermoskopia oraz nowoczesne techniki nieinwazyjne, takie jak mikroskopia konfokalna odbiciowa (RCM), spektroskopia impedancji elektrycznej (Nevisense™) czy testy z plastrami przylepnymi, wspomagają selekcję zmian wymagających biopsji. Biopsja wycinająca jest preferowaną metodą, umożliwiającą ocenę grubości guza według Breslowa (w mm) oraz poziomu Clarka, obecności owrzodzenia, wskaźnika mitotycznego i nacieku limfocytarnego, co ma kluczowe znaczenie dla rokowania i dalszego postępowania. W przypadku zmian o grubości ≥1 mm lub innych cech wysokiego ryzyka zalecana jest biopsja węzła wartowniczego (SLNB) w celu oceny regionalnego rozsiewu nowotworu.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja nacinająca, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, czerniak in situ, czerniak skóry, dehydrogenaza mleczanowa, dermoskopia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, mapowanie znamion, mikroskopia konfokalna odbiciowa, mutacja genetyczna, naciek limfocytarny, panel ekspresji genów, porównawcza hybrydyzacja genomowa, poziom Clarka, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, samobadanie skóry, spektroskopia impedancji elektrycznej, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, wskaźnik mitotyczny, znamię dysplastyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Epidemiologia
Włókniakogrusczolak piersi (fibroadenoma) jest najczęstszym łagodnym guzem piersi, szczególnie u kobiet w wieku rozrodczym, z najwyższą częstością występowania między 15 a 35 rokiem życia, a szczyt zachorowań przypada na wiek 20-30 lat (zwłaszcza 21-25 lat). Częstość występowania w populacji światowej wynosi około 10-15%, jednak w badaniu z Chin (prowincja Guangdong) u kobiet 18-40 lat sięgała aż 27,6%. Czynniki ryzyka obejmują rasę (częstsze u kobiet afroamerykańskich), wyższy status społeczno-ekonomiczny, środowisko miejskie (72% przypadków), stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, przyrost masy ciała ≥3 kg w ciągu 18 lat, silny stres oraz historię rodzinną raka piersi. Włókniakogrusczolaki wykazują zmienność pod wpływem hormonów – powiększają się przed miesiączką, w ciąży i podczas karmienia piersią. Około 1/3 zmian może samoistnie zmniejszyć się lub zniknąć, 1/3 powiększyć, a reszta pozostaje stabilna.
atypia, badanie dopplerowskie, badanie mammograficzne, badanie ultrasonograficzne, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, biopsja wycinająca, cykl miesiączkowy, doustny środek antykoncepcyjny, historia rodzinna, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja BI-RADS, łagodny guz piersi, rak piersi, terapia hormonalna zastępcza, transformacja złośliwa, wskaźnik masy ciała, zachorowalność - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak skóry nieczerniakowy (NMSC) obejmuje głównie rak podstawnokomórkowy (BCC, 75-80% przypadków) oraz rak kolczystokomórkowy (SCC, ok. 20%). Diagnostyka rozpoczyna się od wywiadu i badania fizykalnego skóry oraz węzłów chłonnych, a potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji (wycinającej, nacinającej, sztancowej lub zeskrobującej) z badaniem histopatologicznym. W przypadku podejrzenia rozsiewu nowotworu stosuje się badania obrazowe: CT, MRI, PET/CT oraz ultrasonografię wysokiej częstotliwości (HFUS). Dermoskopia zwiększa czułość diagnostyczną o 14% w porównaniu do samej inspekcji wizualnej, umożliwiając identyfikację charakterystycznych cech BCC, takich jak struktury liściaste, niebiesko-szare plamki i rozgałęzione naczynia krwionośne.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, biopsja nacinająca, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, carcinoma in situ, chirurgia mikrograficzna Mohsa, dermatolog, dermoskopia, kriochirurgia, mikroskopia konfokalna odbiciowa, naciekanie nerwów, onkolog, optyczna tomografia koherencyjna, patomorfolog, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut, radioterapia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry nieczerniakowy, rezonans magnetyczny, samobadanie skóry, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia wysokiej częstotliwości - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Hodgkina to złośliwy nowotwór układu limfatycznego charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga w specyficznym mikrośrodowisku zapalnym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, podstawowych badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, LDH) oraz zaawansowanych badaniach obrazowych, z PET-CT jako standardem w ocenie zaawansowania i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Biopsja wycinająca węzeł chłonny pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając pełną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową. Klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczny chłoniak Hodgkina (ok. 95% przypadków) z podtypami oraz chłoniaka guzkowego z przewagą limfocytów (NLPHL). Stopniowanie wg Ann Arbor z modyfikacją Lugano oraz ocena czynników prognostycznych (m.in. objawy B, masywne zajęcie śródpiersia, IPS) są kluczowe dla planowania terapii.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkinowski, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, gorączka nieznanego pochodzenia, gruźlica, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki Reed-Sternberga, limfopenia, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, neutrofilia, nocne poty, objawy B, odczyn Biernackiego, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rentgen klatki piersiowej, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie guzkowe, świąd skóry, szpik kostny, terapia celowana, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, utrata wagi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak podstawnokomórkowy (BCC) stanowi 80-90% wszystkich nowotworów skóry, z roczną częstością występowania około 3,6 miliona przypadków w USA. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, dermoskopii (dokładność 95-99%) oraz biopsji skóry, która jest złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie. Charakterystyczne cechy BCC to perłowobiały lub różowy guzek z teleangiektazjami, często lokalizowany na obszarach eksponowanych na UV, takich jak twarz, głowa i szyja. Histopatologicznie BCC dzieli się na podtypy niezróżnicowane (np. guzkowy, powierzchowny, naciekający) i zróżnicowane (np. keratotyczny, gruczolakowaty), co ma kluczowe znaczenie dla wyboru terapii i oceny ryzyka nawrotu. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak refleksyjna mikroskopia konfokalna (RCM) i optyczna tomografia koherencyjna (OCT), wspomagają diagnostykę i monitorowanie zmian.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, cecha dermoskopowa, choroba Bowena, czerniak amelanotyczny, czerniak złośliwy, czynnik ryzyka, dermatofibrosarcoma protuberans, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, inwazja tkanek, klasyfikacja TNM, łuszczyca kropelkowa, margines chirurgiczny, naciekanie okołonerwowe, naczynie krwionośne, nowotwór skóry, optyczna tomografia koherencyjna, patolog, podtyp histologiczny, promieniowanie UV, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, raport patologiczny, refleksyjna mikroskopia konfokalna, rezonans magnetyczny, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, teleangiektazja, tomografia komputerowa, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Diagnostyka i diagnoza
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) stanowi około 20% mięsaków tkanek miękkich u dorosłych i wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badanie kliniczne, obrazowanie (MRI, CT, PET) oraz ocenę histopatologiczną i molekularną. MRI jest badaniem z wyboru, umożliwiającym ocenę charakterystyki guza, jego relacji anatomicznych oraz obecności komponentu nietłuszczowego, co koreluje z agresywnością nowotworu. CT jest niezbędne do wykrywania przerzutów, zwłaszcza do płuc. Biopsja gruboigłowa pod kontrolą obrazowania stanowi podstawę do potwierdzenia diagnozy i określenia podtypu histologicznego, natomiast badania molekularne (IHC, FISH, RT-PCR) pozwalają na identyfikację charakterystycznych zmian genetycznych, takich jak amplifikacja MDM2 i CDK4 w WD-LS/DDLS czy translokacje t(12;16)(q13;p11) w śluzowatym mięsaku tłuszczakowatym (MLS). Nowoczesne metody, jak test NanoString, umożliwiają szybką i precyzyjną diagnostykę z 97,8% zgodnością ze standardami, skracając czas oczekiwania do 36 godzin.
badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie kliniczne, badanie molekularne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinająca, dermatofibrosarcoma protuberans, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunohistochemia, komórka tłuszczowa, lipoblast, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, nerwiakowłókniak, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, ocena histopatologiczna, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, RT-PCR, śluzowaty mięsak tłuszczakowaty, stopień złośliwości histologicznej, system TNM, tomografia komputerowa, translokacja t(12;16), ultrasonografia - Leksykon chorób i schorzeń
Atypowa hiperplazja piersi – Leczenie
Atypowa hiperplazja piersi (ADH) stanowi stan przedrakowy charakteryzujący się nieprawidłowym rozrostem komórek w tkance piersiowej, z ryzykiem progresji do raka piersi w zakresie 22-65% po biopsji rdzeniowej. Postępowanie chirurgiczne, takie jak biopsja wycinająca, biopsja wspomagana próżniowo czy lumpektomia, jest rekomendowane w przypadku wykrycia ADH w biopsji rdzeniowej lub niepokojących zmian w mammografii, celem wykluczenia obecności raka. Lokalizacja zmian podczas zabiegu może być wspomagana techniką lokalizacji drutem lub nasionkiem. W przypadku pacjentek o niskim ryzyku (brak mutacji BRCA1/2, niska ocena BI-RADS, brak rodzinnej historii raka) możliwe jest leczenie zachowawcze z nadzorem i/lub terapią farmakologiczną. Leczenie farmakologiczne obejmuje selektywne modulatory receptora estrogenowego (tamoksyfen, raloksyfen) oraz inhibitory aromatazy (exemestan, anastrozol), które zmniejszają ryzyko rozwoju raka piersi o 50-70%, przy stosowaniu przez 5 lat. Tamoksyfen redukuje ryzyko raka u kobiet z ADH o 86% (badanie NSABP P-1). Należy jednak uwzględnić potencjalne działania niepożądane, takie jak ryzyko raka endometrium, zakrzepicy czy udaru, zwłaszcza u kobiet powyżej 50. roku życia.
anastrozol, atypowa hiperplazja piersi, atypowa hiperplazja przewodowa, biomarker, biopsja chirurgiczna, biopsja piersi, biopsja rdzeniowa, biopsja wspomagana próżniowo, biopsja wycinająca, hiperplazja endometrium, hormonoterapia menopauzalna, inhibitor aromatazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lumpektomia, mammografia, mastektomia profilaktyczna, metformina, modulator receptora estrogenowego, mutacja BRCA, rak przewodowy in situ, raloksyfen, receptor estrogenowy, rezonans magnetyczny, stratyfikacja ryzyka, tamoksyfen, tomosynteza piersi, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak – Diagnostyka i diagnoza
Czerniak, stanowiący około 1% nowotworów skóry, jest odpowiedzialny za większość zgonów z powodu nowotworów skórnych, z prognozowanymi w USA na 2025 rok 104 960 nowymi przypadkami i 8 430 zgonami. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym z wykorzystaniem kryteriów ABCDE oraz dermatoskopii, mikroskopii konfokalnej, OCT i fotografii całego ciała. Biopsja wycinająca pozostaje złotym standardem, umożliwiając ocenę grubości Breslowa, kluczowego czynnika prognostycznego. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się testy molekularne, takie jak DermTech Melanoma (negatywna wartość predykcyjna >99%), panele ekspresji genów oraz badania mutacji BRAF, NRAS i KIT, co pozwala na precyzyjne określenie charakterystyki guza i planowanie terapii celowanej. Histopatologia ocenia także owrzodzenie, wskaźnik mitotyczny, naciekanie naczyń i obecność nacieku limfocytarnego, co wpływa na klasyfikację TNM i rokowanie.
analiza histopatologiczna, badanie kliniczne, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja ścinająca, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, czerniak, czerniak amelanotyczny, czerniak desmoplastyczny, dehydrogenaza mleczanowa, dermatoskopia, diagnostyka obrazowa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, grubość Breslowa, immunoterapia, inhibitor BRAF, limfadenektomia, mikroskopia konfokalna refleksyjna, mutacja BRAF, naciek limfocytarny, naciekanie naczyń limfatycznych, nowotwór skóry, objaw brzydkiego kaczątka, optyczna tomografia koherencyjna, owrzodzenie, panel ekspresji genów, porównawcza hybrydyzacja genomowa, poziom Clarka, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie UV, rezonans magnetyczny, test DermTech Melanoma, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Diagnostyka i diagnoza
Rogowiak kolczystokomórkowy (seborrheic keratosis) to powszechna, łagodna zmiana skórna u osób w średnim i starszym wieku, charakteryzująca się klinicznie uniesionymi, brodawkowatymi, brązowymi do czarnych grudkami, najczęściej lokalizowanymi na tułowie, twarzy i kończynach. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz dermatoskopii, gdzie obserwuje się torbiele typu milia, pseudotorbiele rogowe, szczeliny i bruzdy o wzorze mózgopodobnym oraz naczynia szpilkowe. W przypadkach niejednoznacznych lub podejrzenia złośliwości wskazane jest wykonanie biopsji (shave, punch lub excisional biopsy) i badania histopatologicznego, które potwierdza proliferację komórek naskórka, hiperkeratozę, papillomatozę, obecność cyst rogowych oraz brak atypii i inwazji podścieliska. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić czerniaka złośliwego, raka podstawnokomórkowego, raka kolczystokomórkowego, rogowacenie słoneczne, brodawki wirusowe, znamiona melanocytowe oraz włókniakonaroślaki.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja ścinająca, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, brodawki wirusowe, czerniak złośliwy, dermatolog, dermatoskop, dermatoskopia, hiperkeratoza, mikroskopia konfokalna, mikroskopia konfokalna refleksyjna, nowotwór złośliwy, objaw Leser-Trélat, papillomatoza, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, rogowiak kolczystokomórkowy, znamię atypowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Diagnostyka i diagnoza
Rak języka stanowi jedno z najczęstszych nowotworów głowy i szyi, a jego wczesne wykrycie jest kluczowe dla skuteczności terapii i rokowania. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego badania klinicznego jamy ustnej, obejmującego ocenę zmian morfologicznych takich jak leukoplakia, erythroplakia, guzki czy owrzodzenia oraz palpacyjną ocenę węzłów chłonnych szyi. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez biopsję – najczęściej nacinającą lub wycinającą – z badaniem histopatologicznym, które pozwala na określenie typu nowotworu i cech histologicznych. W diagnostyce obrazowej stosuje się tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), pozytonową tomografię emisyjną (PET-CT) oraz ultrasonografię (USG), które umożliwiają ocenę wielkości guza, inwazji miejscowej oraz obecności przerzutów do węzłów chłonnych i odległych narządów. Endoskopia (nazoendoskopia, laryngoskopia, faryngoskopia, panendoskopia) pozwala na dokładną wizualizację zmian i pobranie materiału do biopsji z trudno dostępnych miejsc.
badanie histopatologiczne, badanie kliniczne jamy ustnej, badanie palpacyjne, badanie przesiewowe, badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, biomarker śliny, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja szczoteczkowa, biopsja wycinająca, chemiluminescencja, laryngoskopia, leukoplakia, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, obrazowanie autofluorescencyjne, panendoskopia, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak języka, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie guza, stopień zaawansowania choroby, system TNM, tomografia komputerowa, tomografia optyczna, węzeł chłonny szyi, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak nieziarniczy (NHL) stanowi heterogeniczną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, wywodzących się z limfocytów B, T lub komórek NK. Diagnostyka opiera się na wieloetapowym procesie, którego podstawą jest biopsja wycinająca powiększonego węzła chłonnego, umożliwiająca dokładną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową, niezbędną do określenia podtypu chłoniaka. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, poziom dehydrogenazy mleczanowej (LDH) oraz testy serologiczne w kierunku infekcji wirusowych (HIV, HBV, HCV), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mogą wskazywać na obecność choroby. Obrazowanie, takie jak tomografia komputerowa (CT), pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz ultrasonografia, pozwala na ocenę lokalizacji, rozległości zmian oraz zaawansowania choroby, w tym zajęcia narządów pozalimfatycznych i ośrodkowego układu nerwowego.
analiza histopatologiczna, badania cytogenetyczne, badanie endoskopowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja szpiku kostnego, biopsja wycinająca, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunofenotypowanie, immunohistochemia, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórki nowotworowe, krążące DNA nowotworowe, międzynarodowy indeks prognostyczny, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, powiększone węzły chłonne, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, stadium zaawansowania choroby, terapia celowana, tomografia komputerowa, układ limfatyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Znamiona – Diagnostyka i diagnoza
Znamiona (nevi) to skupiska melanocytów, które u większości dorosłych występują w liczbie 10-40, pojawiając się głównie w pierwszych 20 latach życia. Kluczowe jest monitorowanie znamion, zwłaszcza u pacjentów z ponad 50 znamionami lub znamionami atypowymi, ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju czerniaka. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym dermatologicznym, dermatoskopii (która jest 9-krotnie bardziej czuła niż badanie gołym okiem i zmniejsza liczbę biopsji o 42%) oraz mapowaniu znamion i sekwencyjnym cyfrowym obrazowaniu dermatoskopowym (SDDI). Reguła ABCDE (Asymetria, Brzegi, Kolor, Średnica >6 mm, Ewolucja) oraz koncepcja „brzydkiego kaczątka” służą do oceny znamion. Biopsja wycinająca pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając ocenę grubości guza i wskaźnika mitotycznego, co jest kluczowe dla określenia stadium czerniaka. Alternatywne metody, takie jak test DermTech Melanoma (DMT) z wartością predykcyjną negatywną >99% oraz panele ekspresji genów (GEP), wspierają diagnostykę, ale nie zastępują biopsji.
badanie dermatologiczne, biopsja ścinająca, biopsja sztancowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, czerniak, dehydrogenaza mleczanowa, dermatoskopia, filtr przeciwsłoneczny, mapowanie znamion, melanocyt, objaw brzydkiego kaczątka, panel ekspresji genów, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie ultrafioletowe, reguła ABCDE, rezonans magnetyczny, samobadanie skóry, terapia celowana, test DermTech Melanoma, tomografia komputerowa, układ odpornościowy, wycięcie chirurgiczne, znamię atypowe - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Diagnostyka i diagnoza
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to rzadkie (<1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych), heterogenne nowotwory wymagające wielodyscyplinarnego podejścia diagnostycznego. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, oparte na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, zwłaszcza przy obecności guza >5 cm, szybko rosnącego, zlokalizowanego pod powięzią lub nawracającego po wycięciu. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG (80-90% skuteczności w wykrywaniu zmian), MRI z kontrastem (złoty standard do oceny charakteru i lokalizacji guza), CT (szczególnie dla zmian w klatce piersiowej, jamie brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej) oraz PET/CT i scyntygrafię kostną w ocenie przerzutów. Biopsja gruboigłowa (CNB) jest preferowaną metodą diagnostyczną, umożliwiającą ocenę histopatologiczną, immunohistochemiczną i molekularną, nieograniczającą dalszego leczenia chirurgicznego.
badanie fizykalne, badanie immunohistochemiczne, badanie krzepnięcia krwi, badanie ultrasonograficzne, biologia molekularna, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinająca, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mięsak tkanek miękkich, morfologia krwi, ocena histopatologiczna, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, radiofarmaceutyk, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kostna, sekwencjonowanie nowej generacji, stopień złośliwości histologicznej, system TNM, tomografia komputerowa, zespół multidyscyplinarny, zespół wielodyscyplinarny